Winterloos

Playing real poker games

2010-04-26T13:05:00.000-07:00

Dat Hold'em voor weners is, zou al lang bekend moeten zijn. Hier enkele informatievideo's voor beginners vanwege PokerStars.

How to Play Pot Limit Omaha
How to Play 7 Card Stud

2010-03-24T05:12:00.000-07:00

Sup guise !

I'm gonna play in the SCOOP Poker Tournament on PokerStars, and I get tournament tickets if I complete some assignments for them.

Overland Track, de cijfers

2010-03-05T02:10:00.000-08:00

Aantal dagen gewandeld: 6
Aantal uren gewandeld: +/- 33
Aantal km gewandeld: 90 (82 + 8)
Langste afstand op 1 dag: 27,5km (Dag 2)
Kortste afstand op 1 dag: 9km (Dag 3)
Langste wandeldag: 9u45min (Dag 2)
Kortste wandeldag: 3u15min (Dag 6)
Hoogste punt: +/- 1350m (halfweg Cradle Mountain)
Laagste punt: 737m (Lake St. Clair)
Aantal bewolkte dagen: 2 (Dag 1 en Dag 2)
Aantal regendagen: slechts 1 (Dag 2) - dit is heel uitzonderlijk
Aantal zonnige dagen: 4

Aantal slangen: 5
Aantal wallabies: rond de 20
Aantal possums: 1
Aantal Tassie devils: 0 :-(
Aantal muggenbeten: 1
Aantal insecten: platte acht
Aantal spinnen: platte acht
Aantal joden: 1
Aantal Duitsers: 10 (hier zit een mopje in)
Aantal Fransen: 2
Aantal Indiers: 2
Aantal Australiers: 20+
Aantal Tasmanen: 0
Aantal mooie vrouwen: 0
Aantal dikke veertigplussers: platte acht

Aantal foto's gemaakt: 552
Aantal filmpjes gemaakt: 11
Aantal foto's weggesmeten om plaats te hebben voor meer foto's: 91 (waarvan 50 voor Echo Point Hut)

Overland Track, dag 6

2010-03-05T02:07:00.000-08:00

Die nacht heb ik voor de eerste keer in een week niet koud, maar we worden af en toe gewekt door beesten die aan de deur krabbelen en op het dak lopen. Rond 6u, het is nog grotendeels donker, ben ik definitief wakker. Ik zet me met mijn camera in aanslag op de jetty om de mooiste zonsopgang van mijn leven af te wachten.

Rond 6u45 beginnen op de bergtoppen de eerste zonnestralen de rotsbergen oranje te schilderen, en Homerisch roze kleurt de horizon achter de lagere hellingen. In de verte zie ik mist op het meer. Ook achter me lichten de bergen topfirst op, en de dag geurt zoals steeds naar eucalyptus. Het vogelgezang vormt een minimalistische melodie boven de basso continuo van de kabbelende stroompjes die in het meer uitmonden. Rond half acht is daar dan eindelijk de eerste zonnestraal in mijn haar, en zoals elke ochtend neem ik elk foton in me op.

Zelfportret in afwachting

En daar is ze dan eindelijk

Kort daarna worden de hutgenoten wakker want de zon schijnt binnen. Na een lang durend ontbijt vertrek ik als eerste. Ik loop door honderd begonnen spinnenwebben en ragdraden, en zie twee slangen in een tijdsspanne van 15min. Rond 11u30 halen de lange benen van Max me in, en het laatste stuk wandelen we samen. We zijn dichtbij, we weten het, want het pad is hier beter onderhouden en we passeren veel kruispuntjes met daywalkpaden, maar nergens staat aangegeven HOE LANG NOG.

Na bijna een uur herken ik de brug en het pad dat ik een maand tevoren met de 4 Waalse wijvekens bewandeld heb, en zo weten we dat het nog maximum 20min is. Na 10min stapt Max nog bijna op een tigersnake die midden op het intussen autobrede pad ligt. We komen allebei ons verschot net op tijd te boven om het beest nog te fotograferen voor het in de bush verdwijnt.

Om 12u40 ronden we eindelijk de laatste bocht, en vijf minuten later doen we onze aankomstregistratie bij het Visitor Centre van Lake St. Clair. Een obligate foto later gaan we de Overland burger eten, waarin we gehakt, kaas, ei, bacon, beetroot, salade en wortel vinden - zowat alles waaraan het ons een week lang ontbroken heeft.

De laatste foto

Daarna koop ik een plaats op de bus naar Devonport en reserveer ik een tentplaats voor die nacht, want voornoemde bus vertrekt pas de namiddag daarna. Ik neem een slechte douche die me toch enorm deugd doet, want het is warm - WARM - water.

Wanneer ik terug bij de visitor centre kom, zijn het Indisch koppel toegekomen met de ferry. Zij en Max zitten een pint te drinken en babbelen relaxed en licht vermoeid, en ik voeg me bij het gezelschap. Na een paar flessen gaan we naar het strand om onze moede leden voor een paar uur te verwennen met zon en meer en zand en vooral rust. 's Avonds ontmoet ik via Max, net voor hij weggaat, een Italiaans koppel dat in de visitor centre werkt, en zij laten me heel even hun internet gebruiken zodat ik kan laten weten dat ik het boeltje overleefd heb. Daarna ga ik mijn laatste kampeernacht tegemoet.

Vertrek: 9u30
Aankomst: 12u45
Afstand: 11 (etappe 7b)

Overland Track, dag 5

2010-03-05T01:59:00.000-08:00

Dag 5 wordt geen rustdag, want ik ervaar dat bewegen mijn stramheid en pijn vermindert. Ik wandel van Bert Nichols' Hut naar Narcissus Hut in een betrekkelijk eentonig landschap en een deftig tempo, over een zeer vlak traject. Ik kom bij Narcissus Hut om 12u en heb de keuze om ofwel hier te stoppen met de Overland Track en de miniferry te nemen naar het eindpunt genaamd Cynthia Bay, ofwel de 17km lange wandeling langs Lake St. Clair af te werken. Ik ben geen wener, en de ferry kost 35$, dus wandel ik.

The straight line will take you only to death (Jack Kerouac)

Een moment van reflectie bij Narcissus Hut

De laaghangende wolken worden gerekt door de strakke wind

De weg naar de halfway house (Echo Point Hut, mijn geplande slaapplaats voor die avond) is langer dan verwacht, en mijn knieen hebben er alweer maar weinig zin meer in. Ik hou de moed hoog doordat ik af en toe tussen de bomen het blauwste blauw van het meer zie. Dit deel van de wandeling wordt maar door weinig mensen gedaan; iedereen wandelt volgaarne de eerste 65km, maar de laatste 15km zijn er blijkbaar te veel aan. Het pad is daarom slecht onderhouden, en ik moet vaak mijn weg zoeken en/of over gevallen boomstammen klauteren.

De eerste glimp van Lake St. Clair

Een boomstronk die tussen drie andere bomen gevallen is en daar gekneld is geraakt

Het pad is niet bepaald in goeie staat

Wanneer ik toekom bij de Echo Point Hut, staan daar de schipper van de ferry en zijn vrouw wat te keuvelen met geldtoeristen. Zij negeren mij een beetje, maar hun springintvelddochtertje van 7 genaamd Karrie vertelt mij vanalles over haar ouders en homeschooling en enig kind zijn. Ze is werkelijk een wolk van een meisje, heel spontaan en grappig, en ik vertel haar wat over mijn gekke WWOOFingbebis Archer ("is that a name ?") en Jhetty ("that's a pontoon !").

Uitzicht op het meer

Daarna vertrekken ze met de miniferry, en ik eet mijn na-middag-voor-avondmaal. Ik denk dat ik alleen ga zijn die avond, maar rond 5u komt en Amerikaans koppel eindetwintigers toe. Will en Paula gaan naar Pine Valley, een sidetrack tussen Bert Nichols' Hut en Narcissus Hut, en komen uit Colorado. Ik vraag hen uit over de Rockies in het licht van het intussen bloeiende plan voor de roadtrip door Amerika. We hebben heel interessante gesprekken, en rond half 7 worden we verrast door een nieuwkomer, niemand minder dan Max de Beier die die ochtend in Kia Ora Hut vertrokken is. Hij heeft dus drie etappes afgelegd in 1 dag.

Uitzicht op het meer van bij Echo Point Hut

We kijken met ons vieren na het avondmaal naar de zonsondergang en de eerste sterren, en zien vogelbekdieren duikelen in het Delftblauwe meer. Wanneer we ongeveer uitgepraat zijn, gaan we terug naar de hut en vinden daar een gigantische brushtailed possum, die door Max' etensresten aan het rommelen is. We proberen hem weg te jagen maar hij is amper bang. We nemen uiteindelijk alle afval mee naar binnen en gaan slapen.

Zonsondergang en maansopgang op Lake St. Clair

Vertrek: 9u en 13u
Aankomst: 12u en 15u30
Afstand: 10 + 6 (etappe 6 en etappe 7a)

Overland Track, dag 4

2010-03-05T01:49:00.000-08:00

Zoals alle nachten krijg ik het ijskoud, al duurt het deze keer veel langer om af te koelen want ik ben voorbereid. Het grote probleem is dat ik 's nachts naar het toilet moet, en na die trip naar de outhouse door de buitenlucht warm ik niet meer op. Ik zie wel de volste sterrenhemel ooit: we zijn 30km van het dichtstbijzijnde kunstmatige nachtlicht verwijderd, en er is geen maan te zien op dit moment. Misschien voor het eerst in mijn bestaan zie ik ontegensprekelijk en overduidelijk de melkweg over de hele hemel opengespreid.

's Ochtends is het eerste nieuws dat ik hoor de mededeling dat er geen water is, nogal ambetant want het mijne is bijna op. Het tweede nieuws is de blijvend heldere hemel; de zon is het enige niet-blauwe object boven de bomen, en het belooft een mooie dag te worden. Ik warm wat op in de zon, terwijl alle anderen al vertrekken, en ga pas daarna inpakken. Ik eet de rest van mijn apenoten als ontbijt, en vertrek.

Een stukje pad door het woud

Na ongeveer een uur wandelen, mijn beide knieen doen van in het begin al pijn, kom ik bij een noodhut. Ik hoop daar water te vinden, maar word teleurgesteld. In een kreekje dichtbij vul ik mijn fles, hopend dat mijn maag resistent genoeg zal zijn, en ga verder. Er zijn twee sidetracks op de weg, die naar in totaal 3 spectaculaire watervallen op de Mersey River leiden. Bij de derde zitten vier dames die ik in de hut ontmoet heb, en zij kijken toe hoe ik op mijn blote voeten uitglijd bij het oversteken van de rivier. Vliegensvlug sta ik recht, en ik vis mijn camera uit mijn heuptas en mijn gsm uit mijn broekzak. Miraculeus genoeg werken beide speelgoedjes nog.

Waterval #1: Fergusson Falls

Waterval #2: D'Alton Falls

Ik leg me te drogen op het rotsstrandje bij de waterval, en besluit om eindelijk eens mijn kaart die zowel vandaag als op dag 2 doorweekt geraakt is uiteen te pluizen, om te zien of ik er nog iets mee aanvangen kan. De kaart valt uiteen in een tiental fragmenten, maar het deel dat ik nog nodig heb is bijna intact. Op de terugweg naar het hoofdpad zie ik een relatief grote slang opzijglijden bij het naderen van mijn voetstappen. Ik zie de kop van het beest niet, maar het zichtbare deel van het lichaam is ongeveer zo lang als mijn onderarm.

Waterval #3: Hartnett Falls

Mijn kaart. Het relevante en nog bruikbare deel is de L-vorm rechts

Ik vervolg mijn weg, steeds trager want mijn knieen houden blijkbaar nog minder van afdalen dan van klimmen. Daarenboven zijn mijn voeten de scherpe nokken van de boomwortels en de oneffen rotsen meer dan beu. Ik kom toe aan Bert Nichols' Hut in een zielig tempo, maar de dames zijn onder de indruk van mijn snelheid. Zij zijn 5min eerder toegekomen, en ik ben een half uur langer dan zij aan de waterval gebleven.

Die avond herbegin ik in On the Road, dat tegen nu goed op weg is een van m'n all time favourites te worden. Langzaamaan ontluikt een idee om in de zomer van 2011 de USA te roadtrippen. Ik overweeg daarnaast om morgen een rustdag in te lassen, om mijn arme benen te helpen genezen.

Vertrek: 9u30
Aankomst: 16u
Afstand: 10 + 1.5 + 1 (etappe 5 en twee sidetracks)

Overland Track, dag 3

2010-03-04T00:03:00.001-08:00

De nacht is afschuwelijk. Niks onder mijn knieen geeft ooit tekenen van opwarmen, en mijn slaapzak blijft nat en kil aan het voeteneinde. Ik probeer de lucht op te warmen door te blazen, wat vast een bizar lawaai maakt voor het koppel op de andere plank, maar dat maakt de lucht uiteindelijk alleen nog vochtiger. Ik word verward wakker met mijn hoofd aan de andere kant, en een eindelijk bijna droge maar nog steeds koude slaapzak.

Gelukkig ziet het ernaar uit dat we minstens een uur zon krijgen (op verdere voorspellingen kan je hier nooit rekenen), en ik haast me met mijn kleren te drogen hangen. Ik plan er een rustige dag van te maken, want gisteren zit nog in mijn benen. Ik praat nog wat met de oudere dames, die plannen die dag alleen wat rond te wandelen in de buurt en een tweede nacht in New Pelion Hut te spenderen, terwijl alle andere overnachters wegdruppelen. Ik krijg warme muesli (ongevraagd) van de tot dan toe nurkste van de drie, en krijg eindelijk weer wat gevoel in mijn voeten door de nog waterige ochtendzon.

De dames vertrekken rond 11u, en ik wacht nog anderhalf uur tot alles behalve de mouwen van mijn twee truien opgedroogd is. Wanneer ik eindelijk vertrek op de 'korte' wandeling van 3u, heb ik voor de eerste keer in een etmaal warm, want de dag blijft lekker zonnig.

Het bos is divers en pittoresk

Pauzeren op de brug boven een klaterend kreekje

Na een uur begint langzaamaan mijn linkerknie te steken van de peespijn, en het lijkt niet weg te zullen gaan. Ik probeer mijn gewicht bij de beklimmingen en afdalingen vooral op mijn rechterknie te zetten, maar na nog een uur begint ook die pijn te doen. Ik laat wijselijk na Mount Ossa op te klimmen, en de combinatie van de kniepijn en die in mijn voeten - want werkelijk, wat voor schoenen draag ik (zie dag 1) - zorgt ervoor dat ik toekom bij Kia Ora Hut als een kreupele.

Uitzicht aan het kruispunt dat naar Mt Ossa leidt

Een van de vele bergkammen in de buurt, The Acropolis denk ik

Voor de eerste keer krup ik warm in mijn slaapzak, en ik hoop zo te blijven tot de morgen.

Vertrek: 13u10
Aankomst: 16u35
Afstand: 9 (etappe 4)

Overland Track, dag 2

2010-03-04T00:02:00.000-08:00

Ik heb een moeilijke nacht op de planken beddenbak, want mijn voeten worden en blijven koud. Na een veel te levendige droom over slangenbeten en slangen eten word ik eindelijk definitief wakker. Het is 8u en de meeste van de 20 overnachters zijn al up and about. Mijn voeten zijn nog steeds koud en ik heb weinig zin om te bewegen. Ik overtuig mezelf, pak in sneltempo weer alles in, eet mijn laatste honingbrood en ga op weg voor de anderen.

Na bijna een uur wandelen zijn de stramme knieen en de ijsvoeten verdwenen, en ik kom bij de sidetrack naar Lake Will en ga die weg op. Het meer is mooi, met een goed zicht op die eeuwige Barn Bluff, maar de overtrokken hemel maakt alles een beetje grauw. Terug aan het hoofdpad gekomen pauzeer ik kort, en ik praat wat met een Indisch-Amerikaans koppel dat net dan toekomt aan de sidetrack.

Lake Will is bloedmooi maar het weer is grauw

Zicht vanop een ministrandje

Daarna passeert een fris uitziende gids voor de touroperator die geleide wandelingen over de Overland Track organiseert, naar verluidt voor 2500$ per persoon. Ik vertel haar zonder nadenken dat ik waarschijnlijk sneller zal moeten gaan omdat mijn voedselvoorraad te snel slinkt, en even later biedt ze me een 6granenbrood van de organisatie aan. Ik bedank haar hartelijk, na vijf keer vragen of ze wel zeker is, en eet weer een honingboterham eens ze wegwandelt.

Ik vervolg mijn weg naar de hut bij het adembenemende Lake Windermere, en kom daar toe rond half 1. Ik heb de keuze om te blijven of te proberen de New Pelion Hut, 5u wandelen ver, te bereiken. Daar ik me de vorige namiddag wat verveeld heb, ga ik op pad. Na een half uur begint het te druppelen, en ik probeer mezelf wijs te maken dat het wel vlug zal overwaaien. Ik krijg niet koud, want ik eet veel kleine snacks en ik beweeg goed.

Lake Windermere vanuit de verte

Lake Windermere van iets dichterbij

Na ruim een uur van dattum bereik ik een naamloze lookout point over een fantastische vallei, en de regen stopt even. Wat verder, in Pine Forest Moor, begint het weer te regenen, wat het een bijzonder moeilijk doorstapbaar terrein maakt. Ik kom een ranger genaamd Jennifer tegen die in de tegenovergestelde richting wandelt en me meewarig aankijkt, want ik ben in beide richtingen uren van een hut verwijderd en ik heb niks waterdichts aan.

Lookout point

Lookout point

In het tweede bos begint de regen pas echt door te slaan, en ik lach mezelf en mijn overmoed wat uit. Ik blijf echter goedgemutst, al ben ik onderhand doornat geworden. Ik kom een piepklein platformpje bij een kreek tegen, en hoop dat dat de 'camping' Frogs Flats is. Dat zou namelijk betekenen dat ik sneller dan gedacht vooruitga, en maar anderhalf uur van New Pelion Hut verwijderd ben. Een uur later informeert een tweede rangervrouw me dat ik binnen 2min aan Frogs Flats zal toekomen. Ik vloek de hemel toe en pauzeer eventjes.

Ik ben doorweekt alsof ik onder een douche sta, en beslis van trui en T-shirt te wisselen. Het druppelt namelijk even in plaats van te gieten, en ik neem die gelegenheid te baat. Mijn rugzak is duidelijk niet waterdicht, want al mijn kleren zijn al dampig tot nat. Ik zoek de 2 droogste T-shirts en de droogste trui uit, en wissel van tenue. Een dikke wallaby bekijkt mijn halfnaaktheid, maar hij is vast meer geinteresseerd in mijn rice krispies.

Even later ben ik voorlopig droog, en ik ga opnieuw op weg. Het pad dat ik moet volgen is een grote opeenvolging van plassen met rotsen en boomwortels als afgrenzingen. Ik ben er meer dan 3u in geslaagd mijn schoenen droog te houden, maar hier is dat gewoon onmogelijk.

Het pad na ongeveer 3u regen

Na een uur is de regen doorgedrongen tot aan mijn onderste T-shirt. Eindelijk zie ik mijn bestemming aangeduid bij de kruising die naar de Old Pelion Hut leidt. De laatste 15min droom ik van cherry pies candy bars and chocolate chip cookies, en nog meer van warmte en droogte. In dat laatste kwartier stopt de regen eventjes, maar een minuut voor mijn aankomst bij de hut begint het opnieuw te storten.

Op de droge momenten stomen de wouden van de waterdamp

Dit is het enige stukje blauwe hemel dat ik die dag zie

New Pelion Hut is echter gevuld met al even dampende mensen, en de lucht is kil en vochtig. Er is wel nog plaats in de gigantische hut, maar de temperatuur blijft dalen want het gas voor de noodverwarming is op. Intussen zoek ik naar de paar kledingstukken die nog grotendeels droog zijn, en ik kruip gekleed in mijn vuile en natte slaapzak. Ik dwaal nog wat rond om op te warmen, en krijg warm water aangeboden van drie dames in de zestig. De thee warmt me amper op, en heel wat rice krispies later ga ik slapen.

Vertrek: 8u45
Aankomst: 18u30
Afstand: 7.75 + 16.75 + 3 (etappe 2, etappe 3, sidetrack Lake Will)

Overland Track, dag 1

2010-03-02T03:03:00.000-08:00

De nacht toont zijn Tasmaanse charme, met een fikse regenbui. Ik denk aan Max' opmerking dat iets dat nat wordt op de Overland Track niet meer droogt. Rond 5u word ik gewekt door (waarschijnlijk) een possum, die probeert door mijn tentgaas heen te bijten om bij mijn voedsel te raken. Ik jaag het beest uiteindelijk weg door veel lawaai te maken en de tent te bewegen. 's Ochtends neem ik de schade op. Het buitenzeil is niet overdreven nat meer, en het binnengaas is ietwat aangetast maar niet doorgebeten. Ik ontbijt met brood met honing, fotografeer een dikke wallaby die naast mijn opgebroken tent komt hoppen, en douche voor de laatste keer in waarschijnlijk een week.

Kaartje van de Overland track

Dikke wallaby

Om 9u neem ik de shuttle naar het vertrekpunt van de Overland Track, en daar fotografeer ik een groep die ook vertrekken zal. Zij doen mij hetzelfde plezier en ik zet aan.

Net voor het vertrek

Mijn schoenen

Het begin is een klim naar de meren rondom Cradle Valley, en daarna naar Marion's Lookout over Dove Lake (dat ik al gedaan heb met de 4 Waalse dames) en Crater Lake. In het begin zijn mijn knieen wat stram van de koude nacht en de harde ondergrond, maar dat verdwijnt vlug. Cradle Mountain zelf, een gigantische rots, is dan nog volledig in de wolken gehuld, die nogal laag hangen. Terwijl ik de berg nader, na de bijzonder guurbewaaide klim naar de Lookout, beginnen de wolken wat te stijgen. Het loopt tegen de middag aan, en soms is het bijna warm te noemen.

Crater Lake

De klim naar Marion's lookout

Uitzicht op Marion's lookout over Dove Lake

Ik laat mijn grote rugzak achter in the Kitchen Hut (geen keuken te bespeuren) en ga met Alan en Wayne, twee jolige veertigers, de berg op. De klim is zo'n 400m hoog op een afstand van 1km, en aan het begin van de berg zijn 4 mannen aan het werk om het pad te verbeteren. We babbelen wat met hen, en ze blijken vrijwilligers te zijn, die even verder kamperen tot hun werk klaar is. Het is zondag, tussen haakjes.

Verder op de klim wordt de wegaanduiding onduidelijk, en Alan die vooraan loopt vergist zich van pad. We zijn al 100m ver op het belachelijk steile en gevaarlijke stuk berg als Alan even omkijkt en ziet dat de werkmannen beneden signalen geven naar ons dat we moeten afdalen. We krabbelen terug, een paar minilawines veroorzakend, en vinden na even het juiste pad terug. Een Frans koopel dat op de terugweg is, vertelt ons even later dat er boven niets te zien valt wegens de wolken. Alan en Wayne gaan verder want ze doen niet de Overland Track maar gewoon een dagwandeling, en Cradle Mountain is hun bestemming. Ik heb geen zin om een uur te verliezen en nat te worden voor 'niets', en ga naar beneden. Daarenboven ben ik wat vermoeid en hongerig, en begint mijn hoogtevrees op te spelen.

Cradle Mountain voor de klim

Aan de voet van Cradle Mountain

Het belachelijk steile 'pad' waar we verloren liepen

Cradle Mountain na de klim

Uitzicht vanop Cradle Mountain

Uitzicht vanop Cradle Mountain

Ik vervolg mijn weg over het adembenemende Cradle Plateau, waar elk uitzicht een foto waard is. Nog meer dan door Cradle Mountain wordt dit plateau gedomineerd door de Barn Bluff, die als een gebalde vuist in de hemel omhoogsteekt. Ik ontmoet opnieuw even de Fransen en laat hen definitief achter me. Later passeer ik twee Duitse meisjes die traag vooruit gaan, maar toch 2 etappes in 1 dag willen doen. Mijn wandeling eindigt in Waterfall Valley, waar ik echter geen cascades zie. Er is wel de eerste overnachtingshut, en ik ben blij te zien dat er nog plaats voor me is. Ik moet dus m'n tent niet opzetten.

