Op vrijdag hak ik eindelijk de knoop door dat ik de Overland Track ga doen, en beslis om op maandag te vertrekken. Ik maak mijn reservatie zonder veel problemen, maar ik besef niet dat ik me vergis van datum. Kalenders die per week geschikt zijn, beginnen in Australie namelijk altijd met de zondag ipv de maandag, en dus wordt mijn boeking voor de zondag geregistreerd, zonder dat ik het doorheb. Pas na de betaling zie ik dat de datum de 21e is en niet de 22e, zoals gepland. Dat verandert een aantal dingen, want de bus van Devonport naar Cradle Mountain rijdt niet op zondag en dus moet ik al zaterdag vertrekken en een dag kamperen. Na de dagelijkse houthakkerij - Jhetty mag de kettingzaag eens gebruiken en zwijgt daar voor de rest van de dag niet over - ga ik naar de lokale Woolworths supermarkt en ik sla allerlei goedkoop en energierijk voedsel in. Daarna gaat Archer naar een verjaardagsfeesje en de hele familie doet wat mee, de ouders helpen met organisatie en Jhetty speelt met de andere bebis. Ik blijf in de auto want ik ben plots gehaast om mijn bibliotheekboek uit te lezen.
Dat boek is "flow my tears, the policeman said" van Philip K. Dick. Ik ben niet onder de indruk van zijn pogingen om een zo dystopisch mogelijke toekomst te construeren, noch van zijn fantasietoestellen waarvoor hij natuurlijk moet vertrekken uit zijn kennis van de beschikbare technologie van de jaren 70, noch van zijn verhaalskills. Het mysterie dat opgeroepen wordt is veelbelovend, maar wordt uiteindelijk op een gewoonweg teleurstellende manier verklaard. Ook de filosofische implicaties van de politiestaat en genetische manipulaties die hij aanhaalt zijn vaag en zweverig.
's Avonds gaan we barbecuen aan het rivierstrand waar ik de vis gevangen heb, en terwijl de bebis rondhossen babbelen Prue en Onno en ik wat over de hele reiservaring, bebis opvoeden, mannen en vrouwen, kortom de hele reutemeteut. De speeltuin wordt wat levendig gehouden door een groepje tieners die roken en kattekwaad uithalen. Archer is keihard gefascineerd, en Onno zucht "that one's gonna be a handful" en we lachen wat, beseffend dat we alledrie zelf a handful waren in onze adolescentie.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten