Negeer deze post gerust

I have registered to play in the WBCOOP PokerStars World Blogger Championship of Online Poker! You too can Play Poker Online at PokerStars.com and take part in the WBCOOP which is open to all Bloggers by registering on WBCOOP to play.

Registration code: 399941

Honderd uur eenzaamheid

Zoals beloofd toen ik die stad verliet, maak ik mijn voorbereidingen om voor Kerst terug te gaan naar Melbourne. Het is Jeromes verjaardag op kerstavond, en we plannen er een zeer leuk feesje van te maken. Ik ontsla mezelf van de plicht cadeautjes mee te brengen, omdat ik al 200$ uitgeef, en 24u op een trein spendeer, speciaal om daar te kunnen zijn. Ik heb ook geen idee wat ik zou kopen.

Mijn nachttrein vertrekt rond 8u 's avonds uit Sydney, en alles lijkt rustig te gaan. Ik lees en schrijf wat op m'n laptop, en probeer zoveel mogelijk gedaan te krijgen vooraleer het ding uitvalt, en ik alleen nog Nabokovs Lolita - my sin, my soul - als metgezel heb. Voor me zit een koppel Fransen, die wat zitten te smoochen. Aan de overkant van 't gangpad zit een oudere, slechtgeschoren man met een hoed. Hij zaagt een beetje tegen de mensen rondom hem, en ik probeer zijn gewauwel te negeren. Op een bepaald moment gaat hij naar de Fransen toe en begint te babbelen over de keer dat hij naar Lourdes geweest is. Heel wat miscommunicaties later zegt hij dat de Fransen die naar hier komen misschien kunnen helpen om de plaag aan suikerrietpadden te stoppen. Ze reageren verwonderd - begrijpelijk - en hij begint over de rare eetgewoonten van het Franse volk, met escargots en kikkerbillen en al. Kortom, hij is een zagevent. Ze raken hem uiteindelijk kwijt door te zeggen dat ze willen slapen, en hij gaat terug zitten. Een uur later gaat hij naar het toilet, en als hij terugkomt ziet hij dat ze niet slapen. Zijn volgende gespreksonderwerp is "do you know where this sweater comes from ?", een uiting die ik me voorneem te onthouden voor in mijn verzameling versier-openingszinnen. Hij doet hen raden, een kwartier lang, en ze zeggen hem een paar keer dat hij beter gaat zitten, maar hij weet van geen ophouden. Uiteindelijk blijkt het antwoord Italie te zijn, waw !

Als hij eindelijk gaat zitten, is daar het avondeten. Ik krijg een behoorlijk zwaar aangebrande vleesschotel, en mag als verontschuldiging later een gratis warm drankje gaan halen. Intussen zit de oude man te kijken naar mij en ik weet dat hij zoekt naar een manier om mijn aandacht vast te krijgen. Ik eet stug door en ga direct m'n drankje halen. In de cafewagon blijkt het niet om een maar om 3 drankjes te gaan, wat me behoorlijk verwondert. Ik bestel 2x warme choco en 1x thee, met het plan 2 ervan uit te delen. Wanneer ik terugkom vraag ik aan de Fransen en daarna aan de vader-met-dochter in de buurt of ze wat thee of warme choco willen, maar ze zeggen allemaal nee. Ik zie de ogen van de oude man glinsteren en weet dat ik het vlaggen heb.

Eens hij zestien keer bedankt gezegd heeft voor het genereuze aanbod, vraagt hij waar ik vandaan kom. Het enige dat hij over Belgie weet is niet, zoals andere mensen, bier en chocolade, maar de figuur koning Boudewijn. Hij is behoorlijk slecht geinformeerd over de situatie rond de abortuswet, maar zegt dat hij onze Opus Deier voor eeuwig zal bewonderen. Daarna zegt hij dat we trots mogen zijn met zo'n koning, en hij is gechoqueerd te horen dat de brave man al 15 jaar dood is. Daarna begint hij over Queen Elizabeth en dat ze een kindermoordenares is door de Engelse abortuswet te ondertekenen. Ik probeer voorzichtig te zeggen dat iedereen recht heeft op z'n eigen mening, maar hij is al in preekmodus over de straf van god die over de koningin zal komen, en dat een embryo van 2 weken al een volwaardig kind is, en dergelijke polemicalien. Ik val stil want een theologische discussie met een religieuze gek is het laatste waar ik zin in heb - daarvoor hebben we het internet, n'est-ce pas ? Na een tijdje heeft hij door dat ik een van de goddelozen ben, en schakelt hij naar 5e vitesse: bekeermodus. Ik grijns eens en herhaal mijn statement over het recht op eigen mening, waarna het gesprek goddank stilvalt.

