WWOOFing, pt. 3

WiFi'en komt er niet van, want we zijn een beetje te laat in Ulverstone, en Onno staat ons al op te wachten. Hij kent Robin blijkbaar via via, en een kort gesprekje later stap ik in zijn minibusje. Op de achterbank daar zit een klein blond langharig schepsel, op dat moment nog sekseloos, dat Onno aan me voorstelt als /atsja/. Ik versta er Atia in, en neem aan dat het kind ooit zal menstrueren. Onno komt uit de noordwestelijkste hoek van Duitsland, en woont al 20 jaar Down Under. In de rit naar de boerderij babbelt hij wat over zijn werkavonturen als souschef in NY en London alvorens definitief te emigreren naar hier.

Ik ben gewaarschuwd dat er een soort feesje plaats aan het grijpen is op de boerderij, van de Australian Breastfeeding Association nog wel. Een zestal families zitten daar te wachten tot Onno terug is om zelf samengestelde pizza's in de houtoven te steken, en ik maak snel kennis met de situaties van allerhande gezinnen. Ik heb een ietwat lang uitgesponnen gesprek met een professioneel pianostemmer - de enige in Tasmanie - en zijn Duitse vrouw over muziek en taal en de hilarische aandachtszoekers die kinderen per definitie zijn. Tijdens een van de korte gesprekjes met Onno zelf ontdek ik ongemerkt dat Atia een jongen is, en ik verneem dat hun andere spruit ook nog ergens rondloopt. Dat heet voorlopig iets als /dzjedi/, en op dat moment neem ik aan dat ik waarschijnlijk pas zal weten hoe het precies heet als ik eens de spelling vraag aan een van z'n ouders.

Het feesje eindigt met bijzonder veel fruit en wat gesprekken over Fawlty Towers, waarbij we vooral "Don't mention the war" vaak herhalen, omwille van de duidelijke Duitse presence in het gezelschap. Nadat de andere gezinnen huns weegs gegaan zijn, eten we nog een paar pizza'tjes van het aan kracht verliezende ovenvuur. Onno haalt een klein tafeltje en twee stoelen tevoorschijn, en daarop staat het antwoord op mijn prangende en ongestelde vraag: de oudste jongen heet Archer en is net zes geworden, de jongste is Jhett en drie jaar oud.

Even later vraagt Archer me of ik een laptop mee heb, en of hij 'm eens mag zien. We spelen wat schaak - het kind kent de basisregels al goed - en daarna ontdekken we samen de functies van de webcam die geinstalleerd is op het machientje. We maken wat filmpjes met vooral gekke bekken en de standaard absurde video-effectjes, die op het moment zelf hilarisch zijn maar achteraf slechts matig interessant blijken. Het kind is dol op me en vraagt zich luidop af hoe hij het visuele effectje zo kan manipuleren dat het lijkt alsof hij me knuffelt. Even later gaan we wat op de huiscomputer spelen, het spelletje Sim City 4 om precies te zijn. Archer kan amper lezen (de maandag erop begint zijn 2e week school), maar hij heeft wel een betrekkelijk goed gevoel voor hoe het spel ineen zit. Op een uurtje tijd heeft ons stadje 500 inwoners en een paar industrieen, en hij vertelt dat hij wat heeft leren lezen via het spelletje en wat zijn moeder ervan voorgelezen heeft.

Aan het avondeten willen beide kinderen aan mijn zijde zitten, en ze babbelen de hele tijd door over allerlei grappige kinderonzin terwijl ik aan Prue en Onno probeer uit te leggen hoe mijn situatie er thuis uitziet. Na het eten eist Jhett meer mijn aandacht op, vooral met de vraag of ik hem wil rondzwieren en opvangen en duizelig maken en al. Ook hij vindt me blijkbaar nogal nice, vooral omdat ik blijkbaar onvermoeibaar ben bij het spelen en rondhossen met hem - daarmee verras ik trouwens ook mezelf. Hun luidheid stoort me niet want ze zijn wel grappige kinderen, en veel zachtaardiger en beleefder dan Alex bij de familie Krabbe, die een te duchten temperament heeft. Jhett slaapt bij zijn ouders en krijgt nog borstvoeding van Prue, en hij eist dat ik in hun kamer slaap die avond. Prue grapt dat dat geen deel is van de WWOOFing-experience, en ik ben blij dat ik niet zelf hoef te weigeren.

Op maandag gaan Onno en Jhetty en ik naar een uithoek van het terrein om brandhout te verzamelen. Onno zaagt een paar bomen om met de grote kettingzaag, en ik laad het brandhout van een van de vroeger omgezaagde bomen op de remorque. Jhett zoekt intussen naar hagedissen en spinnen en kevers tussen het hout, en zegt de hele tijd door "look here" zoals alleen Australische bebis dat doen. Het kleinhout van de takken wordt op een gigantische hoop gegooid en in de fik gestoken. Dat vuur verspreidt een enorme hitte, tot zeker 5m van de eigenlijke brandhaard. Intussen is Archer brullend van nijd naar school vertrokken met Prue, en wanneer we haar zien bij het middageten, zegt ze dat hij de hele weg van thuis tot aan de klasdeur gehuild heeft. Het blijkt dat ze meer en meer beginnen te denken om Archer, en later ook Jhett, te homeschoolen. Er is namelijk geen schoolbus die in de buurt passeert, en het is ruim 20min rijden naar de school.