Vertrek: 9u15
Aankomst: 15u
afgelegde afstand: 10 + 2 (etappe 1 + side track Cradle Mountain)

Entering the SCOOP

2010-03-02T02:07:00.000-08:00

Having extremely deep thoughts is a common characteristic of all poker players:

which is why playing poker is clearly a game of skill

Overland Track, dag 0

2010-02-27T15:09:00.000-08:00

De Hollings voeren me 's ochtends naar Devonport waar de bus vertrekken zal. Afscheid ging verbazend makkelij,m aar dat is eigenlijk weinig verwonderlijk: de kinderen zijn gewend aan mensen leren kennen voor een paar dagen/weken alvorens afscheid te nemen.

Daar ter plaatse koop ik pas mijn ticket (de website had geschreeuwd MAKE RESERVATIONS IN ADVANCE), en natuurlijk is er nog hopen plaats op de bus naar Cradle Mountain. Aan de halte ontmoet ik een Beier genaamd Max(imilian) met een identiek plan als het mijne voor de komende week, maar om een of andere reden raakt het gesprek nooit echt op gang voorbij de standaardvragen en -antwoorden. Ik voltooi de rit in stilte, wat naar buiten kijkend en doezelend en nadenkend. Kampplaats vinden op de camping van Cradle Mountain is ook makkelijk, en ik spendeer een lege namiddag die alleen opgevrolijkt wordt door The Great Gatsby en het ophalen van mijn parkpas en landkaart.

De informatie op de kaart vertelt me dat ik nogal onvoorbereid ben*, en TGG bewijst dat een grandioze stijl niet garant staat voor een goed verhaal en/of een interessante leeservaring. Lizzie heeft me teleurgesteld ! Ik hoop het boek uit te lezen voor avondval, en vrees dat mijn mening erover niet meer herzien zal worden. Daarna ben ik alleen met mijn pen en papier en camera overgeleverd aan de grillen van de Tasmaanse wildernis. Geen ongelezen boeken, alleen duizend ongetemde gedachten in het regenwoud.

* Dingen die ik hoor te hebben, maar niet heb: waterdichte kleren, een jas, wandelschoenen (ik heb slechts mijn sletsen met hun gladde zolen), een rugzakbeschermer, een goede slaapzak (mijn vod is geschikt voor 12 tot 18 graden, en het vriest hier meestal 's nachts), een slaapmatje, een zaklamp, een wandelstok, een gasbrandertje, een kompas. En vast nog wat andere dingen, maar dat besef ik nu nog niet.

Mijn etensvoorraad maakt ongeveer de helft van mijn rugzak uit. Ik heb een brood, honing, diverse soorten snacks, rice krispies, noten, gedroogde abrikozen en rozijnen, alles samen goed voor ongeveer 6 kg en 50000 kJ. Ik hoop daar 7 of 8 dagen op te overleven - want dag 0 is ook een dag, en ik heb al de helft van mijn brood opgegeten ^^

WWOOFing, pt. 4

2010-02-27T15:07:00.000-08:00

Op vrijdag hak ik eindelijk de knoop door dat ik de Overland Track ga doen, en beslis om op maandag te vertrekken. Ik maak mijn reservatie zonder veel problemen, maar ik besef niet dat ik me vergis van datum. Kalenders die per week geschikt zijn, beginnen in Australie namelijk altijd met de zondag ipv de maandag, en dus wordt mijn boeking voor de zondag geregistreerd, zonder dat ik het doorheb. Pas na de betaling zie ik dat de datum de 21e is en niet de 22e, zoals gepland. Dat verandert een aantal dingen, want de bus van Devonport naar Cradle Mountain rijdt niet op zondag en dus moet ik al zaterdag vertrekken en een dag kamperen. Na de dagelijkse houthakkerij - Jhetty mag de kettingzaag eens gebruiken en zwijgt daar voor de rest van de dag niet over - ga ik naar de lokale Woolworths supermarkt en ik sla allerlei goedkoop en energierijk voedsel in. Daarna gaat Archer naar een verjaardagsfeesje en de hele familie doet wat mee, de ouders helpen met organisatie en Jhetty speelt met de andere bebis. Ik blijf in de auto want ik ben plots gehaast om mijn bibliotheekboek uit te lezen.

Dat boek is "flow my tears, the policeman said" van Philip K. Dick. Ik ben niet onder de indruk van zijn pogingen om een zo dystopisch mogelijke toekomst te construeren, noch van zijn fantasietoestellen waarvoor hij natuurlijk moet vertrekken uit zijn kennis van de beschikbare technologie van de jaren 70, noch van zijn verhaalskills. Het mysterie dat opgeroepen wordt is veelbelovend, maar wordt uiteindelijk op een gewoonweg teleurstellende manier verklaard. Ook de filosofische implicaties van de politiestaat en genetische manipulaties die hij aanhaalt zijn vaag en zweverig.

's Avonds gaan we barbecuen aan het rivierstrand waar ik de vis gevangen heb, en terwijl de bebis rondhossen babbelen Prue en Onno en ik wat over de hele reiservaring, bebis opvoeden, mannen en vrouwen, kortom de hele reutemeteut. De speeltuin wordt wat levendig gehouden door een groepje tieners die roken en kattekwaad uithalen. Archer is keihard gefascineerd, en Onno zucht "that one's gonna be a handful" en we lachen wat, beseffend dat we alledrie zelf a handful waren in onze adolescentie.

WWOOFing, pt. 3

2010-02-27T15:06:00.001-08:00

WiFi'en komt er niet van, want we zijn een beetje te laat in Ulverstone, en Onno staat ons al op te wachten. Hij kent Robin blijkbaar via via, en een kort gesprekje later stap ik in zijn minibusje. Op de achterbank daar zit een klein blond langharig schepsel, op dat moment nog sekseloos, dat Onno aan me voorstelt als /atsja/. Ik versta er Atia in, en neem aan dat het kind ooit zal menstrueren. Onno komt uit de noordwestelijkste hoek van Duitsland, en woont al 20 jaar Down Under. In de rit naar de boerderij babbelt hij wat over zijn werkavonturen als souschef in NY en London alvorens definitief te emigreren naar hier.

Ik ben gewaarschuwd dat er een soort feesje plaats aan het grijpen is op de boerderij, van de Australian Breastfeeding Association nog wel. Een zestal families zitten daar te wachten tot Onno terug is om zelf samengestelde pizza's in de houtoven te steken, en ik maak snel kennis met de situaties van allerhande gezinnen. Ik heb een ietwat lang uitgesponnen gesprek met een professioneel pianostemmer - de enige in Tasmanie - en zijn Duitse vrouw over muziek en taal en de hilarische aandachtszoekers die kinderen per definitie zijn. Tijdens een van de korte gesprekjes met Onno zelf ontdek ik ongemerkt dat Atia een jongen is, en ik verneem dat hun andere spruit ook nog ergens rondloopt. Dat heet voorlopig iets als /dzjedi/, en op dat moment neem ik aan dat ik waarschijnlijk pas zal weten hoe het precies heet als ik eens de spelling vraag aan een van z'n ouders.

Het feesje eindigt met bijzonder veel fruit en wat gesprekken over Fawlty Towers, waarbij we vooral "Don't mention the war" vaak herhalen, omwille van de duidelijke Duitse presence in het gezelschap. Nadat de andere gezinnen huns weegs gegaan zijn, eten we nog een paar pizza'tjes van het aan kracht verliezende ovenvuur. Onno haalt een klein tafeltje en twee stoelen tevoorschijn, en daarop staat het antwoord op mijn prangende en ongestelde vraag: de oudste jongen heet Archer en is net zes geworden, de jongste is Jhett en drie jaar oud.

Even later vraagt Archer me of ik een laptop mee heb, en of hij 'm eens mag zien. We spelen wat schaak - het kind kent de basisregels al goed - en daarna ontdekken we samen de functies van de webcam die geinstalleerd is op het machientje. We maken wat filmpjes met vooral gekke bekken en de standaard absurde video-effectjes, die op het moment zelf hilarisch zijn maar achteraf slechts matig interessant blijken. Het kind is dol op me en vraagt zich luidop af hoe hij het visuele effectje zo kan manipuleren dat het lijkt alsof hij me knuffelt. Even later gaan we wat op de huiscomputer spelen, het spelletje Sim City 4 om precies te zijn. Archer kan amper lezen (de maandag erop begint zijn 2e week school), maar hij heeft wel een betrekkelijk goed gevoel voor hoe het spel ineen zit. Op een uurtje tijd heeft ons stadje 500 inwoners en een paar industrieen, en hij vertelt dat hij wat heeft leren lezen via het spelletje en wat zijn moeder ervan voorgelezen heeft.

Aan het avondeten willen beide kinderen aan mijn zijde zitten, en ze babbelen de hele tijd door over allerlei grappige kinderonzin terwijl ik aan Prue en Onno probeer uit te leggen hoe mijn situatie er thuis uitziet. Na het eten eist Jhett meer mijn aandacht op, vooral met de vraag of ik hem wil rondzwieren en opvangen en duizelig maken en al. Ook hij vindt me blijkbaar nogal nice, vooral omdat ik blijkbaar onvermoeibaar ben bij het spelen en rondhossen met hem - daarmee verras ik trouwens ook mezelf. Hun luidheid stoort me niet want ze zijn wel grappige kinderen, en veel zachtaardiger en beleefder dan Alex bij de familie Krabbe, die een te duchten temperament heeft. Jhett slaapt bij zijn ouders en krijgt nog borstvoeding van Prue, en hij eist dat ik in hun kamer slaap die avond. Prue grapt dat dat geen deel is van de WWOOFing-experience, en ik ben blij dat ik niet zelf hoef te weigeren.

Op maandag gaan Onno en Jhetty en ik naar een uithoek van het terrein om brandhout te verzamelen. Onno zaagt een paar bomen om met de grote kettingzaag, en ik laad het brandhout van een van de vroeger omgezaagde bomen op de remorque. Jhett zoekt intussen naar hagedissen en spinnen en kevers tussen het hout, en zegt de hele tijd door "look here" zoals alleen Australische bebis dat doen. Het kleinhout van de takken wordt op een gigantische hoop gegooid en in de fik gestoken. Dat vuur verspreidt een enorme hitte, tot zeker 5m van de eigenlijke brandhaard. Intussen is Archer brullend van nijd naar school vertrokken met Prue, en wanneer we haar zien bij het middageten, zegt ze dat hij de hele weg van thuis tot aan de klasdeur gehuild heeft. Het blijkt dat ze meer en meer beginnen te denken om Archer, en later ook Jhett, te homeschoolen. Er is namelijk geen schoolbus die in de buurt passeert, en het is ruim 20min rijden naar de school.

Na de middag gaan we terug naar voornoemde uithoek om de rest van het brandhout op te kuisen. Jhett probeert een bebivuurtje op te stoken met een klein beetje van het kleinhout, en ik help hem wat tussen het houtbloksmijten door. School is gedaan om 2u30 en we gaan Archer met het hele gezin ophalen, om daarna naar het strand te gaan. Wanneer ik terugkom van mijn eerste zwemtocht, speel ik een beetje met Jhetty in het laagwater, terwijl Onno wat dieper surft en Archer bodyboardt. Ik til de kleine iedere keer in de lucht wanneer er een golf komt, en hij krijgt buikkriebels en giechelt de hele tijd door.

's Avonds willen de kinderen Uno spelen. Jhetty kent echter de cijfers nog niet, en heeft blijkbaar ook weinig besef van kleur. Elke keer het aan hem is, legt hij gewoon een kaart en moeten wij zeggen of ze past of niet, en of hij een kaart moet nemen. Het enige dat hij bijna consequent juist doet, is Uno (hij spreekt het uit als joenui) zeggen als hij maar 1 kaart heeft. De pommregel is duidelijk aan hem nog niet besteed. Daarna spelen Archer en ik samen wat Sim City, maar we slagen er niet in om de steden die we bouwen rendabel te maken. Daarom laten we wat vulkanen uitbarsten en meteoren inslaan, om het wat leuk te houden.

Op dinsdag kappen we voor de middag twee uur lang de grote ronde houtblokken in parten, en na de middag nog een uur. Het duurt een tijdje voor ik doorheb hoe het moet, en hoe ik de kracht in de zware splijthamer kan maximaliseren, maar daarna gaat het betrekkelijk vlot. Keihard werk wel, en ik hou er nogal wat spierpijn aan over. Daarna gaan we vissen.

Ik heb nog nooit in mijn leven gevist, maar ik heb duidelijk beginnersgeluk. Na een paar vruchteloze "nibbles" haal ik algauw een vis van bijna 15cm binnen, maar we gooien hem terug want hij is blijkbaar te klein. Een kwartiertje later heb ik weer beet, een van ruwweg 25cm die blijkbaar groot genoeg is om te houden. Jhetty zegt de hele tijd dat hij overal weally big fishes ziet en dat hij one day een weally big fish gevangen heeft en dat hij er nu een beet heeft. Het blijkt vooral om waterplanten te gaan, maar hij vangt toch eens een klein visje dat we ook teruggooien. Voor de rest houdt hij zich bezig met het vermassacreren van het beest dat ik gevangen heb, met het mes waar hij eigenlijk niet mee mag spelen.

Prue komt terug van winkelen en we picknicken bij de rivier. Jhett brabbelt de hele tijd dat hij grote vissen gevangen heeft en als Prue vraagt "really ?" zegt hij nee. Daarna gaan we een koffie gaan drinken in de plaatselijke boekenwinkel, en ik lees een verhaaltje voor aan Jhetty, iets over een gelukkige rat die maar kort leeft. De dochter van de uitbaters is een fris uitziende girlnextdoor genaamd Lizzie, en we babbelen kort over bushwalking. Ik heb het namelijk in mijn kop gehaald om de Overland Track te doen, een uitgebreide bushwalk van 65km gespreid over 6 dagen. Zij vertelt allerlei kleine verhaaltjes over haar ervaringen, en ik put wat uit de onzin die ik meegemaakt heb met de vier Waalse dames. Eens mijn thee op is, moeten we Archer ophalen.

Op woensdag blijf ik thuis terwijl het gezin minus Archer de hele dag rondhost naar overal. De spierpijn waarmee ik opgestaan ben, vermindert gelukkig gauw, maar ik blijf wat kribbig lopen. Ik lees Crime and Punishment uit in de hangmat, en begin in The Great Gatsby dat Lizzie me aanried, en dat Onno voor me gekocht heeft. Over de middag maak ik een omelet met wat leftovers uit de groententuin, en ik stretch mijn moede leden wat. 's Avonds gaan we met ons allen flyfishen, maar we vangen niets.

Op donderdag volgt ongeveer een herhaling van dinsdag, met als uitzondering dat we over de middag mijn vis opeten. Archer blijft thuis, omdat hij een dag vrijaf afgedwongen heeft met zijn nimmer stoppende schooltranen. We spelen wat met zijn Lego, iets dat ik niet meer vastgehad heb sinds de eeuwwisseling, en gaan om 4u naar de boekenwinkel waar het dan voorleesuurtje is. Ik wissel weer wat woorden met Lizzie over mijn beslissing om maandag te gaan Overlandtracken, en daarna gaat het gezin opnieuw naar het strand. Ik vermoei me met het in het rond gooien van Jhett en Archer, en vertel die laatste dat hij binnen 6 jaar meisjes leuk gaat beginnen vinden. Hij gelooft me natuurlijk niet, en herhaalt dat meisjes stom zijn. Ik zeg I like Lizzie en hij giechelt, en zegt dat ik te oud ben om een lief te hebben. Daarna zeg ik dat zijn papa veel ouder is dan ik en toch ook een lief heeft, en vertel ik over mijn grootouders die elkaar al 65 jaar kennen. Hij kijkt er zwaar naar uit om homeschooling te krijgen, want de school bezorgt hem blijkbaar heel veel angst. Geen wonder eigenlijk, 't zijn kaloten !

's Avonds bij het eten vraagt Jhetty mij "you wanna cut the cheese ?" en iedereen barst in lachen uit. De kleine heeft geen idee waarmee we lachen, maar we pesten hem wat door het niet uit te leggen. Zijn verhaaltjes over dat hij schorpioenen en krokodillen en weally big fishes en konijnen en al ziet stoppen nooit, en hij brabbelt opnieuw dat hij vissen vangt enz. Langzaamaan begint hij Uno iets minder anarchistisch te spelen, en hij wil nog steeds dat ik hem rondzwier en draag en ondersteboven houd. Onvermoeibaar is hij, en ik begrijp heel goed waarom Onno op termijn wat kribbig begint te lopen van zo'n brabbelkind. Maar voorlopig raak ik hem niet beu want hij is echt wel grappig.

WWOOFing, pt. 2

2010-02-16T01:53:00.000-08:00

Ik neem de bus richting Penguin, een klein stadje aan de noordkust, waar soms dwergpinguins komen overwinteren. Bij het 3 meter hoge standbeeld van een pinguin (erg origineel is men hier blijkbaar niet) ontmoet ik Jennifer uit Hamburg, die ook die dag begint met WWOOFen. Samen rijden we in haar auto naar de boerderij, nog een vijftiental kilometer verder. Onderweg babbelen we veel over waarom we naar Australie gekomen zijn en hier in de natuur gaan werken. Zij heeft vier jaar in human resources gewerkt en was haar job kotsbeu, en besloot er een jaar op uit te trekken. Haar Engels is goed, met een licht Helga-accent, en we foeteren samen wat op de gsm- en internetverbindingen die Tasmanie arm is.

We komen toe op de boerderij tijdens de namiddagpauze, en ontmoeten meteen Steffen en Kassie, een Berlijns koppel met een veel zwaarder accent dan Jennifer, en Kees de gigantische Zeeuwse eindedertiger. Even later komen Nikki, een klein en al even Zeeuws tettergat, Brent, een local die op een vergane schandknaap lijkt, en Cory, een geblokte student management met flaporen die tijdens de zomervakantie zijn college fee en uitgaansgeld bijeenverdient, ons vergezellen. Na de pauze gaan zij verder met wat ze ook doen, en worden wij voor een uurtje ingeschakeld in het laatste stadium van de gladiolenverpakking.

In het huis maken we kennis met Robin, een kleine vrouw in de dertig uit groot-Melbourne, en haar vader Bob. Robin en Kees hebben elkaar een jaar of zeven geleden ontmoet op een rondreis door Zuid-Amerika, en zijn ongeveer vijf jaar geleden getrouwd. De foto's van toen tonen hem veel gezetter - nu zijn zijn wangen strak over zijn jukbeenderen gespannen. Kleine Alex is drie, en heeft wat issues met prioriteiten wat betreft kledij. Als je hem ziet rondlopen in huis, heb je ruwweg 50% kans dat je zijn blote bebipoep gaat zien - maar hij heeft wel altijd een t-shirtje aan. Hun tweede kind, Sam, is in de voorbije lente, kort voor zijn eerste verjaardag, gestorven in een ongeluk bij het paardrijden.

We werken elke dag (weekends bestaan hier niet) van half acht 's ochtends tot de middag op de velden. We plukken gladiolen die bestemd zijn voor de Valentijnsmarkten in Melbourne. Na het plukken, dat 3 tot 4 uur duurt, beginnen we met ze verwerken. De wortels worden afgezaagd, de laagste bladeren worden eraf gestript, en dan worden ze per tien samengebonden met elastieken. Dat duurt een uur of 2-3, en meestal stoppen Jennifer en ik ergens halfweg dat proces. De derde fase is ze inpakken per honderd, om ze dan zo in de koelkast te steken tot ze getransporteerd worden.

Na de middag moeten wij niet meer werken, en dus hebben we tijd voor andere zaken. Op zondag neemt Robin ons en Alex mee naar een paar mooie plaatsen in de omgeving van Oldina. Een leuke waterval wordt ontsierd doordat het water bruin is door basaltroest, maar op de foto's die Jennifer neemt lijkt het helder. Even later komen we bij "the big tree", een vierhonderd jaar oude eucalyptusboom met een omtrek van 16 meter. Mijn laconieke opmerking "wow, that's a big tree" bezorgt Jennifer een kleine lachstuip. Een ietwat jongere broer van de eucalyptusboom in de buurt doet me denken aan het dorp van de aliens in Avatar, en zo komen we op de weg naar de derde attractie terecht in een discussie over scifi en literatuur in het algemeen.

The Nut is een vulkanische plateaurots op een schiereiland bij het dorpje Stanley. Ik ben niet onder de indruk wanneer ik erover lees in mijn toeristische gids, de Lonely Planet, omdat veel zaken daarin zo overdrijvend beschreven worden dat men teleurgesteld raakt bij het zien van iets dat op zich wel bijzonder is. Mijn mening verandert echter wanneer we daar toekomen: The Nut is een bijna platte schijf met een straal van ruwweg 100m, die zich 150m boven zeeniveau verheft. Elk uitkijkpunt geeft een spectaculair zicht over een deel van het noorden van het eiland, met haar stranden en rotsformaties en idyllische dorpjes. De wanden gaan bijna recht naar beneden, en het pad naar de top is bijzonder steil, en zwaar voor de dijspieren. Robin en Alex blijven beneden en eten ijsjes terwijl Jennifer en ik de boomloze rots verkennen.

Op de terugweg naar de boerderij zit ik achterin, en doe ik wat onnozel met Alex. Hij zegt dat hij een tijger is, en later begint hij te spreken over krokodillen, maar hij spreekt het ongeveer uit als "fuckodile". Met zijn armen doet hij de muil van de fuckodile na, en hij "bijt" in mijn arm. Ik zeg dat hij dan een crocodile is. Als hij niet weet hoe te antwoorden op iets, zegt hij altijd heel braafjes "yes" op de toon van een Britse lord, en dat doet hij nu ook. Zijn papa moet dan ook een krokodil zijn, zeg ik, een heel grote. Daarop zegt hij "no daddy is not a fuckodile" en ik giechel. Later leer ik hem "nooooooo" zeggen zoals Weebl van Weebl and Bob, en hij vindt dat heel grappig.

Maandagnamiddag moet Robin naar Burnie voor een conventie - ze is bezig aan een PhD in de sociologie - en Jennifer en ik gaan mee naar de stad. We zetten ons in de McDonalds voor een uurtje, om terug een beetje mee te zijn met wat het internet ons brengen wil, en daarna brengen we een leuke namiddag door op het strand. We wandelen wat rond, we zwemmen, en leggen ons te drogen in de zon, want ik ben vergeten mijn handdoek mee te brengen.

Daarna gaan we terug naar de McDonalds, omdat Robin ons daar zal komen ophalen. Ik koop onderweg een aantal kaartjes en wat postzegels. Voor die dag heb ik in mijn leven waarschijnlijk niet meer dan 10 kaartjes geschreven, en ik heb eerst geen idee wat ik erop moet zetten. Dan komen er een paar ideetjes op, en ik schrijf de meest onnozele dingen op - sorry aan degenen die diepzinnigheden en/of leuke nieuwtjes verwachtten ! Er gaan in totaal 13 exemplaren naar de Amber, en nog een paar naar mensen die daar niet zo vaak komen. Nadat ik ze op de post gedaan heb, besef ik dat ik vergeten ben om Airmailstickertjes te vragen, en volgens Kees kan het zijn dat ikzelf nog eerder in de Amber terechtkom dan de kaartjes :-(

Tegen dinsdag heb ik een mooie collectie blaren op mijn handen, allemaal opgelopen bij het plukken van dauwnatte bloemen. Dat is het zwaarste werk, want je hoort de geplukte planten onder je arm te houden tot je ze nog amper kan dragen. Omdat het een lange werkdag zal zijn voor de anderen - het plukken heeft langer geduurd dan anders - besluiten Jennifer en ik ook in de namiddag te werken: zij tegen betaling, ik om de woensdag vrij te hebben zodat mijn blaren wat kunnen genezen. Het laatste stadium is heel wat zwaarder dan de dag dat we hier toekwamen, omdat we er tegen dan al 7u arbeid op zitten hebben. Yours truly ziet ietwat af want ik ben geen fysiek werk gewend, maar ik ga er niet om wenen en werk stug door. Nikki zegt dat ik goed werk, en dat dat haar verbaast want de meeste WWOOFers pakken alles nogal chill aan. Ik ben ook verbaasd, want op mijn vakantiejobs in de industrie in Belgie werd ik meestal wat uitgefoeterd omdat ik traag werkte.