De hele nacht door woel ik in mijn dubbele stoel, en ik slaap geen seconde. Ik ben een wrak als ik toekom in Melbourne, maar moet nog drie kwartier stappen door een stad die ik amper ken - waar niemand me hoort, en niemand me stoort - naar de Oasis YHA. Jerome slaapt nog wanneer ik daar toekom (het is 9u), en ik crash in het tweede bed. Ook daar raak ik niet in slaap want hij snurkt, en ik beslis Lolita uit te lezen. Kort na de treffendste zin in het boek, "I was a pentapod monster, but I loved you", raak ik toch in slaap.

Naar schatting een uur of 5 later word ik gewekt, en is het tijd om ons klaar te maken voor de trip naar het feesje. Dan pas blijkt dat Virginie de enige van de tweede groep Fransen is die nog in Melbourne is, en er wordt niet duidelijk gemaakt waar de anderen (Flavien, Geoffrey, Laura en Christopher) naartoe zijn. Met ons vieren, Audrey, Jerome, Virginie en ik, vertrekken we ietwat opgekleed naar het huis van de vroeger al vernoemde Romain. Dat blijkt eigenlijk een hangar te zijn in Fitzroy, met wat allures van een kraakpand maar nog net iets netter. Het ziet er supercool uit dus, met veel graffiti en random objecten die aan het plafond hangen, en ik maak me op voor dikke fun in een leuke sfeer. We maken voorgerecht en eten het op rond een uur of 10, op welk moment een aantal andere vrienden van Romain toekomen. De helft is Frans, de andere helft Engels/Australisch, en zoals zo vaak scheidt het feesje zich ogenblikkelijk in die twee groepen. Ik ga zonder nadenken bij de Engelsen zitten, omdat dat nu eenmaal minder vermoeiend is en ik m'n hersenen zo weinig mogelijk op de proef wil stellen.

Dat blijkt de juiste keuze want ik ontmoet allemaal open en grappige mensen, terwijl de Fransen de ene na de andere joint opsteken en zonder veel onderlinge conversatie naar gebrabbelde hiphop uit Marseille luisteren. Iedereen wordt een beetje dronken en alles gaat goed tot middernacht, wanneer we de cadeautjes uitwisselen. Ik moet dus naar de Franse groep, en dat staat mij een beetje tegen want ze zijn ambetant aan het worden. Ik ontvang mijn cadeautjes, een strandhanddoek en een leuk leren armbandje, en ga alweer zonder nadenken na 5min weer weg. Om 2u komt Virginie, apestoned, op me af om te vragen of er iets mis is en waarom ik niet bij de Fransen zit. Ik zeg dat ik graag nieuwe mensen ontmoet, en dat ik nog 4 dagen rond hen zal hangen dus dat er nog genoeg tijd is. Ze gaat weer weg, ietwat ontstemd.

Om 3u 's nachts wordt eindelijk beslist om het hoofdgerecht klaar te maken. Virginie zorgt voor de scampi, Jerome voor de pasta, terwijl de rest toekijkt en ginnegapt. Jerome zegt op een bepaald moment "ik denk dat de scampi klaar zijn" waarop Virginie uitschiet en zegt dat zij dat wel zal bepalen. Jerome zegt bars dat ze haar gemak maar beter houdt, waarna ze nog meer uitschiet. We sleuren de twee, die elkaar in de haren gaan vliegen, uit elkaars buurt en proberen hen te kalmeren. Dat lukt uiteindelijk en we eten wat. Om 5u is iedereen behalve weg behalve Romain, Virginie, Audrey, Jerome en ik, en begint de discussie opnieuw. Ik ben te moe om me te mengen, en laat hen drie kwartier lang de sfeer van de avond - die zo goed begonnen was - verpesten. Rond 6u zit iedereen eindelijk met een pesthumeur in de taxi, en ik koers naar mijn bed. Jerome wil nog praten over de ruzie, maar ik zeg demain en val als een blok in slaap.

