Winterloos: Overland Track, dag 3

De nacht is afschuwelijk. Niks onder mijn knieen geeft ooit tekenen van opwarmen, en mijn slaapzak blijft nat en kil aan het voeteneinde. Ik probeer de lucht op te warmen door te blazen, wat vast een bizar lawaai maakt voor het koppel op de andere plank, maar dat maakt de lucht uiteindelijk alleen nog vochtiger. Ik word verward wakker met mijn hoofd aan de andere kant, en een eindelijk bijna droge maar nog steeds koude slaapzak.

Gelukkig ziet het ernaar uit dat we minstens een uur zon krijgen (op verdere voorspellingen kan je hier nooit rekenen), en ik haast me met mijn kleren te drogen hangen. Ik plan er een rustige dag van te maken, want gisteren zit nog in mijn benen. Ik praat nog wat met de oudere dames, die plannen die dag alleen wat rond te wandelen in de buurt en een tweede nacht in New Pelion Hut te spenderen, terwijl alle andere overnachters wegdruppelen. Ik krijg warme muesli (ongevraagd) van de tot dan toe nurkste van de drie, en krijg eindelijk weer wat gevoel in mijn voeten door de nog waterige ochtendzon.

De dames vertrekken rond 11u, en ik wacht nog anderhalf uur tot alles behalve de mouwen van mijn twee truien opgedroogd is. Wanneer ik eindelijk vertrek op de 'korte' wandeling van 3u, heb ik voor de eerste keer in een etmaal warm, want de dag blijft lekker zonnig.

Het bos is divers en pittoresk

Pauzeren op de brug boven een klaterend kreekje

Na een uur begint langzaamaan mijn linkerknie te steken van de peespijn, en het lijkt niet weg te zullen gaan. Ik probeer mijn gewicht bij de beklimmingen en afdalingen vooral op mijn rechterknie te zetten, maar na nog een uur begint ook die pijn te doen. Ik laat wijselijk na Mount Ossa op te klimmen, en de combinatie van de kniepijn en die in mijn voeten - want werkelijk, wat voor schoenen draag ik (zie dag 1) - zorgt ervoor dat ik toekom bij Kia Ora Hut als een kreupele.

Uitzicht aan het kruispunt dat naar Mt Ossa leidt