Op woensdag doe ik een hele dag helemaal niks constructiefs, behalve het afwerken van een korte creatieve tekst. Het valt me in dat ik die misschien kan insturen voor de schrijfwedstrijd van Departuur, als de tekst half-en-half in het thema past. Dat er wat logistiek geharrewar van zal komen om een papieren versie in te dienen, neem ik erbij. 's Namiddags beslist Jennifer om de dag erna al te vertrekken, zodat ze langs Wineglass Bay kan passeren alvorens haar volgende WWOOFing in Hobart te beginnen.

Op dinsdagavond zijn Brent en Steffen in de bush in de omgeving gaan jagen, en ze hebben een kleine wallaby geschoten. We worden allemaal uitgenodigd om het beest op donderdagavond te komen opeten in het huis waar Nikki, Steffen en Kassie tijdelijk wonen. Het intussen gevilde dier ziet eruit als een groot uitgevallen stoofkonijn, en wordt in de oven gestoken. We barbecuen ook wat steaks en worsten, want de wallaby zal waarschijnlijk niet genoeg zijn voor ons zessen. Een uur later halen we het beest uit de oven, en het blijkt dat het nog steeds niet volledig doorbakken is. We hebben al genoeg gewacht en beginnen er toch aan, grappend dat Kees misschien morgen geen werkvolk zal hebben. Het vlees van de wallaby is bijzonder zacht en lekker, maar raakt niet volledig op omdat het moeilijk loskomt van de botten. Na het eten begint Steffen wat te tokkelen op een akoestische gitaar terwijl we allemaal wat loze verhaaltjes vertellen en pinten drinken. Rond 10u gaat iedereen weg, want we moeten - behoudens voedselvergiftiging - de dag erna weer om 6u op. Cory voert me naar huis en we babbelen wat over universiteiten en gekke mensen daar.

Het spectaculairste dat gebeurt op vrijdag is een middagdutje. Ik lees daarna ongeveer 150 pagina's in Crime and Punishment, en raak moeilijk in slaap. Op zaterdag hebben we een andere taak, namelijk het ontwortelen van tulpenbollen. Mijn handen, al overdekt met de littekens van een week nattestengelsplukken, zien af op de enige plaats die ietwat gespaard gebleven was: tegen de middag zijn mijn duimen allebei een volledige laag dode huid kwijt. Wanneer ik terugkom, blijkt dat er twee nieuwe Japanse WWOOFers toegekomen zijn. Hun Engels is zoals altijd hirarisch en hun basisrespons op alle opmerkingen is "ooooo". Ik heb intussen contact opgenomen met Prue en Onno, en zij komen me de dag erna ophalen in Ulverstone. Robin moet daar sowieso passeren omdat ze naar Devonport moet, en ze voert me naar de McDonalds daar, zodat ik kan WiFien.

WWOOFing, pt. 1

2010-02-12T22:39:00.000-08:00

Het was al van tevoren mijn plan om na de road trip rond Tasmanie daar een tijdje te blijven, en zo goedkoop mogelijk te leven. Daarom heb ik me vooraleer ik vertrok uit Sydney ingeschreven bij WWOOF, ofte Willing Work On Organic Farms, een organisatie die zich richt op backpackers en andere light travellers. De bedoeling is dat een persoon vrijwillig en gratis een paar uur per dag op een boerderij gaat werken, in ruil voor kost en inwoon. De taken zijn zo gevarieerd als de soorten boerderijen, en er kan ook verwacht worden dat de WWOOFer kuist, kookt, afwast en/of wat op de kinderen let.

Ik voerde een redelijk rigoureuze selectieprocedure door in het boekje met de kandidaat-families. Enkele bizarre verzoeken als "VERY gay/lesbian/bi-friendly" en "must prefer Abbey Road to Sgt. Peppers" werden direct van de hand gewezen for the benefit or Mr. Kite. Ook families die geen elektriciteit gebruiken, of verwachten dat ik een week in m'n tentje in de tuin ga wonen, leken me ongeschikt. Ik zie mezelf niet bepaald met grote dieren werken, en dus werden de paarden-, koeien- en varkensboerderijen ook geschrapt. Aangezien ik nog steeds heel wat families overhield, kon ik ook de vegetariers en andere hippies uit de lijst weglaten.

Uiteindelijk bleven er voor heel Tasmanie nog een dertigtal boerderijen over. Ik koos er vijf uit in het noordwesten van het eiland, en stuurde hen op woensdag 3 februari een gepersonaliseerde e-mail, waarin ik wat vertelde over wie ik ben en waarom ik hun farm wel nice vond. Een halve dag later had ik al twee antwoorden: Prue en Onno Holling uit Ulverstone "German speaking (2nd language)" konden mij verwelkomen vanaf de 13e, en naar de bloemenboerderij van Robin en Kees Krabbe - moet wel een Hollander zijn - kon ik zo goed als meteen komen. Ik had echter drie nachten in mijn dodgy hostel te Devonport geboekt, en meestal is dat soort dingen non-refundable, dus kon ik pas de 6e daarheen gaan.

Road trip - Tasmanie

2010-02-12T01:07:00.000-08:00

Die donderdagavond heb ik in de Metro YHA, voor ik op zoek ging naar een bed, ook nog Florence en Marion ontmoet, twee evenzeer Waalse meisjes die ook zouden meegaan op de road trip. Veel kwam ik nog niet over hen te weten, ik was iets te veel bezig met me zorgen maken waar ik ga slapen. We hebben daar toen afgesproken om om 7u een taxi te nemen naar de haven, om op tijd te zijn voor onze ferry.

Ik kom vijf minuten voor tijd aan bij de YHA, en ik besef daar dat ik vergeten ben mijn ticket af te printen. Ik had gepland om dat de avond tevoren in het hostel te doen, maar Bozo's had geen printer. Ik haast me naar binnen en spendeer een dollar aan 2min internet en een dollar aan 2 blaadjes afprinten. Buiten moeten we 5min wachten op de taxi, die we extra groot besteld hebben aangezien we met 5 zijn en zwaar geladen. Ik laat weten aan de meisjes dat Justine door is naar de finale van de Australian Open, want dat heb ik vlug opgezocht terwijl ik wachtte op de printer, and there was much rejoicing.

De taxichauffeur is zwart en luistert naar a capella gezang in een bizar mooi klinkende taal. In de auto kom ik te weten dat de dames elkaar allemaal kennen van de scouts, en dat Florence en Marion maar een maand in het land blijven. Ik vertel kort wat mijn reiservaringen tot nu toe, en maak duidelijk dat ik er een sport van maak allemaal random dingen te doen met zo weinig mogelijk, en vaak (soyons honnetes) te weinig voorbereiding. Ik heb nog geen tent of slaapzak - we gaan kamperen - en heb geen idee wat er allemaal te zien valt in Tasmanie. Marion kijkt wat bedenkelijk, maar de andere drie lachen eens en zeggen dat we er wel iets op vinden.

Laurence is de knapste van de vier; ze is de enige met een lief en lijkt benauwend goed op mijn knettere ex Vicky. Ze is relatief serieus, en (in tegenstelling tot laatstgenoemde) zachtaardig en zorgzaam. Ze is de stilste van de vier.
Net iets babbeliger, en maar net iets minder aantrekkelijk, is Florence, een opgewekte springintveld die om alles met haar ogen rolt en altijd wel een reden vindt om te glimlachen. Net als ik zegt ze overdag niet veel, en komt ze 's avonds wat meer tot leven. Chloe is een klein blond tettergat, de gangmaker en de meest sarcasitsche van de hoop. Ze is niet vaak degene die de stilte breekt, maar onderhoudt de conversaties meestal. Marion is 27 - de anderen 23 - en het is moeilijk haar rol in te schatten. Soms lijkt ze wat een buitenstaander, en soms plaagt men haar wat, maar voor het grootste deel van de tijd lijkt het evident dat ze op haar eigen manier gerespecteerd wordt. Ze is de grootste flapuit van de vier en zegt het vaakst domme dingen, hoewel ze gediplomeerd en praktiserend juriste is.

Allen kennen ze elkaar dus van bij de scouts, /le 'skut/, en Florence en Chloe hebben ook samen communicatiewetenschappen gestudeerd. Hun Nederlands is comme il faut schabouwelijk, en ze vinden het passief jammer dat het taalonderwijs in Wallonie zo bedroevend is. Ik spreek Frans met hen, natuurlijk, en soms wat Engels als een constructie in 't Frans te halsbrekend dreigt te worden.

Op de ferry blijkt dat ik in mijn haast drie dagen tevoren het verkeerde soort ticket geboekt heb, namelijk een privecabine van 155$. Een gewoon dagticket waarbij je op het dek moet blijven kost 65$. Ik profiteer ervan en neem 2 douches en slaap 4u, maar dat is natuurlijk nooit zijn 90$ waard. De wijvekens hebben een auto gehuurd in Devonport (TAS), een ruime jeep waar ik ook in pas. De eerste nacht heb ik nog geen tent of slaapzak, en ik sluit eeuwige vriendschap met een Duitse met een snor maar zonder naam voor een plaatsje in haar tent. Aan de receptie vraag ik een deken, die me bijzonder goed warm houdt.

De dag erop, na het tartines-au-Nutella-ontbijt dat een dagelijkse routine zal gaan worden, gaan we naar K-Mart voor mijn kampeergerei en naar Coles voor voedsel. Daarna vertrekken we naar Wineglass Bay over de tweede grootste snelweg van het eiland, die nergens meer dan een rijvak per rijrichting telt. Ruwweg de helft van de tijd slingeren we aan 30 per uur door haarspeldbochten, en al even vaak vergist Marion, designated driver, zich tussen de richtingaanwijzers en de ruitenwissers.

Onderweg komen we ontstellend vaak roadkill tegen, en soms moeten we slalommen om geen hoopjes dood vlees te pletten met onze zware wielen. Marion maakt een paar keer een fout omdat ze niet gewend is met het stuur rechts te rijden, en over de dagen komen we een drietal misselijkmakende bulten tegen. Die incidenten zijn nogal traumatiserend, maar de dieren die we overreden waren al dood of stervend, dus de horror bevindt zich vooral in onze hoofden. En op de bumpers van de auto's die vooral 's nachts de dieren overrijden natuurlijk.

Na een betrekkelijk zware rit, met een paar pauzes aan de hallucinante Bay of Fires, komen we aan bij Coles Bay, en daar slapen we op een camping. Het eerste dat we 's ochtends doen is de enorm mooie wandeling naar Wineglass Bay, met een fantastische lookout point halfweg. Op het strand zelf is het guur weer, maar we zijn er niet om zon te vangen. Ik denk veel en zeg weinig, zoals steeds overdag, en stap hard door op mijn langzaam stervende schoenen. Daarna gaan we op weg naar Port Arthur, via een grindweg die onze auto stofgrijsbruin maakt. 's Avonds maak ik de worsten klaar op de barbecueplaat in de nieuwe camping, en we eten onze beste maaltijd van de trip. Wanneer we naar de tenten wandelen, zien we een paar wallabies rondspringen op het terrein.

Port Arthur is een van de plaatsen waar Australie en Tasmanie in het begin van hun Westerse geschiedenis bekend voor stonden: het is een gevangeniskolonie. Het stadje is bijzonder goed bewaard, met blijkbaar slechts sporadisch restauraties. Weinigen verlieten de plaats in de 19e eeuw, en van hen keerden de meesten nog terug ook. Een bizarre plaats met een hoop lugubere en fascinerende feiten achter zich. Een paar uur later passeren we langs Hobart, en dat is de eerste plaats sinds Devonport waar ik gsmbereik heb. Hoewel het in Belgie 4u 's ochtends is, stuur ik toch een paar sms'en met basisinformatie rond. Sorry daarvoor, Katrien en Tien en ma !

Daarna volgen twee dagen bezoeken aan nationale parken in het noordwesten van het eiland: Lake St Clair en Cradle Mountain. Beide dagen doen we een wandeling van ruwweg 2u, om daarna weer de auto in te springen naar de volgende stop. Op maandag passeren we heel dicht bij de brandhaarden van bushfires, zo dicht dat we zon niet meer zien vanwege de rook, en de lucht achter de bergachtige horizonten is oranje. Er volgen enkele momenten van lichte paniek, maar we worden uiteindelijk gerustgesteld door een brandweerpatrouille langs de weg. De kerels zijn bijzonder relaxed en zeggen dat de weg naar Queenstown veilig is.

Op dinsdag komen we ook voorbij de bushfires maar dan lijkt het gevaar minder acuut, en we zijn amper bezorgd. De lucht wordt niet helemaal grijs, we zien de zon nog (maar ze is bloedrood) en we komen geen patrouilles tegen. 's Nachts gaan we op zoek naar wombats, en we spenderen een uur onder een heldere hemel. We zien, door de hulp van een Slavisch Engels sprekende man en zijn familie, zo'n dik log mininijlpaard lopen door de bush, op 2 meter van ons. Hij negeert ons, ondanks Marions gekir en de tientallen fotoflashes en het constante zaklamplicht dat op hem gericht wordt.

Wanneer we terugkomen, slenter ik naar het toilet. Op de terugweg schiet er plots iets hondachtigs heel snel m'n voeten voorbij. De meeste kleine dieren in Tasmanie zijn relatief traag, en mijn vermoeden wordt bevestigd door Laurence: zij heeft een Tasmanian devil gezien, maar had haar camera niet bij.

De dag nadien komen we terug naar Devonport. Ik zoek me een hostel, en ga de dames uitzwaaien op de ferry. Zij gaan nog een week samen rondtrekken vanuit Melbourne naar Adelaide toe, en daarna gaan Marion en Florence via Sydney terug naar huis. Laurence en Chloe blijven nog tot juni of zo. Ik heb geen idee hoe lang ik nog in Tasmanie ga blijven, dat maakt nu ook niet uit, en ga naar de McDonalds om voor de eerste keer in 5 dagen internetverbinding te hebben.

End of an era, pt. 3

2010-02-04T18:47:00.000-08:00

Op woensdagochtend sta ik op om 5u, en ik neem een halfuur later een taxi op Broadway om zo snel mogelijk aan het verkooppunt te zijn. Ik kom toe om 5u45 ben de 16e in de rij. Elke persoon mag maximun 2 tickets kopen, en er zijn die dag een twaalftal shows op til. Ik ben zowat gegarandeerd van m'n ticket - het is werkelijk ondenkbaar dat er minder dan 30 tickets beschikbaar zouden zijn voor Laura Marling - en kan ontspannen verderlezen in Crime and Punishment. Ik ben slechts een halve pagina ver in deel 3 als een vijftiger me aanspreekt. Aangezien ik lees, Dostojevski dan nog, moet ik wel al Ruhe gezien hebben, redeneert hij. Ik zie de link tussen die twee niet, maar bizar genoeg heeft hij gelijk. Ik vertel hem wat en we dwalen af richting rundveegesprekken. Er volgen nog heel wat gesprekjes, de helft ervan nerveuze vragen van nieuwtoegekomenen over wat we willen zien, en of zij nog een ticket zouden kunnen krijgen voor hun plat prefere.

Rond kwart over zeven komt de oudere dame van maandag toe, en ze vraagt me een ticket te kopen voor Marcin Wasilewski Trio. Ik kijk eens raar, maar het blijkt om een Poolse naamgenoot/muzikant te gaan wiens beide benen nog heel zijn. Ik beloof het ticket te kopen, voor haar dochter, en zij gaat op haar plaats in de rij staan, in de hoop er nog 2 extra te kunnen bemachtigen voor haar en haar man. Anders zal kindlief alleen moeten gaan.

's Avonds is er dan eindelijk de show waar ik al op wachtte sinds november, en madame stelt niet teleur. Een hoop nieuwe songs, een paar oude, en tussendoor bizarre, korte verhaaltjes die haar zo schijnbaar bereikbaar maken. De verhaaltjes zijn duidelijk volledig onvoorbereid en ze valt soms over haar woorden, haar stem trilt ietwat, ze raakt haar draad kwijt, etc. De criticus vindt het amateuristisch, ik noem het de aandoenlijkheid van de oprechte spontaniteit. Meer smitten dan ooit lach ik om haar haarkleuravontuur en haar gitaarstemperikelen, en word ik stil als ze 't eventjes heeft over haar vader. Na de show ga ik nog eens naar the Local, toch mijn favoriete stek in Sydney, en ontdek daar de godendrank Southern Comfort. Ongelooflijk lekker, en wie weet helpt ze me er ooit zo'n fantastische whiskystem te krijgen als de goddelijke Janis Joplin. Dat is makkelijker dan leren zingen, concludeer ik.

Donderdagochtend ben ik ruim op tijd wakker om me nergens voor te moeten haasten, en ik zet me om 7u in de ontbijttaverne. De keuken heeft er blijkbaar weinig zin in, en ik krijg mijn ontbijt om 7u25. Plots gehaast schrok ik m'n bacon and eggs on toast (zeer mjammie, en dat voor maar 8$ !) binnen, en ik ga in looppas naar het station. De klok toont 7u42m08s als ik op het perron toekom, en voor mijn neus zet de trein zich in gang. Een achtergebleven bediende raadt me aan te proberen een refund te krijgen, al is m'n ticket unrefundable.

Ik ga op missie (al is mijn eerste zorg in Melbourne geraken voor de boot vertrekt) en beslis dat zielig-gelaten doen tegen de loketbediende best zal werken. Dat blijkt geen probleem, want het is exact hoe ik me voel. Ik heb geluk dat de verantwoordelijke een zachtaardige, gezette, kleine vrouw in de veertig is. Mijn verhaal en feromonen werken (ik heb wat afgezweet in looppas met 30 kilo bagage), en een paar telefoontjes later glundert ze dat alles in orde is. Ze helpt me ook een stoel te reserveren in een bus die om 9u10 vertrekt, en die me op 13u tijd in Melbourne brengen kan. Die reis net iets goedkoper is dan de trein, dus ik boet er alleen wat comfort bij in.

Rond 4u in de namiddag besef ik plots dat ik geen bed heb in Melbourne. Ik sms naar Chloe of ze kan informeren in de Metro YHA, maar die is volzet, net als alle andere YHA's trouwens. Ik bel naar Brett de jetsetter en die maakt na drie minuten warrigheid duidelijk dat hij alles zal doen, maar niets kan beloven. Ik weet uit ervaring dat hij eigenlijk bedoelt dat hij me niet zal kunnen (of willen ?) helpen. In de grootstad dwaal ik naar North Melbourne, de suburb die ik best ken, en ik spreek kort af met Chloe en Laurence dat we de dag erna een taxi nemen van aan de YHA naar de haven. Het is bijna 11u 's avonds en het is tijd voor de wanhoopsplannen. Ik vraag een paar mensen op straat of ze een bed, een zetel of desnoods wat vloer voor me overhebben, maar men weigert. Ik stap de drempel van een openstaande voordeur op, en ook daar werkt mijn mercy call niet. De man wijst mij er wel op dat er twee straten verder een vuil hostel is, genaamd Bozo's Backpackers, waar vaak wel nog plaatsen zijn. Ik besluit dat ik, als dat niet werkt, kan gaan smeken in de Prudence Bar waar ooit mooie Zoey vertoefde.

Het enige vuile aan Bozo's Backpackers is een zestiger met een vieze stoppelbaard en een wifebeater. De man, Bozo zelve, verhuurt me zijn laatste kamer voor een kortingprijs alvorens zelf te gaan slapen. Ik kijk een beetje naar een spektakeltennismatch met Patrick Rafter, die saai wordt na ruwweg 10 minuten, en besef dat de stad zo vol zit wegens de Australian Open. Ik verneem ook dat Justine Henin door is naar de finale na een match die ze zo makkelijk won als Clijsters haar vierde ronde verloren heeft, en ga een Three Ravens drinken in Prudence Bar. Twelve Ravens en weer een aantal leuke gesprekken later kom ik weer bij Bozo's, en ga ik slapen.

End of an era, pt. 2

2010-02-04T18:46:00.000-08:00

Op dinsdag leg ik mijn boottrip vast, en ook de trein om naar Melbourne te raken op donderdag. Daarnaast ook een woensdagnacht in Wake Up, om dicht bij Central Station te zijn, want mijn trein vertrekt om 7u42. Ik ben gehaast want ik moet nog naar het postkantoor geraken voor het sluit. 's Avonds maak ik een assessment van mijn pokerverdiensten. Ik heb niet vaak meer gespeeld, want eens de spanning van "omg ik speel voor 100$" weg is, is het casino eigenlijk doodsaai. Ruwweg 20 hands per uur, soms minder, afschuwelijk slecht spel en geen ruimte om subtiel en creatief te zijn. Je begint ook met slechts 50 big blinds, waardoor je de facto fit-or-fold moet spelen tot je verdubbelt. En het ergste van al zijn de zagende gokverslaafde oudere mensen die niet begrijpen waarom ze verliezen. Het antwoord is dat ze rotslechte spelers zijn, maar niemand gaat hen dat vertellen natuurlijk.

Het enige leuke dat ik na mijn vorige pokerpost nog meegemaakt heb in live poker is een sessie PL Omaha 1/2, waarbij gemiddeld 5 mensen preflop all in gingen en de dealer steeds 5min moest tellen en hertellen of de sidepots juist gemaakt werden, en hoeveel de pot-limited reraises mochten zijn. Telkens iedereen all in was voor de flop, draaiden we een kaart om per street: een preflop, een op de flop, enz. Dat gaf heel grappige en spannende discussies, onder andere doordat sommige mensen vergeten waren welke hand ze hadden enz.

Op een bepaald moment, we zijn met 4 all in, flop ik met mijn KJQTss top 2 pair en een OESD. Helaas improve ik niet, en turnt een van de tegenstanders een setje op de turn. Ik had 1 dollar meer dan hem preflop, en nog iemand anders heeft ook KJxx, waaruit volgt dat ik de sidepot van 2 dollar split met die laatste persoon. Ik heb dus nog 1$ over - geen rebuys meer - en hilarisch genoeg win ik de sidepot in de volgende hand voor 5$. De hand daarna win ik opnieuw mijn sidepot, voor 20$. Ik fold een rondje, en doe in een all-or-nothing-move een potreraise all in met wat men "naked queens" noemt, QQ63os, eigenlijk een schijthand. De sympathieke kerel aan mijn rechterkant reraiset mij om me te beschermen, maar de "twee jokers" aan de tafel, twee jonge Aziaten die bijna elke hand preflop arr in gaan, komen over the top en we zijn met 6 all in. Mijn beschermer heeft AAK3ss, de Aziaten zoals gewoonlijk junk - maar een ervan heeft een van mijn queens. Ik ben zo goed als dood en verlies de hand dan ook, en vertrek. In die sessie ben ik 285$ verloren, wat weinig verwonderlijk is aangezien een 5 way all in bij Omaha enkel en alleen draait om geluk. Maar 't was geestig.

In de 5 sessies daarna win ik bijna elke keer een gezonde som, maar elke keer heb ik ook minder zin om naar het casino te gaan. Het is meestal mooi weer buiten, en de gewoontes van het casino steken me meer en meer tegen. De laatste twee keer zet ik me alleen nog aan tafel om te babbelen met de dealers, meestal hilarische personages, en om wat te flirten met een aantrekkelijke cocktailwaitress. In mijn voorlaatste sessie vertelt de dealer me dat de lieftallige jongedame een lief heeft, en in mijn laatste sessie ga ik op major tilt. Ik shove 100 big blinds deep met top pair top kicker tegen een gemaakte straight, en besef dat ik de voeling kwijt ben. Ik beslis te stoppen met casinopoker, en denk er niet meer over na. Op dinsdag 26 januari tel ik eindelijk mijn winst, want ik heb na de vorige pokerpost nooit meer mijn rekening gemaakt. Alles samen kom ik op +1615$ uit, iets meer dan mijn huishuur voor 9 weken. Ik high-five mezelf, en ga een pint drinken in het cafe op de hoek.

End of an era, pt. 1

2010-02-04T18:34:00.000-08:00

Op 10 januari laat ik weten aan huisbazin Julie dat ik wil vertrekken op 31 januari, de dag dat mijn standaardhuurcontract aflopen zou. Verlenging is mogelijk, maar ik vind dat ik al lang genoeg in Sydney gebleven ben. Tijdens de week van de 18e krijg ik echter al zwaar de kriebels om te bewegen, want op een week in november, en kerst na, ben ik drie maanden lang in en rond Sydney gebleven. Ik beslis om te vertrekken zo kort mogelijk na het optreden van Laura Marling de 25e, waarvoor ik een ticket heb.

Ik leg contact met Chloe en Laurence, twee aangename Waalse meisjes die ik leren kennen heb op oudejaarsavond, en waarvan ik weet dat ze eind januari naar Tasmanie denken te gaan. Zij blijken de ferry, de Spirit of Tasmania, te gaan nemen in Melbourne op vrijdagochtend de 29e januari, om 9u. Als ik met hen mee wil, moet ik dus op donderdagavond in Melbourne zijn, en liefst wat eerder eigenlijk. Ik laat weten aan Julie dat ik de 26e of zo kort mogelijk daarna het appartement zal vrijmaken. Na wat geharrewar over terug te krijgen huur en waarborg raken we akkoord, en maak ik me klaar om in blitz te kunnen vertrekken.

De 24e is er een One Day International cricketmatch tussen Australie en Pakistan in de Sydney Cricket Ground, en ik beslis die bij te wonen om eens te zien waar zo veel mensen hier zo wild van lopen. Mijn stoeltje kost 80$ en is zijn geld blijkbaar waard, want de wedstrijd duurt zeven uur. Helaas wordt het nooit echt spannend, want tijdens het batten van Australie bouwt dit team een voorsprong uit die het verzwakte Pakistaanse team nooit zal kunnen overbruggen. Van half zes tot half tien verveel ik me dan ook nogal, hoewel ik volgens de regels van de toeschouwerskunst veel applaudisseer en me schijtezat zuip (werkelijk, dat hoort zo !). Tegen 7u verveelt iedereen zich blijkbaar - het is tegen dan overduidelijk dat Pakistan het niet aankan - en men begint lege bierbekers te verzamelen en te stapelen. Een tiental keren weerklinkt applaus en gejoel voor een ketting bekers van een meter of 3-4 lang ergens in de tribune. Applaudisseren voor de match gebeurt bijna niet meer. Een heel aantal zatte mensen wordt buitengesmeten, maar dat kan hen weinig schelen want ze hebben toch al 5u entertainment gehad. Op weg naar huis loop ik bijna verloren, en ik heb slechts een vaag idee van waar ik ergens ben. Eens thuisgekomen na een zwerftocht van een uur val ik in slaap voor ik het deken over me heen kan trekken.

Gelukkig heb ik mijn wekker gezet voor ik dronken werd, en ik ben op de 25e op tijd wakker om mijn via internet betaalde ticket voor Laura Marling op te halen in het stadscentrum. Helaas heb ik iets verkeerd gedaan en iets verkeerd gelezen, want mijn ticket is nooit betaald, en het "ophalen" is blijkbaar alleen voor last-minute tickets die men gewoon ter plaatse koopt. Dat alles komt helaas pas aan het licht na een wandeling van 45 minuten, tijdens de luchtige gesprekken die ik voer met andere wachtenden in de ochtendfriste - die wonderen doet tegen mijn dreigende kater. Tegen dat het mijn beurt is, is Laura Marling allang uitverkocht voor die dag. Gelukkig speelt my Darling ook nog op woensdag en donderdag, en heb ik nog geen vervoerstickets naar Melbourne besteld. Ik vraag en passant aan een van de laatsten die een ticket voor haar konden bemachtigen hoe laat hij toegekomen is, en hij antwoordt 6u15.

Intussen sta ik dan in die rij, en ik ga in het programma op zoek naar een back-upplan. De vriendelijke Brits-Canadese dame die voor me staat te wachten raadt een Voltairebewerking genaamd "Optimism" af, en zegt dat ik voor iets rustigs en/of onpopulairs zal moeten gaan omdat we te laat toegekomen zijn. "Ruhe" wordt uiteindelijk mijn keuze: het is een samenwerking tussen - werkelijk, u raadt het nooit - Josse De Pauw en het Collegium Vocale Gent. Ze staan met een tienatl voorstellingen op het festival, en het is voor hen dat ik een maandagavondticket koop. Het evenement vindt plaats in de Great Hall van de University of Sydney, toevallig bijzonder dicht bij mijn woonst en een van de plaatsen waar ik de vorige avond langs gedoold ben.

Wijl het Collegium in het Duits liederen van Schubert zingt, brengen twee acteurs in Engels met een - disons - sappig accent diepmenselijke monologen van individuen die fout waren in de tweede wereldoorlog. De sereniteit van het schouwspel en de sfeervolheid van de imitatiemiddeleeuwse setting maken een diepe indruk op me, en ik besef dat de meerderheid van de collaborateurs ook maar wat deden, en vaak heel oppervlakkige redenen hadden voor de beslissingen waarvoor ze vaak een leven lang verguisd zijn. Dat hun positie pas volledig de foute werd toen de oorlog in haar beslissende fase kwam.

Diep geraakt slenter ik naar
Mijn voorlaatste nacht in Glebe

Negeer deze post gerust

2010-01-21T15:04:00.001-08:00

I have registered to play in the WBCOOP PokerStars World Blogger Championship of Online Poker! You too can Play Poker Online at PokerStars.com and take part in the WBCOOP which is open to all Bloggers by registering on WBCOOP to play.

Registration code: 399941

Honderd uur eenzaamheid

2010-01-01T23:34:00.000-08:00

Zoals beloofd toen ik die stad verliet, maak ik mijn voorbereidingen om voor Kerst terug te gaan naar Melbourne. Het is Jeromes verjaardag op kerstavond, en we plannen er een zeer leuk feesje van te maken. Ik ontsla mezelf van de plicht cadeautjes mee te brengen, omdat ik al 200$ uitgeef, en 24u op een trein spendeer, speciaal om daar te kunnen zijn. Ik heb ook geen idee wat ik zou kopen.

Mijn nachttrein vertrekt rond 8u 's avonds uit Sydney, en alles lijkt rustig te gaan. Ik lees en schrijf wat op m'n laptop, en probeer zoveel mogelijk gedaan te krijgen vooraleer het ding uitvalt, en ik alleen nog Nabokovs Lolita - my sin, my soul - als metgezel heb. Voor me zit een koppel Fransen, die wat zitten te smoochen. Aan de overkant van 't gangpad zit een oudere, slechtgeschoren man met een hoed. Hij zaagt een beetje tegen de mensen rondom hem, en ik probeer zijn gewauwel te negeren. Op een bepaald moment gaat hij naar de Fransen toe en begint te babbelen over de keer dat hij naar Lourdes geweest is. Heel wat miscommunicaties later zegt hij dat de Fransen die naar hier komen misschien kunnen helpen om de plaag aan suikerrietpadden te stoppen. Ze reageren verwonderd - begrijpelijk - en hij begint over de rare eetgewoonten van het Franse volk, met escargots en kikkerbillen en al. Kortom, hij is een zagevent. Ze raken hem uiteindelijk kwijt door te zeggen dat ze willen slapen, en hij gaat terug zitten. Een uur later gaat hij naar het toilet, en als hij terugkomt ziet hij dat ze niet slapen. Zijn volgende gespreksonderwerp is "do you know where this sweater comes from ?", een uiting die ik me voorneem te onthouden voor in mijn verzameling versier-openingszinnen. Hij doet hen raden, een kwartier lang, en ze zeggen hem een paar keer dat hij beter gaat zitten, maar hij weet van geen ophouden. Uiteindelijk blijkt het antwoord Italie te zijn, waw !

Als hij eindelijk gaat zitten, is daar het avondeten. Ik krijg een behoorlijk zwaar aangebrande vleesschotel, en mag als verontschuldiging later een gratis warm drankje gaan halen. Intussen zit de oude man te kijken naar mij en ik weet dat hij zoekt naar een manier om mijn aandacht vast te krijgen. Ik eet stug door en ga direct m'n drankje halen. In de cafewagon blijkt het niet om een maar om 3 drankjes te gaan, wat me behoorlijk verwondert. Ik bestel 2x warme choco en 1x thee, met het plan 2 ervan uit te delen. Wanneer ik terugkom vraag ik aan de Fransen en daarna aan de vader-met-dochter in de buurt of ze wat thee of warme choco willen, maar ze zeggen allemaal nee. Ik zie de ogen van de oude man glinsteren en weet dat ik het vlaggen heb.

Eens hij zestien keer bedankt gezegd heeft voor het genereuze aanbod, vraagt hij waar ik vandaan kom. Het enige dat hij over Belgie weet is niet, zoals andere mensen, bier en chocolade, maar de figuur koning Boudewijn. Hij is behoorlijk slecht geinformeerd over de situatie rond de abortuswet, maar zegt dat hij onze Opus Deier voor eeuwig zal bewonderen. Daarna zegt hij dat we trots mogen zijn met zo'n koning, en hij is gechoqueerd te horen dat de brave man al 15 jaar dood is. Daarna begint hij over Queen Elizabeth en dat ze een kindermoordenares is door de Engelse abortuswet te ondertekenen. Ik probeer voorzichtig te zeggen dat iedereen recht heeft op z'n eigen mening, maar hij is al in preekmodus over de straf van god die over de koningin zal komen, en dat een embryo van 2 weken al een volwaardig kind is, en dergelijke polemicalien. Ik val stil want een theologische discussie met een religieuze gek is het laatste waar ik zin in heb - daarvoor hebben we het internet, n'est-ce pas ? Na een tijdje heeft hij door dat ik een van de goddelozen ben, en schakelt hij naar 5e vitesse: bekeermodus. Ik grijns eens en herhaal mijn statement over het recht op eigen mening, waarna het gesprek goddank stilvalt.

De hele nacht door woel ik in mijn dubbele stoel, en ik slaap geen seconde. Ik ben een wrak als ik toekom in Melbourne, maar moet nog drie kwartier stappen door een stad die ik amper ken - waar niemand me hoort, en niemand me stoort - naar de Oasis YHA. Jerome slaapt nog wanneer ik daar toekom (het is 9u), en ik crash in het tweede bed. Ook daar raak ik niet in slaap want hij snurkt, en ik beslis Lolita uit te lezen. Kort na de treffendste zin in het boek, "I was a pentapod monster, but I loved you", raak ik toch in slaap.

Naar schatting een uur of 5 later word ik gewekt, en is het tijd om ons klaar te maken voor de trip naar het feesje. Dan pas blijkt dat Virginie de enige van de tweede groep Fransen is die nog in Melbourne is, en er wordt niet duidelijk gemaakt waar de anderen (Flavien, Geoffrey, Laura en Christopher) naartoe zijn. Met ons vieren, Audrey, Jerome, Virginie en ik, vertrekken we ietwat opgekleed naar het huis van de vroeger al vernoemde Romain. Dat blijkt eigenlijk een hangar te zijn in Fitzroy, met wat allures van een kraakpand maar nog net iets netter. Het ziet er supercool uit dus, met veel graffiti en random objecten die aan het plafond hangen, en ik maak me op voor dikke fun in een leuke sfeer. We maken voorgerecht en eten het op rond een uur of 10, op welk moment een aantal andere vrienden van Romain toekomen. De helft is Frans, de andere helft Engels/Australisch, en zoals zo vaak scheidt het feesje zich ogenblikkelijk in die twee groepen. Ik ga zonder nadenken bij de Engelsen zitten, omdat dat nu eenmaal minder vermoeiend is en ik m'n hersenen zo weinig mogelijk op de proef wil stellen.

Dat blijkt de juiste keuze want ik ontmoet allemaal open en grappige mensen, terwijl de Fransen de ene na de andere joint opsteken en zonder veel onderlinge conversatie naar gebrabbelde hiphop uit Marseille luisteren. Iedereen wordt een beetje dronken en alles gaat goed tot middernacht, wanneer we de cadeautjes uitwisselen. Ik moet dus naar de Franse groep, en dat staat mij een beetje tegen want ze zijn ambetant aan het worden. Ik ontvang mijn cadeautjes, een strandhanddoek en een leuk leren armbandje, en ga alweer zonder nadenken na 5min weer weg. Om 2u komt Virginie, apestoned, op me af om te vragen of er iets mis is en waarom ik niet bij de Fransen zit. Ik zeg dat ik graag nieuwe mensen ontmoet, en dat ik nog 4 dagen rond hen zal hangen dus dat er nog genoeg tijd is. Ze gaat weer weg, ietwat ontstemd.

Om 3u 's nachts wordt eindelijk beslist om het hoofdgerecht klaar te maken. Virginie zorgt voor de scampi, Jerome voor de pasta, terwijl de rest toekijkt en ginnegapt. Jerome zegt op een bepaald moment "ik denk dat de scampi klaar zijn" waarop Virginie uitschiet en zegt dat zij dat wel zal bepalen. Jerome zegt bars dat ze haar gemak maar beter houdt, waarna ze nog meer uitschiet. We sleuren de twee, die elkaar in de haren gaan vliegen, uit elkaars buurt en proberen hen te kalmeren. Dat lukt uiteindelijk en we eten wat. Om 5u is iedereen behalve weg behalve Romain, Virginie, Audrey, Jerome en ik, en begint de discussie opnieuw. Ik ben te moe om me te mengen, en laat hen drie kwartier lang de sfeer van de avond - die zo goed begonnen was - verpesten. Rond 6u zit iedereen eindelijk met een pesthumeur in de taxi, en ik koers naar mijn bed. Jerome wil nog praten over de ruzie, maar ik zeg demain en val als een blok in slaap.

Op Kerstdag is het grote feesje gepland dat Brett ons Eldoradogewijs had beloofd, met Kylie Minogue en Elton John en nog wat grapjurken. Tegen mijn verwachting in gaan we er daadwerkelijk naartoe rond een uur of 10, na enkele gratis drankjes in Shiraaz, Bretts cafe. We nemen taxi's met een man of tien, naar de suburb Richmond waar het feesje zal zijn. We gaan binnen en raken onmiddellijk aan de praat met een plaatselijke celebrity die een nachtclub gaat openen en duidelijk heel trots is op zichzelf. Na een kwartier komt Brett ons echter halen, en hij zegt follow me. Met ons treintje van tienen gaan we naar buiten, en verklaart Brett dat we buitengesmeten zijn. Het blijkt dat Brett niet gezegd had aan de eigenaar van het huis, Molly, dat hij invitees mee ging hebben, en dat invitees sowieso niet welkom waren. Tot zover ons celebrityfeesje dus. We gaan terug naar Shiraaz en drinken daar weer wat gratis vodkasomethings, en er wordt beslist naar een epische nachtclub in St Kilda's te gaan. Ik volg de groep - Virginie en Audrey blijven in het cafe want eerstgenoemde wil niet mee met Jerome - met nog een taxi, en we komen in een inderdaad nice uitziende maar bijna lege nachtclub. Ik ben niet eens zeker of er wel iets aan de gang is, want er speelt geen muziek. Die wordt echter dra opgestart omdat er volk is, en we zitten daar een tijdje.

Het blijft echter tegenvallen en met de vierde taxi van de avond gaan we naar de binnenstad. We komen opnieuw in de club waar we de vorige keer geweest waren, die met de 10$ inkom en de dure drankjes. De DJ speelt snoeiharde en niet-commerciele techno, en ik dans een tijdje, terwijl de rest buiten zit te roken. Niemand blijkt zin te hebben om binnen te blijven - waarom dan inkom betalen ? - en ik wissel mijn tijd af tussen alleen dansen op de zotte technoset en me vervelen temidden van sigarettenrook en saaie roddelgesprekken. Om alweer 6u is het genoeg geweest, en Jerome en ik nemen een aparte taxi naar het hostel, terwijl de rest van de groep nog plannen maakt voor een andere afterparty. Ik ben in een pesthumeur en zeg geen woord tot we op de kamer zijn. Daar kijken we wat That 70s Show in het Frans, een heel vreemde ervaring, tot een uur of 9 en dan gaan we slapen.

Boxing Day, 26 december, breng ik door in bed. Ik slaap en waak en doezel de hele dag, en ik voel me pas terug mens rond 11u 's avonds. Jerome en Virginie hebben geprobeerd hun ruzie uit te praten, maar zijn alweer slechts in verdere ruzie geraakt. Ik trek me er geen fluit van aan en lees Lolita uit. We kijken nog wat That 70s Show met ons tweeen, terwijl ik eindelijk vertel aan Jerome hoe leuk het is in Sydney. Ik ga een avondwandeling doen rond een uur of 1, want Melbourne is daar wel een leuke stad voor. Ik heb een appel en een potje kaneel mee uit Sydney, en degusteer die onderweg terwijl ik naar de schaarse mensen kijk. In Sydney zijn ze mooier denk ik. Ik ben in kostuum, want mijn andere set kleren zijn een beetje vuil van het feesje bij Romain. Ik loop rond tot een uur of 3, en op de terugweg zwaaien twee meisjes in een taxi naar me. Helaas rijdt de taxi uiteindelijk door, en is zo de kans verkeken om eindelijk eens wat vriendelijke mensen tegen te komen.

Ik kom terug maar raak niet in slaap, en ga rond 6u 's ochtends naar de tv-lounge. Daar is Match of the Day bezig, en ik neem aan dat voetbal wel als slaapmiddel zal werken. Helaas blijf ik wakker, en rond 9u 's ochtends begint een heruitzending van Super Bowl XLIII. Ik ken bijna elke grote play van buiten, maar kijk toch om de dag door te komen. Ik check uit om 10u, maar laat mijn bagage bij de slapende Jerome staan, en ga terug naar de Super Bowl. Na de middag neem ik Crime and Punishment van Dostojevski mee de stad in, want het is een mooie dag. Op een tiental plaatsen in parken, theehuisjes en op bankjes lees ik telkens tien pagina's getormenteerdheid, alvorens weer verder te wandelen. Rond een uur of 4 kom ik terug - ik heb intussen ook mijn ticket naar Sydney gekocht - en spendeer nog een paar uur met de Fransen die me zo'n magere kerst hebben opgeleverd. Ik praat eindelijk eens met alledrie samen over Sydney en het nieuw volk dat ik daar leren kennen heb enz, en ben blij dat ik om 6u30 moet vertrekken naar het station. De treinreis is zo saai als maar kan zijn, en dat is perfect want zo vind ik eindelijk de slaap.

Dit huis

2010-01-01T19:28:00.000-08:00

Sinds 30 november zit ik op een appartement in 31 Colbourne Avenue, te 2037 Glebe (NSW), een suburb van Sydney die niet ver ligt van de centrale as van de stad. Op ruwweg 20min sta ik aan central station en Wake Up, op een halfuurtje aan het casino, en voor ongeveer al de rest kan ik een bus nemen die normaalgezien 1.5$ kost. Ik wandel graag naar en door Surry Hills - dat is op weg naar the Local, in zuid-Darlinghurst - wegens het onnoemelijk gezellige karakter van die buurt, en spreek tegenwoordig bijna dagelijks af met Joris en zijn Franse maat Guilhem. Craig is al een eind geleden terug naar Engeland vertrokken, om Kerst en Nieuw thuis te vieren aangezien er hier toch niks op hem wacht.

Dit huis zou in Belgie enkel gevonden kunnen worden in een studentenbuurt, in die zin dat de kamers niks meer zijn dan koten. De prijs is echter gevoelig hoger: ik betaal 175$ per week (!), dus rond de 400 euro per maand. In ruil krijg ik een kamer van 2x4 meter, die bijna volledig gevuld wordt door een smal bed, een dwergs bureautje, een kleerkast en een boekenkast - die de facto mijn provisiekast is. Ik heb een van de goedkopere kamers in het huis. Twee andere kamers hebben een gammele hoogslaper en zijn nog kleiner dan de mijne en dus iets goedkoper; drie kamers zijn van een normale kotgrootte (iets als 3x4 of 3x5) en kosten boven de 200$ per week. Die prijzen zijn heel normaal voor centraal Sydney: als je iets goedkopers vindt op internet, is de kans groot dat je een rottend hok of een matras op een balkon te zien krijgt op je inspectie, of je kamer moet delen met twee Chinezen.

Mijn kamer:

Mijn huisbazin is Chinese en heeft Julie aangenomen als Westerse naam, zoals zoveel oosterlingen hier met hun onuitspreekbare namen. De dag dat ik mijn inspectie kwam doen, was ik ietwat te laat aangezien mijn bus van aan Bondi Beach vertraging had. Ik was ook nog steeds in zwemshort (hier gekocht voor 90$) en t-shirt, en ik zag er een beetje verbrand uit. Sindsdien stelt Julie me aan iedereen voor als "Ben, a surfing and beach kind of guy", wat heel raar overkomt tegenover de ietwat serieuze mensen die hier wonen. Julie vindt zichzelf heel grappig, maar niemand van de huisgenoten heeft haar graag omdat ze alles samen heel koud is. Toen ik mijn eerste huur moest betalen, vroeg ze eerst half vriendelijk hoe het ging en zei plotseling middenin mijn eerste zin "ok and now money !!" Na het tekenen van de recu en de overhandiging van het geld, heeft ze geen woord meer gezegd en is ze gewoon weggegaan. Mijn huisgenoten hebben gezegd dat ze dat altijd zo doet, zodat we geen tijd hebben om te klagen als er iets mis is. Tja ... Ik hoop dat ik mijn waarborg van 350$ terugzie. Maar er zijn wat veiligheden als dat niet zo zou zijn: ik moet gewoon eens naar de Franse ambassade bellen, die laten een advocaat naar de huisbaas bellen en op een dag heb je je huur terug. Iedereen hier raadt me aan de Franse ambassade te gebruiken, aangezien ze door het hoge aantal Franse backpackers dat soort zaken hier heel vaak tegenkomen en precies weten wat eraan te doen. Het contract, tussen haakjes, zag er wel in orde uit aangezien het opgesteld is door de huisvestingsdienst van New South Wales.

Toen ik hier toekwam was ik de enige niet-Chinees in het huis. Intussen zijn de meesten van hen naar China vertrokken omdat het zomervakantie is voor de studenten, en zijn ze vervangen. Rodge was een Canadese Arabier die hier welgeteld een week is geweest, maar toch twee weken waarborg moest betalen om zijn sleutel te krijgen. Carlos is een Chileen die zijn land klein noemt en in vloeiend Engels zegt dat hij de taal amper spreekt. Hei is een norse, nieuw toegekomen Chinees die ik al een keer of tien heb moeten lastigvallen met betrekking tot internet - de modem staat in zijn kamer. Jack is ook een Chinees en is de enige die hier voor de zomervakantie blijft; ik kan het goed met hem vinden want hij vindt Hei ook stom. Zhang is verlegen als niemand die ik ooit gezien heb, en altijd als hij kookt brandt er iets aan. Daiki is een Japanner die veel te beleefd is en om alles minzaam glimlacht.

De hele tijd al heb ik wat problemen gehad met mijn internetkabel, die slechts signaal doorgeeft als het uiteinde en de kabel zelf in een bepaalde hoek tot elkaar stonden. Dichtere inspectie toonde dat een van de kleine connectietjes gebroken was. Op zaterdag, 11 december, is dan nog een tweede connectietje gebroken en sindsdien is het onmogelijk om de kabel te gebruiken. Ik tert op maandag naar Harvey Norman's Electro Shop met de vraag of ik die kleine kabeltjes kan strippen en er een nieuw uiteinde aan vasthangen. Dat blijkt mogelijk voor een expert, maar quasi onmogelijk voor de relatieve leek die ik ben. Ik koop dus een nieuwe kabel, van tien meter, met het plan die te installeren als ik thuiskom. Helaas moet ik wachten tot Jack thuiskomt, aangezien de enige toegang tot de zolder een mangat in zijn plafond is.