Op Kerstdag is het grote feesje gepland dat Brett ons Eldoradogewijs had beloofd, met Kylie Minogue en Elton John en nog wat grapjurken. Tegen mijn verwachting in gaan we er daadwerkelijk naartoe rond een uur of 10, na enkele gratis drankjes in Shiraaz, Bretts cafe. We nemen taxi's met een man of tien, naar de suburb Richmond waar het feesje zal zijn. We gaan binnen en raken onmiddellijk aan de praat met een plaatselijke celebrity die een nachtclub gaat openen en duidelijk heel trots is op zichzelf. Na een kwartier komt Brett ons echter halen, en hij zegt follow me. Met ons treintje van tienen gaan we naar buiten, en verklaart Brett dat we buitengesmeten zijn. Het blijkt dat Brett niet gezegd had aan de eigenaar van het huis, Molly, dat hij invitees mee ging hebben, en dat invitees sowieso niet welkom waren. Tot zover ons celebrityfeesje dus. We gaan terug naar Shiraaz en drinken daar weer wat gratis vodkasomethings, en er wordt beslist naar een epische nachtclub in St Kilda's te gaan. Ik volg de groep - Virginie en Audrey blijven in het cafe want eerstgenoemde wil niet mee met Jerome - met nog een taxi, en we komen in een inderdaad nice uitziende maar bijna lege nachtclub. Ik ben niet eens zeker of er wel iets aan de gang is, want er speelt geen muziek. Die wordt echter dra opgestart omdat er volk is, en we zitten daar een tijdje.

Het blijft echter tegenvallen en met de vierde taxi van de avond gaan we naar de binnenstad. We komen opnieuw in de club waar we de vorige keer geweest waren, die met de 10$ inkom en de dure drankjes. De DJ speelt snoeiharde en niet-commerciele techno, en ik dans een tijdje, terwijl de rest buiten zit te roken. Niemand blijkt zin te hebben om binnen te blijven - waarom dan inkom betalen ? - en ik wissel mijn tijd af tussen alleen dansen op de zotte technoset en me vervelen temidden van sigarettenrook en saaie roddelgesprekken. Om alweer 6u is het genoeg geweest, en Jerome en ik nemen een aparte taxi naar het hostel, terwijl de rest van de groep nog plannen maakt voor een andere afterparty. Ik ben in een pesthumeur en zeg geen woord tot we op de kamer zijn. Daar kijken we wat That 70s Show in het Frans, een heel vreemde ervaring, tot een uur of 9 en dan gaan we slapen.

Boxing Day, 26 december, breng ik door in bed. Ik slaap en waak en doezel de hele dag, en ik voel me pas terug mens rond 11u 's avonds. Jerome en Virginie hebben geprobeerd hun ruzie uit te praten, maar zijn alweer slechts in verdere ruzie geraakt. Ik trek me er geen fluit van aan en lees Lolita uit. We kijken nog wat That 70s Show met ons tweeen, terwijl ik eindelijk vertel aan Jerome hoe leuk het is in Sydney. Ik ga een avondwandeling doen rond een uur of 1, want Melbourne is daar wel een leuke stad voor. Ik heb een appel en een potje kaneel mee uit Sydney, en degusteer die onderweg terwijl ik naar de schaarse mensen kijk. In Sydney zijn ze mooier denk ik. Ik ben in kostuum, want mijn andere set kleren zijn een beetje vuil van het feesje bij Romain. Ik loop rond tot een uur of 3, en op de terugweg zwaaien twee meisjes in een taxi naar me. Helaas rijdt de taxi uiteindelijk door, en is zo de kans verkeken om eindelijk eens wat vriendelijke mensen tegen te komen.

