Overland Track, dag 4

Zoals alle nachten krijg ik het ijskoud, al duurt het deze keer veel langer om af te koelen want ik ben voorbereid. Het grote probleem is dat ik 's nachts naar het toilet moet, en na die trip naar de outhouse door de buitenlucht warm ik niet meer op. Ik zie wel de volste sterrenhemel ooit: we zijn 30km van het dichtstbijzijnde kunstmatige nachtlicht verwijderd, en er is geen maan te zien op dit moment. Misschien voor het eerst in mijn bestaan zie ik ontegensprekelijk en overduidelijk de melkweg over de hele hemel opengespreid.

's Ochtends is het eerste nieuws dat ik hoor de mededeling dat er geen water is, nogal ambetant want het mijne is bijna op. Het tweede nieuws is de blijvend heldere hemel; de zon is het enige niet-blauwe object boven de bomen, en het belooft een mooie dag te worden. Ik warm wat op in de zon, terwijl alle anderen al vertrekken, en ga pas daarna inpakken. Ik eet de rest van mijn apenoten als ontbijt, en vertrek.

Een stukje pad door het woud




Na ongeveer een uur wandelen, mijn beide knieen doen van in het begin al pijn, kom ik bij een noodhut. Ik hoop daar water te vinden, maar word teleurgesteld. In een kreekje dichtbij vul ik mijn fles, hopend dat mijn maag resistent genoeg zal zijn, en ga verder. Er zijn twee sidetracks op de weg, die naar in totaal 3 spectaculaire watervallen op de Mersey River leiden. Bij de derde zitten vier dames die ik in de hut ontmoet heb, en zij kijken toe hoe ik op mijn blote voeten uitglijd bij het oversteken van de rivier. Vliegensvlug sta ik recht, en ik vis mijn camera uit mijn heuptas en mijn gsm uit mijn broekzak. Miraculeus genoeg werken beide speelgoedjes nog.

Waterval #1: Fergusson Falls







Waterval #2: D'Alton Falls








Ik leg me te drogen op het rotsstrandje bij de waterval, en besluit om eindelijk eens mijn kaart die zowel vandaag als op dag 2 doorweekt geraakt is uiteen te pluizen, om te zien of ik er nog iets mee aanvangen kan. De kaart valt uiteen in een tiental fragmenten, maar het deel dat ik nog nodig heb is bijna intact. Op de terugweg naar het hoofdpad zie ik een relatief grote slang opzijglijden bij het naderen van mijn voetstappen. Ik zie de kop van het beest niet, maar het zichtbare deel van het lichaam is ongeveer zo lang als mijn onderarm.

Waterval #3: Hartnett Falls






Mijn kaart. Het relevante en nog bruikbare deel is de L-vorm rechts



Ik vervolg mijn weg, steeds trager want mijn knieen houden blijkbaar nog minder van afdalen dan van klimmen. Daarenboven zijn mijn voeten de scherpe nokken van de boomwortels en de oneffen rotsen meer dan beu. Ik kom toe aan Bert Nichols' Hut in een zielig tempo, maar de dames zijn onder de indruk van mijn snelheid. Zij zijn 5min eerder toegekomen, en ik ben een half uur langer dan zij aan de waterval gebleven.

Die avond herbegin ik in On the Road, dat tegen nu goed op weg is een van m'n all time favourites te worden. Langzaamaan ontluikt een idee om in de zomer van 2011 de USA te roadtrippen. Ik overweeg daarnaast om morgen een rustdag in te lassen, om mijn arme benen te helpen genezen.

Vertrek: 9u30
Aankomst: 16u
Afstand: 10 + 1.5 + 1 (etappe 5 en twee sidetracks)