's Avonds, het schemert al, kruip ik dan eindelijk de zolder op, die stikdonker is en behoorlijk warm. Ik vraag me af of het er ooit al gekuist is, en het antwoord lijkt nee te zijn. In het schaarse licht van mijn gsm zie ik muizenogen opglimmen en wegvluchten, en ik heb het raden naar het aantal spinnen en kakkerlakken dat hier resideert. In een hoek, onder het schuin aflopende dak, haal ik de oude kabel met enige moeite naar boven, en prop ik een uiteinde van de nieuwe kabel door het gaatje in de vloer. Het is stikdonker, en ik moet heel hard opletten waar ik loop. Ondanks mijn voorzichtigheid passeer ik toch op iets dat heel gevaarlijk kraakt maar niet breekt, en ik besef dat ik op de ventilatieschacht van Daiki's kamer gestapt heb. Ik slik eens en ben opgelucht, en trek de kabel door richting de kamer van Hei. Ik moet echter terugkeren omdat de kabel in iets verstrikt geraakt is, en als een slapstickheld zak ik met m'n rechtervoet door voornoemde ventilatieschacht. Ik schreeuw van het verschot, en Jack roept ongerust van beneden of ik gekwetst ben - hij heeft geen idee wat er gebeurd is. Ik ben ok en vertel hem dat ook, en hijs mezelf omhoog. Een kwartier later heb ik eindelijk de oude kabel naar beneden geduwd in de kamer van Hei, en de nieuwe kabel ook door het gat gekregen. Ik begin bang te worden dat de kabel niet lang genoeg zal zijn, aangezien ik niet weet waar in de kamer van Hei de modem zich bevindt.

Ik hang een briefje op de deur van Daiki, want er zit een gigantisch gat in zijn plafond, en bel naar mijn huisbazin. Ze is vreemd genoeg niet boos, maar zegt fijntjes dat ik het zelf zal mogen betalen, wat ik moeilijk kan wederspreken. De raming is rond de 400$, pijnlijk genoeg bijna precies mijn laatste geld hier.

Het gat waarvan sprake

Intussen heb ik natuurlijk ook al 30$ uitgegeven aan een kabel die niet lang genoeg is, en het lijkt erop dat ik aan beide kanten een verlengkabeltje zal moeten steken - want voor geen geld ter wereld ga ik nog eens die zolder op. Ik moet dus twee connectors kopen aan 15$ elk, en twee extra kabels van 5m aan 20$ elk. Als we eens vereenvoudigen en zeggen dat ik een kamer genomen heb voor het goedkopere internet, kom ik betrekkelijk bedrogen uit:

- notebook 500$ (maar herverkoopwaarde van 200$-300$)
- herstelling gat 400$
- kabel 10m 30$
- 2x connector 30$
- 2x kabel 5m 40$
- internetconnectie 10$ per week

800$ ENKEL EN ALLEEN VOOR TWEE MAANDEN INTERNET. Needless to say voelde ik me in 't zak gezet, maar het was onmogelijk om echt een schuldige aan te wijzen behalve mezelf. Anders ben ik altijd wel luchthartig over onnozele dingen die me overkomen en me wat meer geld kosten dan ik verwacht had, maar dit was echt niet grappig. Allez eigenlijk wel - ik zou me kriek lachen als dit pakweg Tom Van Steendam overkomen was - maar ik had op dat moment toch voorlopig geen zin om te lachen.

En o ja het toppunt. Alle connecties waren gemaakt, de lichtjes brandden enal, maar om een of andere reden weigerde de modem om mijn pc op dit moment een netwerkadres toe te wijzen, wat in het Nederlands betekende dat MIJN INTERNET NOG STEEDS NIET WERKTE. Door mijn vier dagen internetloosheid had ik geen idee of ik werkaanbiedingen kreeg, kon ik niet communiceren met jullie thuis, kon ik niet online pokeren (dat brengt de laatste tijd veel geld binnen), heeft de publicatie van mijn epische blogpost van 10000 woorden gigantische vertraging opgelopen, en heb ik een partij online schaken waarin ik er goed voorstond verloren op tijd. Voor de eerste keer in twee maand Australie was ik zo pissig dat ik keihard FFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU denk.

Uiteindelijk bleek na veel testen en Hei teisteren het probleem een van de connectoren te zijn tussen de korte kabels. Ik breng het ding terug naar de winkel waar ik 't gekocht heb, en krijg gelukkig gratis een nieuwe. Sindsdien werkt mijn internet opnieuw.

Maar ja, het is hier wel nog steeds 25 graden. Dat telt ook voor iets.

Nog enkele random dingen uit het huis

Onze hyperstrenge internetlimiet.

Orde en netheid in de keuken

Enkele huisgenoten

Hier hing er toen ik toekwam een gigantische (6cm+) spin dood te wezen. Alle kleur was er al uit getrokken, wat mij vertelt dat het ding er al een week of 2 hing. Geen van de Chinezen had erop gedacht dat ding met een borstel buiten te kuisen, wat wel iets onthult over hun gevoel voor hygiene. Ik heb echter vergeten een foto te trekken alvorens het te verwijderen.

Be a traveller, not a tourist, pt. 8

2009-12-18T16:11:00.000-08:00

Mijn nieuwe kamer wordt wanneer ik toekom bevolkt door twee jongens en een meisje. Zoals de helft van de hostelpopulatie in Sydney zijn ze Frans, en ik stel hen op hun gemak dat ze geen Ingliche moeten spreken als ze niet willen. Daarna zeg ik dat ze niet te veel moeten letten op mijn kleren, aangezien ik net van een job interview kom; ik heb geen zin om uit te wijden. De jongens heten Michael en Sebastien en we grappen wat over hoe Engelstaligen onze namen verbasteren. Het meisje heet Claudy en blijkt daar niet te resideren. Ik zie haar na die dag niet meer terug. Beide jongens hebben al de Oostkust gevolgd tot helemaal in het noorden, maar hebben nog niet gewerkt. Ze zijn elkaar tegengekomen ergens aan de Whitsundays, en sindsdien doen ze ongeveer alles samen. Vijf minuten later komen twee andere kerels binnen, genaamd Sofiane en Vincent. We vormen een volledig francofone kamer, en zoals iedereen zijn ze verbaasd dat ik zo vlot spreek in een vreemde taal - en dan hebben ze me nog geen woord Engels horen spreken ook. 's Avonds wordt duidelijk dat ik bij een stel epici beland ben, wanneer ze me voorstellen aan hun beste vriend goon. Ik had geklaagd dat alcohol hier zo duur is - een bak bier kost hier in de winkels 45$ ofte 30 euro - en ze lachen eens en halen een doos wijn boven. "Benoit, nous te presentons goon" zeggen ze, en vermelden dat die doos 12$ gekost heeft, voor 4 liter wijn ! Er moet een addertje onder het gras zitten, en jawel: tussen de ingredienten staat naast wijn ook eieren, melk en visproducten. Dat moet de goorste smaak ter wereld zijn, denk je dan, maar nee hoor, smaakt gewoon naar wijn. Er zitten geen brokken in of zo, 't is precies alsof je in de Colruyt wijn van 2 euro per fles koopt. Anyway met ons vijven maken we twee goons soldaat, en gaan door de stad cruisen. Ik heb mijn zonnebril mee, hoewel het elf uur 's avonds is - so I can, so I can keep track of visions in my eyes. Een beetje verder, in een cafe waarlangs ik al een paar keer gepasseerd ben, is een reggae-optreden bezig. Het is bijzonder druk en we zijn nogal dronken, dus we raken elkaar een keer of drie kwijt. Sofiane en Vincent zijn druk bezig met vrouwen versieren - het zal me benieuwen hoe ze denken vuile manieren te doen terwijl er nog vier andere gasten in de kamer liggen - en Seba, Mica en ik doen wat lichtzinniger onnozel met een paar zwarte meisjes die bij de band horen. Uiteindelijk vangen Sofiane en Vincent blijkbaar bot, en ze zijn een beetje pissig want ze zeggen dat ze gewoon gaan slapen. Niet lang daarna komen wij ook toe op de kamer, die al stinkt naar de kater van morgen.

dinsdag 18 november

Die dinsdag komt Virginie, een vriendin van Audrey, toe in Australie, en ik heb toegestemd om haar wat te ontvangen. We hebben een afspraak voor 's avonds rond 9u in Wake Up, maar ze is te moe om veel te bewegen en we maken een nieuwe afspraak voor de dag erna - ze heeft nog geen Australisch gsmnummer en dus moeten we zoiets a l'ancienne regelen. Tegen de volgende dag heeft ze zich een maat opgedaan die Geoffrey heet, maar minder wild is dan de heer Burgess. Ik begeleid hen bij het zoeken van een telefoonnummer, het registreren bij de bank, het kopen van een YHA-kortingkaart en ik toon hen wat de stad. Virginie is een klein opdondertje met een melodieuze stem en mooie ogen, maar heeft altijd een licht gemene trek om haar mond. Ze is half-Italiaans, half-Portugees en volbloed Parisienne, en spreekt bijgevolg ongelooflijk snel. Geoffrey is een rustige maar controlefreakerige jongen, die altijd wil weten waar we heen gaan en wat er gaat gebeuren. Ik probeer hem de eerste dag duidelijk te maken dat dit geen land is voor plannen, maar hij wil daar niet van horen. 's Avonds breng ik hen beiden mee naar mijn kamer in 790, zodat ze de epici kunnen ontmoeten en ik hen niet de hele tijd moet entertainen. Ze ontdekken goon en worden heel vrolijk. 's Avonds gaan we naar Side Bar, waar een zatte Engelsman nogal brutaal in Virginies kont knijpt en ze hem door middel van een gigantische scene laat buitensmijten door de security. We stellen haar wat op haar gemak, en een kerel uit Bordeaux die ons hoort Frans spreken probeert haar on the spot te versieren - met de tranen nog in haar ogen. Ze geeft hem een klets, wat ons allemaal spontaan applaus ontlokt, maar wij moeten ook de zaal verlaten omdat Virginie zo'n stennis maakt. Daarna ga ik naar bed omdat ik geen zin meer heb in nog zulke taferelen, en omdat dat Frans spreken toch vermoeiend blijft. Later hoor ik dat ze nog wat Fransen tegengekomen zijn onderweg, en heel wat fun ermee beleefd hebben.

Ik word de ochtend erna wakker door een raar gepiep en een penetrante, licht aangebrande geur. Eens ik volledig bij m'n positieven ben, zie ik dat Sofiane en Vincent bezig zijn met het maken van sandwichborden die de tekst WE ARE LOOKING FOR A JOB dragen. Ze hebben elk hun CV, in schabouwelijk Engels, een vijftigtal keer afgeprint, en plannen zo de stad door te lopen als absurde reclamejongens. Ik verberg mijn scepsis - ik vermoed dat ze alleen uitgelachen gaan worden - en wens hen veel geluk, want ze zijn echt wanhopig aan het worden wegens geldgebrek. In de namiddag krijg ik in eerste instantie gelijk: ze zijn uitgelachen. Wanneer ik 's avonds thuiskom, heeft Sofiane echter een telefoontje gekregen om hem uit te nodigen voor een kelnersjob in de chique buurt The Rocks. Vincent heeft niks, en als troost voor hem, en om te vieren voor Sofiane, koop ik die avond de goon die we met degenen in de paragraaf hieronder degusteren tijdens het spelen van een drankspelletje.

Die namiddag heb ik namelijk alweer afgesproken met Geoffrey en Virginie, en het is op een vreemde manier vanzelfsprekend dat de nieuwe mensen van gisterenavond er ook bij zijn. Flavien is een rustige, ietwat nerdige jongen die een coup de foudre heeft voor Virginie; Laura een nog kleiner opdondertje dan Virginie met een roeste stem, en haar neef Christopher zou beter wat minder bodybuilden. Ze zijn echter heerlijk volk en we gaan samen naar de Botanical Gardens, waar er een verrassing voor hen hangt. In Australie wordt de status van duiven namelijk ongeveer vervuld door gigantische - maar echt knoerten van - vleermuizen. Overdag zijn ze er bijna niet, maar tegen een uur of 6-7 worden ze wakker en beginnen ze te jagen. Ik had die al gezien van de eerste dag dat ik hier was, maar ik was daar blijkbaar ongeveer de enige in. In de Botanical Gardens zijn er heel grote kolonies van die beesten, en precies daar bracht ik hen naartoe. Eens we daar waren, was ik net bezig met een verhaaltje over vampieren - de beesten - in Zuid-Amerika, toen er een wakker werd en begon te vliegen naar een andere boom. Pas toen Laura dat zag en een gilletje gaf, besefte de rest dat die rare knoesten in de bomen eigenlijk vleermuizen waren, met een spanwijdte van gemiddeld een halve meter. Ik grijnsde breder dan mijn gezicht terwijl ze allemaal ontzet keken naar die honderden en honderden beesten, die nog bijna allemaal sliepen en af en toe vochten voor een centimeter plaats op een tak. Een uur later begonnen er meer en meer vleermuizen wakker te worden, en altijd als je naar boven keek zag je wel ergens die typische vleugels met de ellebogen in. Er zijn ook normale vogels, ibissen en papegaaien en meeuwen en eksterachtigen en mussen, maar ze zijn volledig outnumbered door de flying foxes. Nog een uur later werd het donker en zag je ze niet meer zo goed, en gingen we maar terug weg. Mijn vijf Fransen waren volledig onder de indruk, en ik eerlijk gezegd ook nog steeds een beetje. Daarna volgde het bovenvermelde drankspelletje, met als resultaat een Vincent die zo dronken was dat hij nog amper op z'n benen kon staan.

Veel meer bijzondere dingen hebben wij niet gedaan met die Fransen, maar een van de voordelen is dat ik via Christopher de Engelsman Craig leren kennen heb. Craig is hier gekomen met de belofte van een job als producer bij een van de grotere radiostations van Sydney, maar uiteindelijk is dat niet doorgegaan. Hij is een bijzonder intelligente gast met een goed gevoel voor humor, en nadat de vijf Fransen allen naar Melbourne getrokken zijn, worden hij en ik een weekje lang partners in crime. Relatief snel komt daar ook Joris bij, ongeveer de derde Vlaming die ik hier ontmoet heb en de eerste die me aanstaat. Craig heeft ook een epicus genaamd Jack ontmoet en met ons vieren gaan we een paar keer uit, waar Jack vertelt over zijn job als matroos op het gigantische privejacht van een Russische miljardair. Jack blijft maar voor een paar weken in Australie, aangezien de boot in Thailand ligt en dat dicht genoeg is voor een gewone vakantie.

Be a traveller, not a tourist, pt. 7

2009-12-18T11:03:00.000-08:00

In de namiddag gaan we toch terug om eens te zien wat er nog gebeurt, en we worden in een soort conferentiekamer ontvangen door onze sollicitatiecanadees. Ik benadruk dat tot dan toe nog steeds niemand letterlijk gezegd heeft dat we deur-aan-deur zullen moeten verkopen, en hoeveel we zullen verdienen. Dat verandert echter nu, aangezien we een contract voor onze neus krijgen. We vullen allemaal braaf onze belangrijkste gegevens in, naam geboortedatum adres en telefoonnummer. Ik zie Nashree twijfelen om haar tax file number in te geven - een belangrijk gegeven hier, en men waarschuwt dat je het alleen mag geven aan je definitieve werkgevers - en ik schud lichtjes van nee. Ik zeg tegen de Canadees dat ik het mijne nog niet heb, wat de waarheid is aangezien de brief in de post verloren is geraakt, en Nashree liegt dat ze het hare niet van buiten kent. De Canadees geeft uitleg bij de contractuele bepalingen, waarvan elke nieuwe er nog schimmiger uitziet dan de vorige. Uiteindelijk blijkt dat we enkel en alleen op commissie gaan werken, en dat onze commissie afhangt van de bedragen die de mensen ons geven. Het is 100$ voor de grootste donaties van 35$ per maand, en 20$ voor de kleinste donaties van 10$. De anderen lijken dat veel te vinden, maar ik ben betrekkelijk zeker dat dat kan tegenvallen. Op de meeting in de voormiddag had iemand namelijk gezegd dat hij in een hele week 12 mensen had gecontracteerd, waarvan de helft voor het kleinste bedrag. Iedereen vond dat een uitzonderlijk succes, wat mij vertelt dat de gemiddelde wedde wel rond de 300$-400$ per week zou schommelen. Ter vergelijking: Jake verdient als sleurjongen in de bouw 200$ per dag - en dat is een gegarandeerd bedrag.

Wanneer de Canadees iets gaat halen in een aanpalend kantoor, zeg ik tegen iedereen in de kamer "I'm not signing this, guys", wat ik even later herhaal tegen de onderbaas. Hij zegt "all right, you can go then, mate" met een koude blik, en duidelijk ontevreden dat ik dat zeg terwijl al zijn nieuwe rekruten het kunnen horen. Zijn koude woede is genoeg voor mij om door te hebben dat ik volslagen gelijk heb over het bedrijf, en ik verwijder me voor hij me echt buitengooit.

Zoals steeds als ik er smart uitzie, kijken er mensen naar mij. Het is hier namelijk heel ongewoon om een jonge man in een pak te zien buiten de CBD, en als je dan nog zo mooi bent als ik val je gegarandeerd op. Deze keer zijn het echter vooral de homo's op Oxford Street die omkijken, en zelfs een die naar me fluit. Ik bloos een beetje maar registreer het als een compliment, en flaneer rustig verder tot aan Hyde Park. Ik zet me daar neer aan het Memorial Statue voor de oorlogsdoden uit WWI en WWII, en ik baad wat zon want het is voorlopig nog een mooie dag. Een bedelaar komt op me af en zegt met een hilarisch geaffecteerd stemmetje "oh my gaawd, this is outrageous ! Well, I'm just gonna HAVE to write you up" waarna hij zijn vinger als pen en zijn andere hand als boetebonnenboekje gebruikt. Hij geeft mij de imaginaire boete, ik neem de lucht in kwestie in ontvangst en vraag wat ik wel misdaan heb. Hij zegt dat hij van de Fashion Police is en dat ik er zo stijlvol uitzie dat ik de modellen jaloers maak. Ik lach eens en zeg dat ze in dat geval nogal ijdel zijn, en beter zouden gaan shoppen in Europa. Daarna zegt hij "would you like a million dollars ?" waarop ik bevestigend antwoord, en hij zegt dat hij me, als ik hem wat geld geef, een miljoen zal geven eens hij zelf multimiljonair is. Ik vind hem zo grappig dat hij wel wat geld verdient, en ik geef hem 2$. Hij schrijft alweer met vingerpen op zijn hand een kwitantie uit voor de 2$ en de belofte dat ik een miljoen terugkrijg, en ik steek de nieuwe lucht in mijn borstzak bij de vorige. Hij wandelt weg en ik grijns van oor tot oor om het lef en de creativiteit die de bedelaar tentoongespreid heeft.

Ik blijf daar nog wat zitten en er komt een Mormoon op me af, om te rekruteren. Ik heb intussen mijn ervaring opgedaan met rekruteringen, en vraag hem rustig wat er precies aan de hand is. Hij vertelt wat over de wonderbaarlijke visioenen die John Smith*, de vader van de Mormoonse kerk, gehad heeft, en over de kracht van god en al dat soort dingen. Ik hoor hem geduldig uit en begin te vertellen dat ik volstrekt atheistisch ben, maar dat ik zijn mening respecteer. Ik voeg er echter aan toe dat het verhaal van die John Smith* heel goed lijkt op wat een bedrieger zou zeggen: "ojo kijk keer gasten ik heb hier gouden platen gevonden in de bossen van Massachusetts, waarop in een onbekende taal verhalen staan over hoe Jezus allemaal zotte dingen deed in Amerika. God heeft mij geholpen ze te vertalen in anachronistisch King-James-Bible-Engels en heeft dan de gouden platen doen in rook opgaan. Toevalligerwijs is de doctrine die erin uitgelegd staat precies degene die ik al propageerde voor ik die vertaling maakte !" Ik verwacht niet dat hij daarvoor zou openstaan maar wil het eens gezegd hebben. Hij weet niet goed wat te zeggen en begint maar over iets anders. Even later komt er een tweede mormoon bij die duidelijk al wat meer ervaring heeft, en we gaan verder met praten over evolutie. De nieuwe mormoon zegt "evolution is just a theory" waarop ik riposteer "the Bible is just a book". Dit klinkt nu iets polemischer dan hoe ik het zei, tussen haakjes - ik ben de hele tijd heel respectvol en rustig gebleven. Het gesprek eindigt met een verbaasde stilte vanwege de nieuwe mormoon wanneer ik negatief antwoord op de vraag of ik in god geloof. "We won't bother you any further" zegt hij een half minuutje later, waarop ik herhaal dat ze mij zeker niet gestoord hebben.

* Ik dacht dat hij zo heette, maar ben nu niet meer zo zeker - want ik heb een buikgevoel dat John Smith de man van Pocahontas was ^^

Ik wandel door Hyde Park en zie plots dat er een metersgroot schaakbord op de grond getekend staat. Niemand speelt daar - met welke stukken ook, vraag ik me af - maar aan twee kleine tafeltjes wat verder wordt wel gespeeld. Ik zet me bij aan de ene tafel, en zie wat eindspelgeknoei van twee oudere heren die vast te laat in hun leven begonnen zijn met spelen om echt goed te worden. De partij eindigt in een onspectaculaire schaakmat met een pion die koningin wordt en het bord schoonveegt, en ik ga naar de andere tafel kijken. Daar zijn een vijftienjarige jongen en zijn vader op niveau bezig; ik kijk toe vanaf ruwweg zet 10. De jongen heeft heel sterk ontwikkeld, maar blundert plots een loper en een pion en staat een punt of 4 achter. De vader neemt gas terug, en geeft volgens mij opzettelijk de kans om een toren te pakken binnen een zet of 3-4, maar de jongen ziet het niet en blijft zwaar achterstaan. Hij verweert zich echter goed. De partij wordt onderbroken doordat ik voor de eerste keer sinds Bondi Beach, twee weken tevoren, regen voel. De vader mompelt terwijl ze weggaan wat tegen zijn zoon, waarschijnlijk over gemiste kansen en geconcentreerd blijven, en ik wandel door een kleine vlaag naar mijn nieuwe hostel.

Be a traveller, not a tourist, pt. 6

2009-12-17T21:19:00.001-08:00

Op zondagavond heb ik een date met Lindsey, omdat ik haar wel heel nice vind en eens wil zien of er ook echt in zit wat ik erin zie. Vreemd genoeg kom ik onderweg - in een stad van 5 miljoen inwoners - de Canadees tegen die mijn 2e sollicitatiegesprek geleid heeft, en hij zegt dat hij geprobeerd heeft te bellen maar niet doorgeraakte. Ik geloof er eerst niks van, maar hij zegt dat zijn boodschap was dat ik de job had. Ik ben natuurlijk opgetogen en hij zegt dat ik de dag erna om elf uur op kantoor moet zijn, deftig gekleed deze keer. Daarna komt Lindsey toe en wij twee gaan naar de Gazebo, een supernice restaurant in Surry Hills (vergelijkbaar met het Patershol) dat eigenlijk een wijnbar is maar ook eten aanbiedt. Ik neem, smooth operator als ik ben, hetzelfde gerecht als zij, en raad haar een evenwichtig/droge witte wijn aan voor bij onze forel in dillesaus. Ze gaat liever voor zoet, wat ik wel verwacht had, en ikzelf neem de iets drogere. We hebben een interessant gesprek, en onze ober komt ons af en toe entertainen. Hij vraagt waar ik vandaan kom en daarna of ik Frans, Duits of Nederlands spreek - een zeldzaamheid, de helft van de mensen hier kent Belgie alleen van naam via bier en/of chocolade - en maakt indruk doordat hij in alledrie de talen enkele zinvolle dingen kan zeggen. We geven hem op het einde bijna 10% fooi naar Amerikaanse gewoonte, alhoewel fooien hier inbegrepen zitten in de prijs. Ik maak aanstalten het eten volledig te betalen - ik heb genoeg geld wegens poker - maar ze wil daar niet van weten. We gaan wandelen richting the Rocks, en hebben onderweg een gesprek over swingtanzen en Spaans en veel te magere mensen. Daar ter plaatse zitten we wat te kijken naar de Opera Houses en de Harbour Bridge, maar op een of andere manier hangt er niks van romantiek in de lucht. We wandelen traag terug en ik vertel haar over de keer dat ik het brandalarm in Wake Up heb doen afgaan. Zij werkt dan al in Side Bar en vertelt dat ook zij het alarm al eens heeft doen afgaan, wat ons groot jolijt oplevert.

maandag 23 november

Na 3 nachten in de YHA slaat om god weet welke reden de prijs gevoelig op, en zoek ik een goedkoper hostel. Ik moet gelukkig niet ver zoeken, want drie deuren verder is er "790 on George" dat ongeveer 12$ per nacht goedkoper is. Ik boek meteen voor een week, wat het nog goedkoper maakt. Ik deponeer mijn spullen op maandagochtend ontieglijk vroeg in de lockers van YHA, want ik kan nog niet binnen in de 790, en vertrek naar het winkelcentrum in de Queen Victoria Building. De Canadees heeft me namelijk aangeraden zwarte schoenen te kopen en een das, en ik heb een extra hemd nodig want mijn ander is een beetje vuil. Ik haast me met het kopen van een lichtblauw hemd en twee dassen in de Galeries Victoria aan de overkant van de straat, en zoek daarna naar een schoenenwinkel in de QVB. Nu moet je weten, de QVB is een enorm prestigieus gebouw. Alle grote modehuizen hebben daar een behoorlijk exclusieve boetiek, en Swarovski heeft er een kerstboom gezet van ongeveer 15m hoog, met zoveel versieringen dat je ogen er pijn van doen. Dat alles wist ik echter nog niet, ik wou gewoon zwarte schoenen. De eerst winkel die ik binnenga ziet er klassiek en niet overdreven chic uit en ik denk daar wel iets te vinden. Ik kies een paar mooie schoenen uit en vraag naar de prijs. Die blijkt 710$ te zijn, ongeveer 5 keer het budget dat ik ervoor had uitgetrokken, omdat ze handgemaakt zijn en van een toch wel heel exclusief Italiaans merk. Ik grijns eens schaapachtig en doe alsof ik nog geinteresseerd ben. Ik probeer ze aan en ze zitten als gegoten, maar geen haar op mijn hoofd denkt eraan ze te kopen natuurlijk. Intussen begint de tijd te dringen om naar de bushalte te raken, en denk ik fuck it ik ga wel met mijn gewone schoenen. Onderweg kom ik echter toevallig een winkel tegen met als naam "payless shoes". Ik koop relatief mooie schoenen voor 55$ en ben op koers.