Ik kom terug maar raak niet in slaap, en ga rond 6u 's ochtends naar de tv-lounge. Daar is Match of the Day bezig, en ik neem aan dat voetbal wel als slaapmiddel zal werken. Helaas blijf ik wakker, en rond 9u 's ochtends begint een heruitzending van Super Bowl XLIII. Ik ken bijna elke grote play van buiten, maar kijk toch om de dag door te komen. Ik check uit om 10u, maar laat mijn bagage bij de slapende Jerome staan, en ga terug naar de Super Bowl. Na de middag neem ik Crime and Punishment van Dostojevski mee de stad in, want het is een mooie dag. Op een tiental plaatsen in parken, theehuisjes en op bankjes lees ik telkens tien pagina's getormenteerdheid, alvorens weer verder te wandelen. Rond een uur of 4 kom ik terug - ik heb intussen ook mijn ticket naar Sydney gekocht - en spendeer nog een paar uur met de Fransen die me zo'n magere kerst hebben opgeleverd. Ik praat eindelijk eens met alledrie samen over Sydney en het nieuw volk dat ik daar leren kennen heb enz, en ben blij dat ik om 6u30 moet vertrekken naar het station. De treinreis is zo saai als maar kan zijn, en dat is perfect want zo vind ik eindelijk de slaap.

Dit huis

Sinds 30 november zit ik op een appartement in 31 Colbourne Avenue, te 2037 Glebe (NSW), een suburb van Sydney die niet ver ligt van de centrale as van de stad. Op ruwweg 20min sta ik aan central station en Wake Up, op een halfuurtje aan het casino, en voor ongeveer al de rest kan ik een bus nemen die normaalgezien 1.5$ kost. Ik wandel graag naar en door Surry Hills - dat is op weg naar the Local, in zuid-Darlinghurst - wegens het onnoemelijk gezellige karakter van die buurt, en spreek tegenwoordig bijna dagelijks af met Joris en zijn Franse maat Guilhem. Craig is al een eind geleden terug naar Engeland vertrokken, om Kerst en Nieuw thuis te vieren aangezien er hier toch niks op hem wacht.

Dit huis zou in Belgie enkel gevonden kunnen worden in een studentenbuurt, in die zin dat de kamers niks meer zijn dan koten. De prijs is echter gevoelig hoger: ik betaal 175$ per week (!), dus rond de 400 euro per maand. In ruil krijg ik een kamer van 2x4 meter, die bijna volledig gevuld wordt door een smal bed, een dwergs bureautje, een kleerkast en een boekenkast - die de facto mijn provisiekast is. Ik heb een van de goedkopere kamers in het huis. Twee andere kamers hebben een gammele hoogslaper en zijn nog kleiner dan de mijne en dus iets goedkoper; drie kamers zijn van een normale kotgrootte (iets als 3x4 of 3x5) en kosten boven de 200$ per week. Die prijzen zijn heel normaal voor centraal Sydney: als je iets goedkopers vindt op internet, is de kans groot dat je een rottend hok of een matras op een balkon te zien krijgt op je inspectie, of je kamer moet delen met twee Chinezen.

Mijn kamer:










Mijn huisbazin is Chinese en heeft Julie aangenomen als Westerse naam, zoals zoveel oosterlingen hier met hun onuitspreekbare namen. De dag dat ik mijn inspectie kwam doen, was ik ietwat te laat aangezien mijn bus van aan Bondi Beach vertraging had. Ik was ook nog steeds in zwemshort (hier gekocht voor 90$) en t-shirt, en ik zag er een beetje verbrand uit. Sindsdien stelt Julie me aan iedereen voor als "Ben, a surfing and beach kind of guy", wat heel raar overkomt tegenover de ietwat serieuze mensen die hier wonen. Julie vindt zichzelf heel grappig, maar niemand van de huisgenoten heeft haar graag omdat ze alles samen heel koud is. Toen ik mijn eerste huur moest betalen, vroeg ze eerst half vriendelijk hoe het ging en zei plotseling middenin mijn eerste zin "ok and now money !!" Na het tekenen van de recu en de overhandiging van het geld, heeft ze geen woord meer gezegd en is ze gewoon weggegaan. Mijn huisgenoten hebben gezegd dat ze dat altijd zo doet, zodat we geen tijd hebben om te klagen als er iets mis is. Tja ... Ik hoop dat ik mijn waarborg van 350$ terugzie. Maar er zijn wat veiligheden als dat niet zo zou zijn: ik moet gewoon eens naar de Franse ambassade bellen, die laten een advocaat naar de huisbaas bellen en op een dag heb je je huur terug. Iedereen hier raadt me aan de Franse ambassade te gebruiken, aangezien ze door het hoge aantal Franse backpackers dat soort zaken hier heel vaak tegenkomen en precies weten wat eraan te doen. Het contract, tussen haakjes, zag er wel in orde uit aangezien het opgesteld is door de huisvestingsdienst van New South Wales.

Toen ik hier toekwam was ik de enige niet-Chinees in het huis. Intussen zijn de meesten van hen naar China vertrokken omdat het zomervakantie is voor de studenten, en zijn ze vervangen. Rodge was een Canadese Arabier die hier welgeteld een week is geweest, maar toch twee weken waarborg moest betalen om zijn sleutel te krijgen. Carlos is een Chileen die zijn land klein noemt en in vloeiend Engels zegt dat hij de taal amper spreekt. Hei is een norse, nieuw toegekomen Chinees die ik al een keer of tien heb moeten lastigvallen met betrekking tot internet - de modem staat in zijn kamer. Jack is ook een Chinees en is de enige die hier voor de zomervakantie blijft; ik kan het goed met hem vinden want hij vindt Hei ook stom. Zhang is verlegen als niemand die ik ooit gezien heb, en altijd als hij kookt brandt er iets aan. Daiki is een Japanner die veel te beleefd is en om alles minzaam glimlacht.

De hele tijd al heb ik wat problemen gehad met mijn internetkabel, die slechts signaal doorgeeft als het uiteinde en de kabel zelf in een bepaalde hoek tot elkaar stonden. Dichtere inspectie toonde dat een van de kleine connectietjes gebroken was. Op zaterdag, 11 december, is dan nog een tweede connectietje gebroken en sindsdien is het onmogelijk om de kabel te gebruiken. Ik tert op maandag naar Harvey Norman's Electro Shop met de vraag of ik die kleine kabeltjes kan strippen en er een nieuw uiteinde aan vasthangen. Dat blijkt mogelijk voor een expert, maar quasi onmogelijk voor de relatieve leek die ik ben. Ik koop dus een nieuwe kabel, van tien meter, met het plan die te installeren als ik thuiskom. Helaas moet ik wachten tot Jack thuiskomt, aangezien de enige toegang tot de zolder een mangat in zijn plafond is.

's Avonds, het schemert al, kruip ik dan eindelijk de zolder op, die stikdonker is en behoorlijk warm. Ik vraag me af of het er ooit al gekuist is, en het antwoord lijkt nee te zijn. In het schaarse licht van mijn gsm zie ik muizenogen opglimmen en wegvluchten, en ik heb het raden naar het aantal spinnen en kakkerlakken dat hier resideert. In een hoek, onder het schuin aflopende dak, haal ik de oude kabel met enige moeite naar boven, en prop ik een uiteinde van de nieuwe kabel door het gaatje in de vloer. Het is stikdonker, en ik moet heel hard opletten waar ik loop. Ondanks mijn voorzichtigheid passeer ik toch op iets dat heel gevaarlijk kraakt maar niet breekt, en ik besef dat ik op de ventilatieschacht van Daiki's kamer gestapt heb. Ik slik eens en ben opgelucht, en trek de kabel door richting de kamer van Hei. Ik moet echter terugkeren omdat de kabel in iets verstrikt geraakt is, en als een slapstickheld zak ik met m'n rechtervoet door voornoemde ventilatieschacht. Ik schreeuw van het verschot, en Jack roept ongerust van beneden of ik gekwetst ben - hij heeft geen idee wat er gebeurd is. Ik ben ok en vertel hem dat ook, en hijs mezelf omhoog. Een kwartier later heb ik eindelijk de oude kabel naar beneden geduwd in de kamer van Hei, en de nieuwe kabel ook door het gat gekregen. Ik begin bang te worden dat de kabel niet lang genoeg zal zijn, aangezien ik niet weet waar in de kamer van Hei de modem zich bevindt.