Om 11u05 kom ik op kantoor, en de Canadees complimenteert me om mijn supernice kleren. Ik zeg iets als "ik dacht van deze keer wat te overdressen" en hij lacht te hartelijk. Op de eerste verdieping begint een paar minuten daarna een soort vergadering die eerder een peprally is, met de doelstellingen voor die week. Er speelt luide techno terwijl onze Canadees vlug wat holle termen op een bord schrijft en er nog hollere uitleg bij schreeuwt. Even later komt de grote baas binnen, ook een Canadees die blijkbaar nog professioneel hockey gespeeld heeft - waar halen ze dat toch allemaal ? - met wat peprallytalk, waarbij we allemaal moeten schreeuwen dat het fantastisch met ons gaat en dat de wereld mooi is. Hij vertelt over het bedrijf waarvoor we deze week werken, en het begint me duidelijk te worden dat we deur-aan-deurverkoop gaan moeten doen. Dat is hoegenaamd niet waarvoor ik gesolliciteerd heb, want ik heb duidelijk gezegd dat ik in die branche enkel customer support wou doen. Ik laat die gedachte even varen om te zien wat voor ongein er nog allemaal gaat gebeuren.

De baas vertelt iets over de structuur van het bedrijf, en in een flits zie ik wat dit is: een piramidespel. Iedere persoon heeft de verantwoordelijkheid om anderen te ronselen en hoger te raken in de hierarchie, en dan krijgt hij een percentage van wat zijn rekruten verdienen met hun deur-aan-deurverkoop. Aan de top zit onwrikbaar de Canadese baas, die als je 't zo hoort zowat miljonair is na 2 jaar werken. Voor de duidelijkheid: het bedrijf zonder naam waar ik in gerold ben is een soort onderaanneming voor allerhande bedrijven die deur-aan-deur donaties en/of leden willen ronselen, maar de organisatie niet zelf op zich willen nemen. Ze nemen dan 'ons' onder de arm en betalen naar verdienste. Het piramidespel vindt enkel plaats binnen 'ons' bedrijf zelf - doordat we zelf ook nieuwe verkopers kunnen zoeken - want we leveren weldegelijk een dienst aan de vragende partij.

Het bedrijf van deze week is een goed doel dat erop gericht is jonge daklozen van de straat te halen en hen een nieuwe kans te geven, onder andere door hen te laten ontwennen van wat het ook is waaraan ze verslaafd zijn en hen een praktische opleiding te bieden. Niet slecht eigenlijk, wel iets waar ik zelf nog geld aan zou geven. Een van de belangrijkere dingen aan het goede doel is echter preventie, en de baas begint in die context over wat er allemaal gebeurt in Kings Cross (vergelijk met Overpoort annex Glazen Straatje) op een doordeweekse avond. Om een of andere reden begint hij over Ierse zatlappen te babbelen, en wat die allemaal uitvreten. De kerel die naast me staat, ook een nieuwe rekruut, is zelf Iers en ik zie hem met de minuut pissiger worden over alle cliches die de baas naar boven haalt. Na de pathetische en wilde speech van de baas is het lunchpauze. Ik ga met een Indisch meisje dat ik op zaterdag op de sollicitatie ontmoet heb iets eten, nadat de Ier ons heeft gezegd dat het hem allemaal aan zijn reet kan roesten en dat hij niet terugkomt. Nashree en ik babbelen over onze indrukken, en we zijn heel duidelijk tegen elkaar: we gaan daar niet werken.

Be a traveller, not a tourist, pt. 5

2009-12-17T16:50:00.001-08:00

Twee dagen na het sollicitatiegesprek bel ik naar het bedrijf, en zegt de vrouw dat ze mij net ging bellen (jaja) en dat ik op zaterdag een stagedag mag komen doen. Ik vraag of ik zeker al de job heb, en ze zegt ja. Aangezien ik geen moeite meer moet doen, kleed ik me op zaterdag niet speciaal op voor de stagedag. Dat blijkt een vergissing, want wanneer ik rond 10u toekom zie ik een twintigtal andere mensen, allemaal zo opgekleed als maar kan. Men vertelt mij en andere mensen dat het in 2 shiften zal zijn, en dat we kunnen terugkomen om 12u30. Ik overweeg om terug te gaan naar mijn nieuwe hostel - de YHA net naast Wake Up, die iets goedkoper is - om me te verkleden, maar denk "fuck it, ze moeten er maar mee leren leven" en ga me in de bibliotheek van Bondi zetten. Daar lees ik een kleine honderd pagina's in het hoogst amusante "The Adventures of Wim" van Luke Rhinehart*. Wanneer ik terugkom ben ik nog steeds schandelijk underdressed, maar 't is toch maar voor een stagedag.

* de auteur die het geniale boek The Dice Man geschreven heeft

Helaas is het geen stagedag maar de 2e ronde van de sollicitatie. Ik zie de anderen denken "ha, die raakt er zeker nooit door" maar besluit er het beste van te maken. Een Canadese kerel van twintig, die ook beweert nog professioneel hockey gespeeld te hebben, stelt zich voor als een soort recruiting manager en laat ons onszelf voorstellen in ongeveer 1 minuut. Ik ben de 5e van de 9 die moet spreken, en ben heel tevreden over mijn woorden. Een van degenen die na mij komen, herhaalt zelfs een van mijn zinnen omdat hij vindt dat ik het heel goed gezegd heb. Daarna praat de Canadees ongeveer 2 uur over zichzelf en wijdt hooguit drie minuten aan uitleg het bedrijf, en belooft op het einde om ons allemaal te bellen met een "straight yes or no". Ik vraag me af waarop hij zich zal baseren voor zijn keuze, want we hebben in al die tijd amper gesproken. Intussen hebben we ook nog steeds geen precies idee wat we allemaal gaan moeten doen, of hoeveel we exact betaald gaan worden - men laat gewoon uitschijnen dat het heel veel is.

Ik ga me in een biercafe genaamd "the local" zetten dat ik gezien heb bij een van mijn househunts van de voorbije week, en wacht een tijdje af. Niemand belt, en ik neem aan dat het underdressed zijn me zo hard genekt heeft dat ze zelfs de telefoonkosten niet willen spenderen aan me. Ik haal m'n schouders op en bestel een van de interessantere bieren op de lijst. Een uur of twee later heb ik nog altijd geen telefoon gekregen, maar dat is intussen de laatste van mijn zorgen. De nieuwe barman die zijn shift begint om 5u heet Jordan, lijkt op Glenn Danzig en is een bierencyclopedie. We babbelen een tijdje over Belgische bieren, en hij vraagt mij wat ik vind van Leffe Blond (dat ze op vat hebben). Ik antwoord naar goede gewoonte met "the McDonald's of specialty beers" en hij lacht zo luid dat een kerel verder aan de bar mij vraagt te herhalen wat ik gezegd heb. Hij is een beetje beledigd want hij vindt Leffe heel lekker, en ik trakteer hem een Rochefort 8 van 13$ om mijn punt te ondersteunen. Jordan geeft hem een shotglaasje Leffe voor ernaast, zodat hij kan vergelijken. Die kerel heet - no kidding - Geoffrey Chaucer Burgess* en is een Amerikaan uit Oregon die al tien jaar in Australie woont. Hij schrijft poezie, waaruit hij later op de avond zal reciteren, en gaat toevallig net die avond naar het toneelstuk "Happy Days" van Samuel Beckett**, samen met een vriend van hem die een kwartiertje later arriveert. Ik besluit met hen mee te gaan, want aan cultuur heeft het me hier tot nu toe een beetje ontbroken. Onderweg naar de zaal in Surry Hills, een klein kwartier stappen, vertelt Geoffrey over zijn huwelijk dat kapot aan 't lopen is, en zijn daaruit volgende drankmisbruik - al lijkt drankmisbruik me eerder de oorzaak van wat er misgaat. Hij reciteert een kort gedicht over hoe hij zijn vrouw ontmoet heeft, en zegt mistroostig "maar nu is ze niet meer zo".

* Geoffrey Chaucer is de beroemdste Engelstalige auteur uit de tijd voor Shakespeare; Anthony Burgess is de schrijver van het bijzondere boek A Clockwork Orange
** Samuel Beckett is ook de auteur van het toneelstuk En attendant Godot/Waiting for Godot

Het toneelstuk is een bevreemdend modernistisch geheel met slechts een spreekrol, een raaskallende vrouw die half begraven zit in de grond. Haar echtgenoot stommelt wat rond, en doet weinig meer dan kreunen en bloeden. Ik vind de actrice, die twee uur lang het stuk moet dragen, bijzonder sterk, vooral haar stem dan. Het stuk vind ik wat moeilijk in te schatten, aangezien het allemaal zo onrealistisch is. Ik ben zeer blij dat ik geweest ben, al was het 50$ inkom. Geoffrey flirt in de pauze een beetje met een vrouw en biedt haar champagne aan van de fles die hij voor ons gekocht heeft, waarna haar man haar ontstemd komt wegplukken. Na het stuk gaan we nog terug naar the Local, waar het vrouwvolk schoon en menigvuldig aanwezig is, maar we komen niet verder dan kijken doordat Geoffreys maat (ik ben zijn naam kwijt) veel te verlegen is en niet mee durft als we aanstalten maken om richting een groepje vrouwen te gaan. Desondanks kijkt hij heel nurks en jaloers naar andere mannen die wel aan het praten zijn met een dame. Ik voel dat ze allebei te dronken aan het worden zijn om nog echte fun te beleven, en neem afscheid. Als ik een week later een sms stuur om weer uit te gaan, antwoordt Geoffrey niet.

Be a traveller, not a tourist, pt. 4

2009-12-17T11:22:00.000-08:00

dinsdag 17 november

De trein hoort om 7u aan te komen in Sydney, maar heeft bijna een uur vertraging. Ik heb geregeld dat ik mijn rugzak kan achterlaten op het appartement van Lindsey, en ook zij is bijna een half uur te laat, zodat ik van bij haar een taxi moet nemen naar Bondi Junction om op tijd te zijn voor mijn job interview. Ik neem het haar niet kwalijk, want ze staat wel speciaal op om half 8 om mij uit de nood te helpen. In haar kamer verkleed ik me zodat ik er "smart" uitzie voor het interview, en praat een beetje Duits met de taxichauffeur die veertig jaar eerder geimmigreerd is uit Munchen. Hij is nog maar een jaar taxichauffeur, om zich een paar uur per dag bezig te houden tijdens zijn pensioen, en ik slaag erin hem een kortere weg te tonen naar de Junction. Het job interview is bij een bedrijf waarvan ik de naam hier niet kan noemen, want ik moet het interview beginnen met het tekenen van een vertrouwelijksheidsattest. Klinkt al een beetje vreemd, denk ik, maar misschien is dat hier wel de gewoonte. Wie weet is dat zelfs in Belgie de gewoonte, weet ik veel. Anyway, het interview loopt goed, ik kom vlot en rustig over en toon dat ik wat gevoel voor humor heb. De interviewster belooft mij 's namiddags te bellen, maar doet dat natuurlijk niet.

Ik keer terug naar Lindseys appartement om mijn spullen en daarna naar de suburb Collaroy in het noorden, waar Jake een bed voor me geregeld heeft voor drie nachten. Daar vallen de mensen me enorm tegen, het zijn vooral Australiers die tegen 9u 's avonds straalbezopen zijn en dan maar mensen beginnen te beledigen. Ik zeg tegen Jake dat ik geen zin heb om te blijven, en hij snapt het. De tweede dag daar gaan we samen naar 't strand, en hij leert me wat surfen, alhoewel hij er zelf bijna niets van kan. Het board is nogal onstabiel en ik slaag er amper in om erop recht te gaan staan, maar Jake noemt het een goed begin. Wanneer ik 's avonds in de spiegel kijk, zie ik dat ik megaverbrand ben op mijn schouders, en dat ik al begin te vervellen. Ik heb een verhelderend gesprek met een Braziliaan die me vertelt over de redenen dat Australiers zo agressief dronken worden. In Brazilie zijn er namelijk op feesjes en in cafes gemiddeld twee vrouwen per man, dus al dat territoriaal machogedoe is daar helemaal niet nodig. Hier is de ratio omgekeerd, en dat is volgens hem de grote reden. Vanuit Collaroy verstuur ik ook mijn verjaardagscadeautje voor Tine.

Be a traveller, not a tourist, pt. 3

2009-12-17T08:47:00.000-08:00

zaterdag 7 november

Op mijn tweede zaterdag gaan Audrey en Jerome dan eindelijk naar Melbourne, en ik besluit pourquoi pas mee te gaan voor een paar weken. Het plan was om op vrijdag te vertrekken, maar een hele hoop omstandigheden zorgen ervoor dat we dan niet weg kunnen. Gelukkig is het biljet een hop-on hop-off ticket, zodat we zonder problemen de volgende dag de bus kunnen nemen. We beslissen om de busreis, in totaal 16u, in twee te delen. Ongeveer halfweg ligt het kuststadje Merimbula, en we boeken ons YHA-hostel daar terwijl we al op de bus zitten. Rond middernacht komen we toe, en hebben een heel luie zondag op het strand daar. Jerome en Audrey willen een zotte photoshoot doen, en ik hou hen niet tegen. Op het strand daar zie ik eindelijk eens die tattoo volledig, en ik probeer te liegen dat ik hem niet lelijk vind. Die avond hebben we een soort ruzie met de eigenares van het hostel daar, omdat ze ons vanalles aanrekent dat ze nooit vermeld heeft - in totaal rond de 15$ per persoon. We betalen uiteindelijk na een hoop pissige blikken, maar beloven slechte reclame te maken voor haar etablissement. Bij dezen. De tweede helft van onze reis, van ongeveer middernacht tot 9u 's ochtends, is gruwelijk doordat we moe zijn, maar slapen op een bus lukt nu eenmaal niet zo goed.

In Melbourne nemen we een privekamer voor een week in de "Metro YHA" in het noorden van de stad, aangezien dat even duur uitkomt als met drieen in een 6-share slapen. Audrey heeft allemaal plannen om de hele stad te zien en naar de stranden te gaan, maar dat komt er niet van. Het enige dat we doen is 's avonds uitgaan, op zoek naar leuke plaatsen om wat te drinken en te dansen en volk te ontmoeten. Zij plannen om 2 maanden in Melbourne te blijven, en zo rap mogelijk werk te vinden, maar ze zoeken nergens en bewegen amper overdag. Uiteindelijk - we spreken zaterdag, en we zijn in Melbourne toegekomen op maandagochtend - ga ik alleen de stad verkennen om eens mijn gedachten op orde te zetten en te beslissen of ik nog bij hen wil blijven. We zijn intussen 3 weken samen aan het optrekken, en ik heb meer en meer het gevoel dat ik gewoon aanhangsel en vertaalmachine ben voor hun reis. Het zijn heel coole tijden geweest en ik heb hen goed leren kennen, maar ik begin meer en meer te ondervinden dat reisvriendschappen een beperkte houdbaarheidsdatum hebben.

Intussen hebben we wel, in die week, enorm leuke avonden gehad. De maandagavond valt zwaar tegen, maar op dat moment weten we nog niks zijn. Dinsdag overdag ontmoeten we Romain, een maat van een maat van Audrey die al drie jaar in Melbourne woont. Hij vertelt ons duizend dingen om te doen, waarvan we de helft al vergeten zijn tegen dat we thuiskomen. 's Avonds heeft Audrey geen zin om uit te gaan, dus gaan Jerome en ik alleen op stap. Ik heb overdag een affiche gezien van een cafe genaamd "the drunken poet" en we gaan daarnaar op zoek. Onderweg zien we echter een heel gezellig klein cafeetje, op slechts een paar straten van het hostel, en gaan daar binnen. De plaats heet de "Prudence Bar" en doet denken aan de Bluesette qua stijl, en aan de Krawietel qua muziek en barvolk. De plaaselijke Tom Lievens heet Josh, en vertelt ons dat het gebouw vroeger een vintage muziekwinkel was, maar die was overkop gegaan en toen werd het overgenomen door de huidige cafebaas die er meteen alle overgebleven cd's en lp's bij kocht. Josh Lievens speelt drums en basgitaar in ongeveer zes verschillende bandjes, en is een van de brouwers van een plaatselijk bier genaamd Three Ravens, dat in Asterixstijl weerstand biedt aan het overwicht van de grote biercorporaties. Om 1u sluit het ding, maar dan zoals mijn soort cafes in Belgie sluiten: de gordijnen toe, de muziek wat stiller, en de sleutel op de deur voor wie wil weggaan. Vanaf dan mag er ook gerookt worden binnen, wat Jerome - en Josh - bijzonder oplucht. Intussen heb ik op de traagst mogelijke manier contact gelegd met Zoey, een plaatselijke beeldschone in een flatterende jurk die me elke keer ze een drankje kwam bestellen ontstellend ontwapenend aangekeken heeft, en zit ik met haar te babbelen over In Bruges en Japans en kleuteronderwijs. Wanneer ik echter even naar 't toilet ga, wordt ze aldus Jerome meegesleurd door haar vriendenkring, waarvan er een een goeie vriend is van Josh. Die vertelt me later op de avond, bij de Laphroaig-whisky die we voor 3$ ipv 12$ hebben gekregen, dat de kerel in kwestie hopeloos verliefd is op Zoey en nogal territoriaal gefrustreerd is, en dat het misschien maar beter is dat er tussen mij en haar nog geen volbloed geflirt van gekomen was.

Op donderdag volgen we een van de suggesties van Romain en gaan we naar de "Laundry club". Daar is welgeteld tien man, waarvan 2 bouncers en 2 barmannen. De anderen zijn 4 poolspelers, die op hoog niveau de tafel opkuisen, en 2 vrouwen die ietwat dronken met elkaar converseren. Ik heb geen idee waarom, maar Audrey en Jerome zijn vastbesloten om hier een feesje te bouwen en beginnen elkaar en mij shotjes te trakteren. We betalen om beurten met onze bankkaarten, en na een tijdje wordt het inderdaad wel nice. Ik praat een eind met de barman die nog in Zweden gewoond heeft, en ik vertel hem dat ik wat Zweeds kan. Hij kijkt me ietwat raar aan wanneer ik "jag har en stor kuk" zeg, en hij vertaalt voor Audrey, waarna die giechelt en zegt "on verra ce soir !" We mogen alle liedjes aanvragen, waarop de poolspelers weggaan aangezien ze geen zin hebben in de rockhits die wij willen. Evidemment raken we aan de praat met de twee vrouwen aan de toog, via de barmannen die ons blijkbaar heel graag zien komen, en ik speel een partijtje pool met de grootste van de twee vrouwen. We spelen allebei onder ons niveau en ik win slechts nipt. Achteraf begint ze een heel rare monoloog tegen ons allemaal over hoe ze vroeger een stripster is geweest maar gestopt is, en dan maar dik geworden is. Ze is niet dik. Na de monoloog begint ze wat met mij te babbelen, maar ze is nogal dronken en veel coherents komt er niet meer uit. Eens ik daarenboven merk dat ze een uit de kluiten gewassen donssnor heeft, is het genoeg geweest en zeg ik in het Frans tegen Jerome dat we misschien beter naar huis gaan.

De dag erna ben ik vastbesloten eindelijk dat epische boek On the Road uit te lezen. Het is de warmste dag van die week, die op zich al een hittegolf vormt, en ik zit op het dakterras van ons hostel te zweten terwijl Jack Kerouac in Mexico City vreemde koortsvisioenen heeft en zijn vriend Neal Cassady 'm smeert met de auto en het beetje gezond verstand dat hij nog overheeft. Als kind panikeerde ik soms dat onze auto, als ik niet oplette terwijl mijn ouders reden, plots zou binnenrijden in de mond van een gigantisch monster dat bezig was met de weg opeten. Op ongeveer die manier eindigt die driehonderd pagina's lange onafgebroken stroom van redeloosheid: met een manuscriptrol die aangevreten wordt door een anonieme hond.

Op zaterdag gaan we naar een hippe club in 't centrum van Melbourne, wat ons 10$ inkom en heel dure drankjes kost. De avond is bijzonder saai, maar Audrey blijft maar hopen dat er plots iets episch gaat gebeuren. Om 2u30 beseft ze eindelijk dat het njet zal zijn, en gaan we naar huis. Tegen dan heb ik beslist dat ik terug naar Sydney ga, want ik heb een werkaanbieding gekregen en dat geeft me een perfect excuus om weer m'n eigen reis te gaan beleven zonder Jerome en Audrey te schofferen.

Op zondag komen we eindelijk nog eens overdag buiten, onder andere om mijn nachttreinticket te boeken. Een cafe net naast de Metro YHA, dat al de hele week gesloten is geweest, is nu wel open en iemand daar zegt plots tegen ons, wanneer we passeren, dat het 's avonds rond 6u gratis barbecue zal zijn. Daar hebben we wel oren naar, en 's avonds komen we daar terug om iets te eten. Het blijkt de openingsavond te zijn van het cafe, dat net overgenomen is door Brett, een zich twintig wanende half-aboriginal van tegenaan de veertig. De hele avond lang krijgen we gratis bier en vodkasomethings en daiquiri's en jagerbombs (een gore duikbootcombinatie van redbull en jagermeister). Ik praat wat met Sarah, een aantrekkelijke vrouw van eind de twintig die dreadlocks heeft en als zelfstandige tuinwerk doet, en ze doet me daardoor, maar ook qua mentaliteit en karakter, ongelooflijk hard denken aan mijn neef Thomas. Haar vriend Jody is een Canadees die naar eigen zeggen tien jaar in de NHL ijshockey gespeeld heeft, maar zijn naam levert alleen Facebookhits op in Google, en niets in de specifieke NHL-databases. Caught in a lie, I'd say.

Later die avond komt aan het licht dat Brett nog barmensen zoekt voor het cafe, waarna ik ogenblikkelijk voorstel om Jerome en Audrey aan te nemen. Daar hadden zij natuurlijk nog niet aan gedacht, maar ze zien het wel zitten. Meteen wordt gearrangeerd om hen wat bartraining te geven, en hen daarbovenop in te schakelen in de pr voor de zaak - Audrey is gediplomeerd grafisch ontwerpster. Op het einde van de avond zijn er twee gasten die de hele tijd aan een Volvo zitten te prutsen, en het blijkt dat ze zich buitengesloten hebben uit de auto. Hele missies worden opgezet om weer binnen te raken, met onder andere gedachten om een ruit in te tikken, terwijl er wat toeschouwers op staan te kijken. Sarah en Jody willen mee met de auto, en zij twee en ik kijken wat toe en ginnegappen over wat voor onnozelaars de twee eigenaars zijn. Op een bepaald moment hoort een van de twee kerels dat, en wordt hij heel verbaal agressief tegenover mij. Jody kalmeert hem wat, maar ik heb wel door dat ik miserie ga krijgen als ik langer blijf. Australiers durven namelijk al eens gewelddadig worden als ze dronken en/of boos om iets zijn. Twee minuten later neem ik dus afscheid van Sarah en Jody, en wandel ik rustig naar het hostel. De kerel van de Volvo roept "tosser !" naar me, waarna ik dat heerlijke tweevingerige gebaar van fuck off maak, alvorens om de hoek te verdwijnen. Ik hoor hem oi roepen en achter me aan lopen, maar ben in het hostel eer hij de straat op komt, en zelfs hij weet dat je beter niet begint te vechten als er vijf beveiligingscamera's in de buurt zijn.

De dag erna is er een afspraak met Brett over de shiften die de twee moeten invullen, en daarna gaan we eten in een ander cafe waarvan Brett mede-eigenaar is. We krijgen smaakvolle en verfijnde pizza's, en Brett weigert het geld dat we hem willen betalen. Hij zegt dat hij zijn barvolk dat niet kan aandoen, en voor mij zegt hij dat het een afscheidscadeau is. Ik krijg de doggy bag van de pizza's mee voor op de trein, die toch ook een uur of 12 doet over de afstand Melbourne-Sydney. Daarna is het tijd voor afscheid op het perron. Het is de eerste keer in Melbourne dat het weer wat tegenvalt (een schamele 18 graden) en we staan in onze zomerkleren toch wat te bibberen van de koude wind. Het afscheid is weinig emotioneel, maar ik beloof terug te keren naar Melbourne voor kerst. Jerome is namelijk jarig op 24 december, en Brett belooft een feesje te geven. Hij is nogal een jetsetkerel en zweert dat hij gaat zorgen dat het samenvalt met een celebrityfeestje dat ook op kerstavond zal plaatsvinden en waar Kylie Minogue aanwezig zal zijn. Ik geloof er geen woord van, maar ik zal toch m'n belofte houden voor Jerome - en de minieme kans om Kylie Minogue te versieren aja. Brett belooft ook dat hij me een paar nachten gaat bezorgen op een jacht in de haven van Sydney, want hij kent iemand die daar een boot heeft en blablabla. Ik heb daar wel oren naar, maar ben toch ook voorzichtig sceptisch - terecht, zo blijkt later. Dan ga ik de trein op, en mijn stoel is schuin achter een vrouw met een bijzonder schattige bebi van een maand of 8, misschien 10. Het ventje knikkebolt al voor de trein vertrekt, en huilt alleen een paar minuten rond middernacht. Desondanks slaap ik slecht, en heb ik de dag erna in Sydney last van iets dat ik slechts kan omschrijven als jetlag zonder uurverschil.

Be a traveller, not a tourist, pt. 2

2009-12-17T05:23:00.000-08:00

De volgende dagen doen we heel typische toeristendingen, zoals het Wildlife Center en de gigantische uitkijktoren middenin de CBD, terwijl ik soms klaarwakker ben en soms half sta te slapen. Het Engels van de twee Fransen verbetert zienderogen doordat ze vanalles vragen aan mij, maar ze laten mij nog het woord doen en public, en onderling spreken we meestal Frans. Mijn beheersing van die taal, ooit behoorlijk goed maar intussen bedolven onder een dikke laag roest, wordt opgepoetst, en geupdatet met allemaal slang en Verlan. Na mijn eerste indruk, die niet gespeend was van enig dedain, beginnen ze toch veel sympathieker en interessanter over te komen. Vooral Audrey begint me aan te staan, niet in het minst doordat ze zo snel is. Na een paar dagen laten ze hun camera's ook wat vaker thuis en kunnen we gesprekken voeren die niet onderbroken worden door hun obsessie om de wereld te digitaliseren. Intussen zijn mijn drie geboekte nachten in het hostel voorbijgevlogen, en moet ik de hele tijd nachten bijboeken tot ik iets anders gevonden heb en/of de stad verlaat. Daardoor kom ik op in totaal 4 verschillende kamers terecht in Wake Up, allemaal met enkele interessante en enkele saaie mensen. Elke donderdag is er een competitie van killer pool in Side Bar, en Jake en ik doen mee. Killer pool is een massavorm van gewone biljart, waarbij iedereen elk om beurten een stoot doet. In het begin heeft iedereen 4 levens. Wie mist, raakt een leven kwijt; wie scoort, blijft status quo; wie de zwarte bal scoort, krijgt een leven bij. Bij 0 levens ben je uitgeschakeld, natuurlijk. Ik haal m'n beste pool boven en bereik de finale, een normale poolwedstrijd tussen mij en een Franse kerel. Hij speelt goed maar ik kan een vroege rush opbouwen, en speel daarna defensief tot ik een nieuwe kans heb. Eens die komt, is het heel vlug voorbij en win ik een poef van 100$, die avond te spenderen in Side Bar. Dat doen we dan ook gaarne, en de poef is geannihileerd in iets meer dan een uur: Jake, Brittany en ik drinken alledrie vijf vodkasomethings die aan 6.6$ over de toonbank gaan. De restdollar geef ik als fooi aan een afwasser die ik per ongeluk geschoffeerd heb.

Audrey en Jerome beginnen hun reis rond Australie te plannen. Ze hebben beiden nogal strikte invullingen van hoe hun reis moet zijn, wat ze willen zien en waar ze gaan werken. Dit staat in schril contrast met mijn houding over de periode hier, die, zoals ik later uitleg aan iemand, helemaal gebouwd is rond "pourquoi pas" en leven in het moment. Audrey wil zo snel mogelijk naar Melbourne om het gevoel te hebben dat ze aan het reizen is, maar ze moeten wachten op hun bankkaarten en stellen het vertrek een week uit. Ik doe een aantal uitstappen zonder hen, met Jake die intussen Brittany verloren is aan een "English twat" die blijkbaar alleen in haar broek wil zitten. Hij benadrukt kort dat hij haar nooit als zijn beste vriendin beschouwd heeft, maar toch wel wat meer consistentie verwacht had van haar.

woensdag 4 november

Na acht nachten in Wake Up vertrekken we met ons drieen naar Bondi Beach, een van de beroemdste stranden rond Sydney, en nemen een hostel vlakbij het strand. Er is een zeer uitgebreide surfcommunity die de hele dag lang een keten van wit polyester over de baai vormt, en zo in de praktijk de zwemmers beschermt tegen eventuele haaien. Gemiddeld een keer per week is er shark alert, maar het is een half jaar geleden dat iemand aangevallen is door een haai, en 60 jaar (!) geleden dat iemand nog gestorven is aan een haaienaanval in Bondi - maar niemand wil degene zijn die die streak beeindigt, natuurlijk. De surf is betrekkelijk nice, ook voor bodyboarders en zwemmers die de golf volgen. Jake komt eens af naar Bondi en smeert zich in op zijn borstkas, maar vergeet zijn zijden. Op het einde van de dag lijkt hij op de Canadese vlag. In het hostel wordt Jerome benaderd door een Noors meisje met een perenkont dat blijkbaar vuile manieren wil doen met hem, maar hij vindt haar - terecht - helemaal niet aantrekkelijk en vindt vlug iets uit over een lief thuis. Ze dringt aan, maar hij wandelt gewoon weg. De volgende ochtend schuiven we per ongeluk aan aan dezelfde tafel voor het ontbijt als zij en haar vriendin, en heerst er de ongemakkelijkste stilte die ik ooit geweten heb.

Intussen bruin ik langzaam, vooral op mijn armen en in mijn gezicht maar ook op de rest van mijn lichaam. Ik let op met te lang in de zon zijn, want we zitten hier onder het gat in de ozonlaag, en kanker lijkt me niet het leukste souvenir om terug mee naar huis te nemen. Jerome heeft ongeveer dezelfde instelling als ik, maar Audrey is geobsedeerd door de zon en heeft het altijd koud - al is het hier gemiddeld 25 graden.

Be a traveller, not a tourist, pt. 1

2009-12-17T02:03:00.000-08:00

dinsdag 27 oktober

De vlucht rond de helft van de wereld, Brussel Londen Singapore Sydney, eindigt in de avondschemering met een bijzonder zachte landing. Mijn klassieke gadvadammawegaancrashen-paniekaanval blijft uit (die was er wel geweest in zowel London als Singapore), en ik geeuw een paar keer om de watten uit mijn oren te krijgen. Na welgeteld 5min aan de bagageband ben ik onderweg naar de douane. Neen ik heb geen planten of beesten mee in mijn rugzak, neen ik ben niet naar de zoo geweest in de dertig dagen voor ik vertrok, neen ik heb geen modder aan mijn schoenen. De agente, een zeer donkere Indische vrouw, glimlacht me hartelijk toe alvorens de Chinees achter me genadeloos uit te foeteren omdat hij zijn douaneformulier verkeerd ingevuld heeft.

Ik kom als eerste van de drie WEP-gasten toe bij een dikke veertiger genaamd Brendan die ons komt ophalen, en samen wachten we op de anderen terwijl we wat smalltalken. Jerome komt toe, gekleed in een kaki t-shirt en een legerbroek. Hij heeft een redelijk dikke schakelketting rond zijn nek, en een arafat en een afgetrapt petje. Zijn Engels is hilarisch, en ik stel hem gerust dat hij Frans kan praten en dat ik wel zal vertalen voor Brendan. Hij zegt dat hij Audrey al ontmoet heeft, en dat ze op het vliegtuig gechat hebben met elkaar via de private entertainment centres in de stoelen. Vijf minuten later komt zij toe, behoorlijk mooi en ietwat bimbo. Haar Engels is onbestaande, maar toch slagen ze er beiden in om hun eerste maaltijd zelf te bestellen - McDonalds. Ik vast liever nog wat, en maak wat kennis met hen terwijl ze hun plastieken eten verorberen.

Brendan brengt ons naar de auto, waar ik eerst aanstalten maak om rechts vooraan in te stappen - tot ik zie dat daar het stuur zit natuurlijk. Hij brengt ons naar een heerlijk mooi uitkijkpunt over de skyline van de stad, waar we veel mislukte foto's trekken terwijl possums krijsen in de bomen. Daarna rijdt hij ons naar ons hostel, dat Wake Up heet en betrekkelijk fancy is, en toont ons onderweg een beetje hoe de stad in elkaar zit.

In het hostel ontmoet ik een van mijn kamergenotes, Lindsey uit Texas. Ze lijkt betrekkelijk goed op Tine Maes, wat haar meteen sympathiek doet overkomen maar me tegelijkertijd een kleine uitbarsting van heimwee geeft. Hoe dan ook, we babbelen wat en ik ga een verdieping lager Jerome opzoeken. Hij blijkt op een epische kamer toegekomen zijn: er is Samuel, een pokerspeler die heel stil is maar de wereld aankan als hij zat is, Jake die altijd zijn Nottinghams dialect spreekt en altijd wil gaan feesten, en een luidruchtige Canadese genaamd Brittany. Jake en Brittany kennen elkaar op dat moment welgeteld zes dagen, maar zij noemt hem haar beste vriend. Een half uur later zijn we een raar drankspelletje aan het spelen met dobbelstenen en heel veel vodka, en komt Audrey erbij. Wanneer ze gaat zitten zie ik een flits van wat eerst een kontgewei lijkt te zijn, maar later een tattoo van een duiveltje met een fopspeen en een luier blijkt. Ondanks dat ik de enige ben die de twee talen spreekt, moet ik betrekkelijk weinig vertalen want alcohol maakt alles makkelijker.

In de kelderverdieping van Wake Up is er een nachtclub die Side Bar heet. Het volkje daar is een bizarre mix van backpackers en lokale gasten. Ongeveer 70% van het publiek is mannelijk. Ik bestel een pint die naar aloude Angelsaksische traditie niet te zuipen valt, en schakel al vlug over op vodkasomethings. Jake is blijkbaar van plan zich dood te zuipen en stelt voor dat iedereen z'n glas steeds op hetzelfde moment moet leegdrinken. We hebben nauwelijks okee gezegd als hij z'n vodka-lemonade ad fundum drinkt, en ons 30 seconden tijd geeft om hetzelfde te doen. We gaan nog een drankje bestellen en weer doet hij hetzelfde. Na de 3e keer of zo zeg ik dat ik niet meer meedoe, want ik ken de klop die vodka kan uitdelen. Ik drink m'n volgende vodka-orange rustig op, en we gaan wat wild op de gruwelijk slechte mix van banale hits en oude klassiekers.

Om 1u 's nachts gaat de muziek even uit, en daarna gaan alle lichten aan en speelt de DJ New York New York. Ik besef eventjes niet wat dat te betekenen heeft, en ga nog een vodkasomething bestellen. Het barmeisje kijkt me aan alsof ik haar net om een kilo kaviaar gevraagd heb, en zegt "we're closing mate". Ik kijk even vluchtig rond - er is nog rond de 100 man - en ik zeg "you've got to be kidding me", waar ze niet meer op reageert. Daarna tikt een van de bouncers op mijn schouder en maakt me duidelijk dat ik 2min heb om de zaal te verlaten. Boven vraag ik aan Jake wat er aan de hand is, en hij zegt dat de bar gewoon sluit om 1u. Ik vertel over de Amber waar ik zo vaak pas toekom om 1u, en hij maakt een grapje over cultuurschokken. Na nog wat gebabbel op de kamer van Jerome en co ga ik naar boven, en denk aan de kater van de dag erna.

Vreemd genoeg voel ik me kiplekker als ik opsta op woensdag. Het is 7u 's ochtends en ik vraag me af waarom mensen altijd zo veel miserie maken over jetlag, aangezien ik er blijkbaar geen last van heb. Tegen een uur of 9 gaan Audrey en Jerome en ik ontbijten, en wandelen daarna over George Street naar de Central Business District (CBD), het noorden van het stadscentrum. Daar moeten we onze bankrekening opzetten, ons telefoonnummer regelen, en allemaal andere ongein uitrichten. Onderweg nemen Audrey en Jerome foto's van alles wat hen bijzonder lijkt, inclusief een bedelaar. Op een reclamepaneel aan een bushalte zie ik de boodschap die ik hen wil toeschreeuwen: "Be a traveller - not a tourist", maar ze blijven doof voor mijn bedekte opmerkingen dat ik liever met mijn ogen naar dingen kijk. In het Travellers Contact Point (TCP) wordt vanalles voor ons geregeld, en krijgen we een hele hoop kortingsbonnen, en vouchers voor waardeloze dingen. Daarna gaan we naar de bank om onze rekeningen op orde te krijgen, en begint mijn kater toch in te slaan. We krijgen te horen dat we onze bankkaarten pas de week erop zullen ontvangen, en nog later pas onze pincodes. Daarom moeten we het voorlopig met onze Europese Visakaarten stellen, wat mij niet bepaald aanstaat wegens de extra kosten als je geld wilt afhalen. Maar es muss sein, en ik haal 500$ af om de week door te komen. Daarna, rond een uur of 2 's middags, krijg ik een gigantische jetlagklop, nog versterkt door de alcohol van de dag tevoren, en kruip ik in bed voor een uur of 5.

Be a traveller, not a tourist, pt. 0

2009-12-16T21:27:00.000-08:00

Zevenenveertig dagen ben ik nu al in Australie, van de in totaal honderd eenenveertig. Ik weet niet wat die getallen u zeggen maar voor mij is onmiddellijk duidelijk dat ik op precies een derde van mijn tijd hier zit. Ik heb zolang ik me herinner een vreemde fascinatie gehad voor getallen en hun onderlinge relaties, op pythagoreische wijze zijn ze goddelijk voor me. Alles is klaar en duidelijk, ze zijn stoisch en onveranderlijk en betrouwbaar.

Op deze symbolische dag stormt het hier in Sydney een beetje, maar niet met volle overtuiging. Het regent niet eens, de lucht trilt alleen van de donderslagen en ruikt naar het koude vuur van voorbije bliksems. Soms ben ik niet zeker of het de donder is die ik hoor, of een van de snelwegen die tevergeefs proberen de woekerende stad te omarmen. Door de hor van mijn raam zie ik voorbij de bomen de grijze lucht die ik associeer met het weer in Belgie rond mijn verjaardag. Op de achtergrond speelt de bijna volledige discografie van Depeche Mode, ik heb een grote meloen versneden, net als 100 gram capocollo - [gaba'gul] in de uitspraak van Tony Soprano - en ik voel me in staat om een dag aan een stuk te typen. Het is tijd voor een round-up van de lente in Australie - temeer daar mijn maten in hun bed liggen te kateren.

It's time to start
Playing a part

How I Made Over $1,000 Playing Poker

2009-12-07T01:44:00.000-08:00

N.B. voor wie niet pokert is het meeste hieronder vast te specifiek. Skip gerust wat je niet verstaat, de bottom line is dat ik een pokergenie ben ^^

Het begon allemaal toen ik terugkwam van Melbourne, een week of drie geleden. Ik had de nachttrein genomen en arriveerde rond 8u in Sydney, Central Station. Om 9u had ik een job interview, waar ik slechts nipt op tijd geraakte. Daarna was ik moe en alleen in een stad waar al mijn vrienden nog sliepen, en ik begon wat rond te dolen. In de buurt van Darling Harbour merkte ik een bordje op dat wees naar Star City, Sydneys casino. Ik had geen poker gespeeld sinds Belgie, maar ik heb een betrekkelijk solide speelstijl die ik slechts moet aanpassen voor mensen die al vaak met mij gespeeld hebben. Ik had natuurlijk geen idee van het niveau van de spelers in een casino, maar was op mijn hoede. Ik voelde me die ochtend alert en scherp, een tikkeltje nerveus maar niet extreem. Purrfect imo.

Ik registreerde me op de tafels met blinds van 1$/2$, de laagst mogelijke tafels hier. Buy-in op de tafel is minimum 80, maximum 100. De 300$ die ik aankocht in chips waren niet a priori verloren, maar de 100$ die ik tien minuten later op tafel legde zeker wel. Ik nam afscheid van dat bedrag, in de hoop het een paar uur later terug te zien. De andere 200$ waren er voor eventuele rebuys, indien ik mijn geld verloor aan een bad beat. Als ik m'n geld verloor door m'n eigen schuld, zouden die 200$ nooit op tafel komen, sprak ik met mezelf af.

Die tien minuten lang moest ik wachten tot er een plaats vrijkwam op een van de tafels, wat mij gemeld werd via sms: "Ben L, your 80-100 NL Hold'em table is available". Ik had intussen zitten kijken naar een satelliettoernooi voor de Asia Pacific Poker Tour, die een week later zou neerstrijken in Sydney. Het was 12u stipt.

Aan mijn tafel was ik net op tijd voor de big blind, wat mij de keuze bespaarde tussen wachten aan tafel tot de big blind kwam (wat mij zou doen overkomen als een iets te serieuze speler die keihard op z'n geld zit), en hem posten (wat mij zou doen overkomen als een toerist die niet om z'n geld gaf). Beide keuzes zouden valide geweest zijn, aangezien ik geen van beide ben, maar ik wist nog niet hoe ik wilde overkomen aan de tafel. Imago is alles, en je wil zo verkeerd mogelijke signalen geven aan een pokertafel. Wegens mijn job interview had ik nog mijn hemd en blazer en zwarte broek aan. Ik was alzo, behalve de dealer, de enige aan tafel die er niet onverzorgd uitzag. Ook weer iets voor mijn imago, want de andere spelers leidden daar blijkbaar uit af dat ik een rijke toerist was die m'n geld wel rap zou afgeven.

De Star City is blijkbaar een van de duurste casino's om te spelen in de wereld. Er is per stoel een time charge, zitgeld dus, afhankelijk van de limieten - op 100NL is het 5$ per uur. Daarbovenop wordt nog 10% van elke pot geraked (afgehouden door de dealer) met een maximumbedrag van 8$, en zijn de drankjes heel duur. Ik besloot exact 2u lang te spelen, dus 2 timecharges, ongeacht winst of verlies, tenzij de big blind net bij mij zou komen een paar minuten voor het 2u 's middags werd.

De eerste paar rondjes ben ik kalm. Ik steel eens de blinds uit late positie, ik haal ook een pot binnen met een routineuze continuation bet, en praat wat met de mensen aan tafel. Er zijn een aantal types spelers: jonge Aziaten (50%), oudere westerlingen (30%), jongere westerlingen (10%), oudere Aziaten (7%), en vrouwen (3%). Van de jonge Aziaten en de jonge westerlingen kan je soms 'agressie' (i.e. ietwat gevorderd poker) verwachten, van de rest niet. Die laatste groep heeft een handje weg van zagen over met welke hands ze allemaal verloren hebben, en hoe weinig deftige hands ze maar krijgen. Normalerwijze zou een deftige mens hen vertellen dat ze verliezen doordat ze slecht spelen, en hen tips geven hoe te verbeteren, maar niet in een poker room. Dit is een landje van haaien en vissen, en geen haai ter wereld prakkizeert er nog maar over om een vis te leren zich te verdedigen.

Na ruim een half uur krijg ik 55 in late positie. Er zijn vier limpers voor me, waarvan twee calling stations, dus ze eruit raisen is niet mogelijk. Ik limp ook voor 2$ om te set minen, button callt, small blind callt, big blind checkt - de pot is nu 16$. Flop is A45, ongeveer de best mogelijke flop voor mij. Big blind bet 10$, waarschijnlijk met een lage A, of zelfs A4 of A5, ideaal voor mij dus. Er komt nog een caller voor mij, dus ik moet fors raisen om een eventuele 36 of een 67 eruit te krijgen. Dat doe ik ook, naar 40$, en de big blind gaat all in voor nog ongeveer 40$ extra. Ik besef dat hij misschien 23 kan hebben, wat de enige hand is waartegen ik achtersta (als hij AA had is hij een onnozelaar door niet te raisen preflop) maar mijn pot odds zijn veel te goed om te folden. Ik call, en jawel hij toont 23 voor een straight. Och ja, onmogelijk om middle set te folden, en ik kan nog winnen als de board pairt. Daarenboven heb ik nog ongeveer 50$ liggen voor de volgende hands. Turn is een 2, die mij extra outs geeft voor een split pot, en river die heerlijk mooie klaverenvier. Mijn stack is 250$, dus voorlopig 150$ winst.

Een uur gaat voorbij, waarin de speler die in de big blind zat mij impliciet uitscheldt voor onnozelaar omdat ik niet geraised heb met de monsterhand 55 tegen 5 spelers. Mijn stack gaat langzaam omhoog naar 290 door wat kleine potjes, en rond kwart voor 2 doe ik een reraise uit de small blind met 97s. De raiser is een competente speler en hij foldt, grijnst en toont mij J9o, waarna ik nog meer grijns en 97s toon. De tafel valt even stil, en ik voel me de koning van de wereld. De kerel met de straight van daarnet fluistert iets te luid tegen zijn maat "see, I told you he was an idiot". Ik vraag hem te herhalen wat hij zei en hij zegt ietwat arrogant "I wasn't having a go at ya, mate". Ik haal m'n schouders op en concentreer me op mijn button. Jammer genoeg is de hand J4o en heet ik niet Frederick Morel. Vier hands later krijg ik 88 in middle position, geen limpers voor me, en dus raise ik naar 5 keer de big blind (minder krijgt meestal geen respect). Big blind is shortstacked en is de enige caller. Ik hit mijn setje en hij betaalt mij met een flush draw die niet hit. Nog een paar hands later zijn daar de blinds, en ga ik weg met 245$ winst.

Ik neem me voor in de toekomst enkel en alleen met mijn winst te spelen, dus als ik de volgende keer 200 verlies stop ik er definitief mee. Een week later is het zover, ik kom aan een tafel met een jonge vrouw die blijkbaar niet van beha's houdt, een dikke zweterige vent die de hele tijd in haar bloes kijkt, en een hele hoop Aziaten. Eerste hand (ik heb BB gepost) krijg ik 95 of zo, en ik zie gratis flop die J52 is. Het checkt rond, turn is een 8. De zweterige kerel bet iets als 7, en ik call hem als enige. River is een aas en hij bet 20, in een pot van ongeveer 25. Ik denk er serieus over om hem te callen want hij riekt naar een volslagen bluf. Ik fold omdat ik niet onnozel wil doen met 4th pair voor een kwart van mijn stack, en hij toont 44. Gadvadammaaaa.