Ik hang een briefje op de deur van Daiki, want er zit een gigantisch gat in zijn plafond, en bel naar mijn huisbazin. Ze is vreemd genoeg niet boos, maar zegt fijntjes dat ik het zelf zal mogen betalen, wat ik moeilijk kan wederspreken. De raming is rond de 400$, pijnlijk genoeg bijna precies mijn laatste geld hier.


Het gat waarvan sprake

Intussen heb ik natuurlijk ook al 30$ uitgegeven aan een kabel die niet lang genoeg is, en het lijkt erop dat ik aan beide kanten een verlengkabeltje zal moeten steken - want voor geen geld ter wereld ga ik nog eens die zolder op. Ik moet dus twee connectors kopen aan 15$ elk, en twee extra kabels van 5m aan 20$ elk. Als we eens vereenvoudigen en zeggen dat ik een kamer genomen heb voor het goedkopere internet, kom ik betrekkelijk bedrogen uit:

- notebook 500$ (maar herverkoopwaarde van 200$-300$)
- herstelling gat 400$
- kabel 10m 30$
- 2x connector 30$
- 2x kabel 5m 40$
- internetconnectie 10$ per week

800$ ENKEL EN ALLEEN VOOR TWEE MAANDEN INTERNET. Needless to say voelde ik me in 't zak gezet, maar het was onmogelijk om echt een schuldige aan te wijzen behalve mezelf. Anders ben ik altijd wel luchthartig over onnozele dingen die me overkomen en me wat meer geld kosten dan ik verwacht had, maar dit was echt niet grappig. Allez eigenlijk wel - ik zou me kriek lachen als dit pakweg Tom Van Steendam overkomen was - maar ik had op dat moment toch voorlopig geen zin om te lachen.

En o ja het toppunt. Alle connecties waren gemaakt, de lichtjes brandden enal, maar om een of andere reden weigerde de modem om mijn pc op dit moment een netwerkadres toe te wijzen, wat in het Nederlands betekende dat MIJN INTERNET NOG STEEDS NIET WERKTE. Door mijn vier dagen internetloosheid had ik geen idee of ik werkaanbiedingen kreeg, kon ik niet communiceren met jullie thuis, kon ik niet online pokeren (dat brengt de laatste tijd veel geld binnen), heeft de publicatie van mijn epische blogpost van 10000 woorden gigantische vertraging opgelopen, en heb ik een partij online schaken waarin ik er goed voorstond verloren op tijd. Voor de eerste keer in twee maand Australie was ik zo pissig dat ik keihard FFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU denk.

Uiteindelijk bleek na veel testen en Hei teisteren het probleem een van de connectoren te zijn tussen de korte kabels. Ik breng het ding terug naar de winkel waar ik 't gekocht heb, en krijg gelukkig gratis een nieuwe. Sindsdien werkt mijn internet opnieuw.

Maar ja, het is hier wel nog steeds 25 graden. Dat telt ook voor iets.

Nog enkele random dingen uit het huis

Onze hyperstrenge internetlimiet.



Orde en netheid in de keuken

Enkele huisgenoten




Hier hing er toen ik toekwam een gigantische (6cm+) spin dood te wezen. Alle kleur was er al uit getrokken, wat mij vertelt dat het ding er al een week of 2 hing. Geen van de Chinezen had erop gedacht dat ding met een borstel buiten te kuisen, wat wel iets onthult over hun gevoel voor hygiene. Ik heb echter vergeten een foto te trekken alvorens het te verwijderen.