Ik hou het rond de 100, tot ik het in mijn kop krijg en uit middle position raise met QJo. Ik heb een heel tight imago, en denk daar misbruik van te kunnen maken. Een oude Aziaat callt me, en ik hit top two pair. Ik checkraise hem all in met een overbet, hopend dat het op een bluf lijkt. Aziaten worden niet graag gebluft en hij instacallt. We tonen onze kaarten nog niet en de 6 op de board pairt, wat ik niet fijn vind. Hij kan namelijk AA of KK hebben, want oudere aziaten reraisen nooit. Enfin long story short hij toont AQ en ik ben 100$ rijker. Net zoals de vorige keer kan ik nu wat losser gaan spelen want ik heb 100 big blinds, wat veel comfortabeler is en interessanter spel uitlokt als de tegenstander ook deep is. Ik pluim de vrouw die intussen shortstacked is, en dan nog eens voor haar rebuy, met hands die ik me niet herinner. Ze verlaat de tafel nogal ontstemd, en de zweterige kerel is boos op mij omdat ik zijn porno weggejaagd heb. Ik sluit de dag af met ontegensprekelijk sweet smakende 420$ winst.

De meeste spelers aan de lage tafels zijn niet echt beleefd. Ze roepen, ze schateren, ze mompelen verwensingen, enz. Ik kijk eens naar de tafel voor 5000NL, waar iedereen gespannener is maar tegelijkertijd ook heel rustig en beleefd. Een van mijn dealers op de tweede dag vertelt dat er maar een stuk of 10 dealers zijn die zo hoog mogen dealen, en dat al de rest jaloers op hen is. Ik zeg dat ik kan begrijpen dat ze jaloers zijn, en werp grijnzend een zijdelingse blik op de vetzak en de exhibitioniste. De dealer zwijgt maar kan zijn lachen niet inhouden.

Door de heerlijke winst van 665$ op samen 4u spelen word ik een beetje overmoedig, en ik begin bijna dagelijks te spelen. De eerste keer speel ik niet slecht maar doe ik een onnozele 4bet voor de flop met AKo, die natuurlijk gecalld wordt door AA. Ik blijf trouw aan mijn afspraken met mezelf en verlaat de tafel, want het was mijn eigen schuld. De 4e keer dat ik ga maak ik wat winst, in totaal 80$. Het meeste van mijn winst komt door een heerlijke bluff die mijn tegenstander een overpair doet wegleggen op een betrekkelijk ongevaarlijke board. Ik toon mijn second pair niet, maar zeg good fold alsof ik een set had. De keren daarop verlies ik respectievelijk 50$ en 100$ omdat ik te bang en niet agressief genoeg speel.

Na een dagje rusten en bezinnen ga ik terug, nadat ik op internet weer wat m'n normale spelpeil teruggevonden heb. Ik speel nog steeds te nitty, maar dat is nice want de trips die ik een paar keer zou geflopt hebben, zouden steeds verloren hebben van geflopte full houses, betere kickers en geriverde straights. Ik word weer wat meer op m'n gemak gesteld doordat mijn continuation bets beginnen te werken, en ik blijf ongeveer break even voor een uur of 3. Dit is de eerste keer dat ik een langere sessie speel dan 2u, en ik voel dat het resultaat van deze sessie mijn speelstijl voor de komende paar keren zal beinvloeden. Het is 2u30 's nachts - de poker room is 24/7 open - en veel spelers beginnen fouten te maken doordat ze moe worden. Ik krijg een nieuwe boost van energie doordat ik voel dat ik overwicht kan genereren, en ik reraise uit de blind met AK. Speler callt en de flop is JJ5. Ik bet de helft van de pot, hij knippert met zijn ogen en shufflet zijn kaarten, en foldt. Ik zeg "88 was good" en hij kijkt boos. Later zegt hij dat het TT was. Note to self: bluf hem niet opnieuw. Gelukkig hoef ik niet, want een rondje later is hij degene met AK en flop ik een setje zevens in de window, met een aas erachter. Ship iiiiit. Ik eindig de sessie van 4u op +105$ en ben vol zelfvertrouwen, maar ben niet meer zo cocky als na de 2e sessie. De laatste 10u spelen heb ik namelijk ongeveer break even gedraaid, en dat lag voor een deel aan mezelf.

De volgende twee sessies - de laatste tot nu toe, arme bloglezer - ben ik zoals verwacht op goed niveau, en ik fold terecht kings op een board van QQ8. Een andere speler, Arabisch van uiterlijk, houdt vol dat hij een full house gefold heeft die uiteindelijk de hand zou gewonnen hebben, waarna de tafel hem een beetje uitlacht en hij de volgende hand openshovet met 98 (voor ongeveer 50$) maar aanloopt tegen een kerel die QQ op de button heeft. Na zijn bust vloekt hij wat en kijkt hij vuil naar iedereen, alvorens te vertrekken. Maar 't was duidelijk dat hij loog over de full house, hij moest maar 40$ bijleggen op een threeway pot die al 250$ was, en hij zou top set moeten gecheckt hebben in positie op een board van 8h7h4d (turn en river waren Ah en As). Die sessie sluit ik af met 125$ winst en een grappig gesprekje met de dealer wiens shift ook net eindigt als ik stop.

De laatste sessie is met afstand de leukste om te vertellen. Ik zet me aan tafel op een van de uiteinden, maar beslis onmiddellijk om te verhuizen naar het midden van de tafel omdat dat betere plaatsen zijn. De vrouw die naast me zat vraagt of ik haar niet graag heb of zo, waarna ik zeg dat ik bang ben om uit positie tegen haar te zitten. Ze lacht en zegt dat het nu niet veel beter wordt, want nu zit ik uit positie tegen haar vriend. Ze hebben allebei rond de 300$ liggen, 200$ winst dus, en ik lach eens groen. Er zit maar een jonge aziaat aan de tafel, een zeldzaamheid, en een viertal oudere mannen die hun geld zo snel mogelijk kwijt lijken te willen. Bij mijn tweede hand raiset de vrouw van daarnet, en ik reraise met JJ. Ze callt en foldt op m'n continuation bet op een queen hi flop. Nice begin. Volgende hand krijgt een intelligente jonge speler op de cut-off KK, en hij raiset maar naar 10$ alhoewel er al twee limpers zijn. De vrouw is big blind en callt, een van de limpers callt. Flop is 332, cut-off bet en beide andere spelers callen. Turn is een 5, en nu bet de limper. Beide andere spelers callen. River is een aas en de limper bet opnieuw. KK en de vrouw, met JJ blijkbaar, folden heel gedegouteerd, en de oude Aziaat toont 35o. Als die aas niet gekomen was, was hij 100% zeker afbetaald geweest. De jonge speler ontploft en zegt "wtf were you doing man, I raised to 10$". Maar limpers nemen moeilijk afscheid van hun initiele call, en als ze plots beginnen uit te betten na de flop zit je gegarandeerd in de problemen.

5min later krijg ik KK in de big blind, en bijna iedereen limpt. Ik raise naar 22$ en krijg maar 1 caller meer, de pot is nu rond de 60$. Continuation bet wordt gecalld, shove op de blank turn wordt gecalld. River is een aas en ik zeg "ooh I don't like that card" maar op een of andere manier heb ik toch nog de beste hand (tegenstander toont niet, maar had vast 99 of zo). Houpla, stack is 270$. Het koppel blijkt een heel grappig paar te zijn, en we ginnegappen wat met ons drieen terwijl de jonge speler pissig zit te kijken naar de kerel met zijn 35o. De kerel van het koppel zit op een bepaald moment dat hij weg wil, want hij is veel kwijt en zit op 99$ en zijn vrouw op mooie winst, maar zij wil niet. Hij gaat op een bepaald moment naar 5$, maar doet een paar double ups en komt terug naar rond de 90$ alvorens weer het grootste deel te verliezen.

Het koppel beslist in totaal 3 keer om weg te gaan, maar pas de derde keer is het goeie keer. Ik zal daar niet over klagen, want de laatste hand voor zij weggaan is bijzonder leuk voor mij. De vrouw raiset in vroege positie, en ik call met KQs. Er komt nog een caller, uit de blinds denk ik. Flop is Kc9d4c. De vrouw bet heel zelfverzekerd uit, en ik call, denkend aan set of AA of AK. Turn is Qc die dus de flush mogelijk maakt, maar die heeft zij zeker niet. Ze bet nogmaals 20$, ik raise naar 100$ - we zijn beiden heel deepstacked - en ze callt. Ik denk AK met de Ac. River is een blank en we checken allebei, ik wegens de mogelijkheid van een set en zij wegens de derde club. Pot is rond de 275$, meteen mijn winst voor de avond, en tenietdoening van alle winst van de vrouw. Het is bijna middernacht en we cashen alledrie uit, waar ze me vertelt dat ze aces had. Ze zijn vriendelijk maar toch een beetje stil, en ik hou me ook rustig want verliezers uitlachen, daar doe ik (in tegenstelling tot de meeste andere spelers hier) niet aan mee.

Slecht gedicht annex profit summary:

17/11 +245
23/11 +420
26/11 -100
28/11 + 80
29/11 - 50
30/11 -100
01/12 +105 (4u)
05/12 +125
06/12 +275

------------

1000$ (20u)

En nu ik toch bezig ben met stoefen over poker: mijn account op pokerstars staat op ongeveer 900$ op dit moment

Whitmanesk

2009-11-02T13:28:00.000-08:00

Ik spreek Frans en Engels en nog wat zooi
En ik word op een of andere manier altijd wel begrepen
Elke dag hier is lachen en zorgen, de pijn in mijn voeten draagt me
Soms wil ik huilen van gemis naar nee ik ben groter sterker ik verlies me niet
Er is hier veel leven ik proef het elke dag en er is nood aan mij
Niets doet me meer aan huis denken dan de vlekken op mijn huid en het tikken van mijn horloge

Ik verander
groei en krimp en bloei en bloed
Ik kook en ik vries
Schrijf en lees en lach om vreemde avonturen
Ik heb twee geschriften die door elkaar heen vloeien uit een pen die niet bijzonder is
Ik ritmeer en zing stil

Mijn muziek hier is de mijne niet maar die van nimfen en muizen
Ik blijf waar ik ben tot de zuiderzomer taant

Mijn nagelknipper is dood

2009-10-27T16:35:00.000-07:00

Over de reis kan ik kort zijn: het suckte. 24u stil zitten in een vliegtuig is op zijn zachtst gezegd niet nice, maar het werd ietwat verzacht doordat de Airbus A380 waarin we vlogen opgefrist was met een entertainment center voor elke stoel. In die tijd heb ik, naast slapen en lezen en plastic eten eten, volgende dingen gedaan:
- schaken op medium niveau tegen "Kasparov's Chessmate"
- Forrest Gump, Jackie Brown, How I Met Your Mother (2ep), Family Guy (3ep) zien
- luisteren naar Talking Heads, The Clash, INXS, en nog wat random dingen
- het weer in Sydney checken
- kijken via een skycam hoe we landden en opstegen

Dat maakte 't wat aangenamer, maar fijn was het toch niet. Toen ik hier toekwam op de luchthaven, werd ik opgewacht door een dikke veertiger genaamd Brendan. Even later kwamen nog twee mensen toe die hij moest meenemen: Jerome (met accenten) en Audrey, beiden Frans en met zo'n heerlijke tongval in hun Engels. Brendan nam ons mee naar een redelijk afgelegen plaats waar we foto's konden nemen van de skyline van Sydney etc. Het leek het begin van een goedkope slasher movie, maar niemand is gestorven. Brendan was vast bang van Jerome zijn army look. De meeste foto's zijn mislukt, maar zie Facebook voor de paar gelukte !

Hier in het hostel kwamen we op verschillende kamers terecht, ik bij drie mensen die niks terug zeiden en Jerome bij een stel epici: Jake, 19, uit UK en semi-professioneel golfer, en Britney, twentysomething, uit Canada. Ze kennen elkaar sinds vrijdag en zijn beste vrienden. Onder het hostel is er een bar waar we met ons vijven gingen feesten alsof het 1999 was. Na 1 pint van 5$ die rook naar pis en smaakte naar, tja, ben ik overgeschakeld op cocktails die aan 6,6$ over de toonbank gingen. We spraken af dat alle drankjes tegelijkertijd leeggedronken moesten worden. Vanaf zijn 3e vodka-lemonade begon hij ze echter ad fundum te drinken, wat ons forceerde om ook heel snel te beginnen drinken. Golfers zijn een speciaal volkske. Drie uur en 60$ later huppelen we naar boven, praat ik nog wat Frans met Jerome en Audrey, en crash ik in bed. Vanochtend werd ik vreemd genoeg wakker zonder kater. Waarschijnlijk zet een van de anderen straks de schaamtelijke party pictures op Facebook, we zien nog wel

O ja over
die nagelknipper:
hij is kapot.
true story

On the road

2009-10-26T02:08:00.000-07:00

Mijn belangrijkste lectuur tijdens de reis naar de andere kant van de wereld zal het boek On the Road zijn, van Jack Kerouac. Op dit moment, 9u10 GMT in London, ben ik ruim 30 pagina's ver in het boek - dat 4 inleidingen telt, samen goed voor 100 pagina's - en ik zit nog steeds in de eerste paragraaf van het werk. Voor zover ik zie eindigt de paragraaf in kwestie, samen met het boek zelf, op p. 400.

Deze ongestructureerde en zichzelf meermaals herhalende, in drie weken geschreven maalstroom van herinneringen aan drie jaar reizen door Noord-Amerika, komt me voor als een visioen van de komende vijf maanden: de ongebreidelde kans om alles en niets te zijn. Mijn situatie is de zijne niet, natuurlijk, maar ik hoop dat ik me in Australie zo lang mogelijk on the road zal voelen.

Communicatie

2009-10-26T01:55:00.000-07:00

Proximus heeft, ondanks beloften to the contrary, mijn gsm-abonnement vandaag al veranderd naar pay&go - in plaats van morgen. Dat betekent dat ik geen sms'en zal kunnen sturen dat ik goed toegekomen ben, want die pay&go is er alleen maar om mijn gsm-nummer niet kwijt te raken, en is dus niet opgeladen. Ik probeer zo vlug mogelijk na mijn aankomst in Sydney iets te laten weten via Facebook. Om die reden zit ik nu, in London, op internet om jullie dit te laten weten. btw qwerty is a bitch.

Wie mij dringend iets te vertellen heeft, kan me vanaf woensdag sms'en op +61 466 021 822 (zoek de prijs voor een sms naar Australie op eer je stuurt ! 't is niet goedkoop). Gewone correspondentie kan via zitafanir, natuurlijk, bij hotmail.com. Wie een postkaartje wil, kan zijn thuis- of kotadres achterlaten op dat e-mailadres. Wie mij zelf een postkaartje of een gewone brief wil sturen, is gek, maar kan dat doen naar volgend postbusadres - tevens mijn slecht gedicht voor vandaag:

Benoit Lagae - TCP 16595
C/o - Travellers Contact Point
7th floor, Dymocks Building
428 George Street
SYDNEY NSW 2000
AUSTRALIA

T minus tien

2009-10-16T08:09:00.000-07:00

Hoewel deze blogpost zowat twee maanden te lang op zich heeft laten wachten, maak ik er niks speciaals van. Er viel dan ook niks speciaals te melden in de voorbije drie maanden, behalve dan de plannen die al gemaakt zijn - en dat zijn er niet veel. Hieronder volgt wat ik weet:

Mijn vlucht vertrekt in Zaventem op 26 oktober 2009 om 7u30 's ochtends. Deze brengt mij via twee tussenlandingen, in London en Singapore, naar Sydney, op 27 oktober om 20u 's avonds (plaatselijke tijd).
Mijn terugkeer is gepland op 16 maart 2010 om 17u40 (p.t.). Ik ben, alweer via Singapore en London, op 17 maart om 11u in Zaventem.

Sydney en heel Zuid-Oost-Australië zitten op GMT+10, dus 9 uur tijdsverschil met België. Ik slaap - gesteld dat ik daar een normaal dagritme aanhoud - dus ruwweg van 14u tot 22u EST.

Ik heb ook al enkele plannen gemaakt:

- misschien eens leren surfen
- een kamer zoeken
- misschien eens naar het casino
- solliciteren bij de support group van PokerStars, en bij een van de universiteiten van Sydney.
- misschien eens een blogpost maken op zijn tijd
- veel foto's nemen

... en dat is het. Ik denk dat het, naast onmogelijk, ook onwenselijk is om te proberen alles vol te plannen, en heb me daardoor opmerkelijk weinig beziggehouden met hoe de periode daar concreet ineen zal zitten. Het hoeft ook niet, het avontuur bestaat vooral uit niks kunnen voorzien, improviseren en moeten bouwen - nieuw zijn !

Maar nu is daar de grens van nogtiendagen (T-10) en begint het toch te kriebelen. Alle documenten (rijbewijs, visum, verzekering, vlucht, bankafschriften) zijn in orde. Nu hoef ik alleen nog 20 keer een mini-cv en 100 keer een visitekaartje af te printen, en off we go. Het enige dat ik nog nodig zal hebben, waarschijnlijk, is iets om me op die gruwelijk lange vluchten bezig te houden. Een paar boeken natuurlijk, maar die gaan vervelen na een twaalftal uren. Een i-pod heb ik niet. Dat laat over: veel tijd om te praten en te dromen. Andere suggesties: toetreden tot de mile high club; eens zien of ik sneller dronken word op 35000 voet hoogte dan op de grond; proberen om in de business class te raken.

Ik vraag me af hoe Aussie ik zal terugkomen. We zullen zien hoe vijf maand tegenvoeten mij verandert: het accent, de manieren, de zon in mijn lijf, etc ... Dat soort kleine dingen zullen er vast wel in sluipen, maar echt grote verschillen zijn er vast niet. Een Australiër heeft mij deze korte lijst doorgestuurd van wat ik maar beter niet doe Down Under, en ik moet zeggen dat ik de vereisten zonder problemen doorsta. EZ game imo:

Things not to do:
- Wear socks with sandals
- Think US/CND beer is the same alcohol strength as Aussie beer
- EVER ****ING MENTION THE WORD FOSTERS (I would kill you)
- Start a conversation with anyone wearing leather jackets, esp anything that has banditos, enchantos etc
- Drink any rum that is not labelled 'Bundaberg'

En nog een slecht gedicht om af te sluiten, obv.

Als houten poppen dansen wij
De noten in ons haar barsten
Van verlangen naar elkaar

En we schudden van ons af
De rondgestrooide mist
Van duizend trieste
Liedjes

Verregaande aanpassingen

2009-07-29T13:51:00.000-07:00

In de nasleep van mijn vorige entry is het mij duidelijk geworden dat ik daar wel enige aanpassingen zal moeten ondergaan: een eenzame immigrant kan wel zijn bagage meebrengen maar niet zijn hele leven. Met één van mijn gewoontes zit het al snor: tegenwoordig ga ik wegens Feesten, gethesis, halveziekte en nog enige shenanigans meestal rond 8u 's ochtends slapen, wat perfect is Down Under, want daar is 't dan een uur of elf 's avonds. Nice is dat.

De andere gewoontes gaan wat moeilijker uit m'n systeem te puren zijn. Ik neem aan dat ik daar niet vaak toegang zal hebben tot het internet, en dat wil zeggen dat ik dus daadwerkelijk zal moeten praten met mensen. Beangstigend is dat. Ook telefoneren, waar ik normaalgezien een bloedhekel aan heb wegens de stiltes en de miscommunicaties en het feit dat je bijna altijd belt met een doel en slechts zelden precies lijkt te krijgen wat je wilde, zal ik daar dagelijks moeten doen. Afstotend is dat. En het hele Ausländerbestaan van de toerist die welgeteld drie straten en twee winkels weet zijn, spreekt me ook niet bepaald aan.

Maar waarom ga ik er dan heen ? Wel, precies om die moeilijkheden nog eens mee te maken, iets op te moeten bouwen. De leap of faith van de investering van de tijd, het geld en de denkkracht in wat na de awkwardness de uitzonderlijkste episode in mijn leven wordt. Het breken met rust en roest, om er later naar terug te keren met een nieuwe soort glimlach, en op een andere manier de foetushouding van mijn geborgen leven hier terug aan te nemen.

Ik weet nu al dat ik soms zal terugverlangen naar hier, in de stille momenten voor de slaap komt, maar elke dag daar zal ik nieuw en heruitvindbaar zijn, en zo voel ik me hier niet vaak.

Een jaar zonder winter

2009-07-13T03:49:00.000-07:00

Ik had op die bewuste vrijdagnamiddag in april nooit kunnen vermoeden dat een op z'n Kenny's Kachtems uitgesproken zin als "Ey ey gasten, gaan we naar Australië ?" op de middellange termijn zo'n invloed zou hebben op mijn leven. Toehoorders van deze zin waren Aäron, een zich zeer goed verzorgende kerel van eenentwintig die er een hobby van maakt er onverzorgd uit te zien, en ondergetekende. Deze laatste zwoer ooit dat hij niet ging toegeven aan de bedroevende trend tot emotionele prostitutie die blogs en social networking sites vormen, maar oude beloftes roesten wel vaker, en deze eed was al eens gebroken. Ik heb ooit nog, als een soort vriendendienst voor iemand die ik amper kende, een viertal blogentries geschreven. Eén ervan was goed, al zeg ik het zelf, de andere drie matig. Ik hoop dat deze blog net iets hoger zal staan van kwaliteit, aangezien ik plan hier wel iets betekenisvol in te steken - al ziet het er, aan deze entry te merken, niet bepaald rooskleurig uit.

Maar terug naar mijn verhaal. Bovenvermelde zeven woorden maakten Aäron en mij hoogst enthousiast, en we besloten met ons drieën een infosessie bij te wonen van de organisatie wier poster Kenny op de Blandijn gezien had. Ook die ging smooth, maar in de volgende maanden taande Aärons enthousiasme (ik heb hem er nooit meer over horen spreken) en besefte Kenny dat hij nog zijn lerarenopleiding moest volgen. Zo bleef ik dus alleen over met mijn enthousiasme, en ik twijfelde of ik wel echt wilde gaan. Ik heb mezelf over de voorbije twee jaar namelijk opgezadeld met de Vloek van Twee Thesissen, een hoogst amusant maar tijdrovend paar obstakels richting mijn afstuderen.

Hoe verder het voorbije academiejaar echter vorderde, hoe meer ik neeg naar vertrekken richting die kwak aarde Down Under. Ik kan niet verklaren waar die Drang nach Süden vandaan kwam, het idee groeide gewoon steeds meer in mijn hoofd. De basis van mijn verhaal was altijd dezelfde - de infosessie en de lerarenopleiding en blablabla - maar de clou veranderde constant: "misschien ga ik naar Australië" werd "ik denk erover om naar Australië te gaan" en "waarschijnlijk ga ik naar Australië". Vorige week ergens, ruim drie maanden na de bewuste zeven woorden, werd dan eindelijk de beslissing gemaakt, en voor de eerste keer zei ik eenvoudigweg "ik ga naar Australië". Die woorden voelden goed: krachtdadig en twijfelloos - na drie maanden schipperen en wikken en wegen.

Intussen zijn alle modaliteiten bepaald: ik ga gaan overwinteren in een land waar het dan volop zomer is. Van oktober tot maart spreek ik Sjieklettenbakkenengels in een land dat geen crisis kent en waar voetbal eerder lijkt op een uit de hand gelopen worstelwedstrijd. Geen sneeuw voor mij dus tot rond nieuwjaar 2011 - tenzij het Belgische weer voor mijn vertrek of na mijn terugkomst beslist weer eens op z'n kop te gaan staan. Vandaar dus de titel van deze blog, die vast veel mensen afschrikt door de associatie met ondermaatse poëzie. Meer nieuws volgt in de volgende blogentries, maar nu dringt een kort maar krachtig gedicht zich op:

Ik ben
Winterloos
Niets dan hevig wit