Na de middag gaan we terug naar voornoemde uithoek om de rest van het brandhout op te kuisen. Jhett probeert een bebivuurtje op te stoken met een klein beetje van het kleinhout, en ik help hem wat tussen het houtbloksmijten door. School is gedaan om 2u30 en we gaan Archer met het hele gezin ophalen, om daarna naar het strand te gaan. Wanneer ik terugkom van mijn eerste zwemtocht, speel ik een beetje met Jhetty in het laagwater, terwijl Onno wat dieper surft en Archer bodyboardt. Ik til de kleine iedere keer in de lucht wanneer er een golf komt, en hij krijgt buikkriebels en giechelt de hele tijd door.

's Avonds willen de kinderen Uno spelen. Jhetty kent echter de cijfers nog niet, en heeft blijkbaar ook weinig besef van kleur. Elke keer het aan hem is, legt hij gewoon een kaart en moeten wij zeggen of ze past of niet, en of hij een kaart moet nemen. Het enige dat hij bijna consequent juist doet, is Uno (hij spreekt het uit als joenui) zeggen als hij maar 1 kaart heeft. De pommregel is duidelijk aan hem nog niet besteed. Daarna spelen Archer en ik samen wat Sim City, maar we slagen er niet in om de steden die we bouwen rendabel te maken. Daarom laten we wat vulkanen uitbarsten en meteoren inslaan, om het wat leuk te houden.

Op dinsdag kappen we voor de middag twee uur lang de grote ronde houtblokken in parten, en na de middag nog een uur. Het duurt een tijdje voor ik doorheb hoe het moet, en hoe ik de kracht in de zware splijthamer kan maximaliseren, maar daarna gaat het betrekkelijk vlot. Keihard werk wel, en ik hou er nogal wat spierpijn aan over. Daarna gaan we vissen.

Ik heb nog nooit in mijn leven gevist, maar ik heb duidelijk beginnersgeluk. Na een paar vruchteloze "nibbles" haal ik algauw een vis van bijna 15cm binnen, maar we gooien hem terug want hij is blijkbaar te klein. Een kwartiertje later heb ik weer beet, een van ruwweg 25cm die blijkbaar groot genoeg is om te houden. Jhetty zegt de hele tijd dat hij overal weally big fishes ziet en dat hij one day een weally big fish gevangen heeft en dat hij er nu een beet heeft. Het blijkt vooral om waterplanten te gaan, maar hij vangt toch eens een klein visje dat we ook teruggooien. Voor de rest houdt hij zich bezig met het vermassacreren van het beest dat ik gevangen heb, met het mes waar hij eigenlijk niet mee mag spelen.

Prue komt terug van winkelen en we picknicken bij de rivier. Jhett brabbelt de hele tijd dat hij grote vissen gevangen heeft en als Prue vraagt "really ?" zegt hij nee. Daarna gaan we een koffie gaan drinken in de plaatselijke boekenwinkel, en ik lees een verhaaltje voor aan Jhetty, iets over een gelukkige rat die maar kort leeft. De dochter van de uitbaters is een fris uitziende girlnextdoor genaamd Lizzie, en we babbelen kort over bushwalking. Ik heb het namelijk in mijn kop gehaald om de Overland Track te doen, een uitgebreide bushwalk van 65km gespreid over 6 dagen. Zij vertelt allerlei kleine verhaaltjes over haar ervaringen, en ik put wat uit de onzin die ik meegemaakt heb met de vier Waalse dames. Eens mijn thee op is, moeten we Archer ophalen.

Op woensdag blijf ik thuis terwijl het gezin minus Archer de hele dag rondhost naar overal. De spierpijn waarmee ik opgestaan ben, vermindert gelukkig gauw, maar ik blijf wat kribbig lopen. Ik lees Crime and Punishment uit in de hangmat, en begin in The Great Gatsby dat Lizzie me aanried, en dat Onno voor me gekocht heeft. Over de middag maak ik een omelet met wat leftovers uit de groententuin, en ik stretch mijn moede leden wat. 's Avonds gaan we met ons allen flyfishen, maar we vangen niets.

Op donderdag volgt ongeveer een herhaling van dinsdag, met als uitzondering dat we over de middag mijn vis opeten. Archer blijft thuis, omdat hij een dag vrijaf afgedwongen heeft met zijn nimmer stoppende schooltranen. We spelen wat met zijn Lego, iets dat ik niet meer vastgehad heb sinds de eeuwwisseling, en gaan om 4u naar de boekenwinkel waar het dan voorleesuurtje is. Ik wissel weer wat woorden met Lizzie over mijn beslissing om maandag te gaan Overlandtracken, en daarna gaat het gezin opnieuw naar het strand. Ik vermoei me met het in het rond gooien van Jhett en Archer, en vertel die laatste dat hij binnen 6 jaar meisjes leuk gaat beginnen vinden. Hij gelooft me natuurlijk niet, en herhaalt dat meisjes stom zijn. Ik zeg I like Lizzie en hij giechelt, en zegt dat ik te oud ben om een lief te hebben. Daarna zeg ik dat zijn papa veel ouder is dan ik en toch ook een lief heeft, en vertel ik over mijn grootouders die elkaar al 65 jaar kennen. Hij kijkt er zwaar naar uit om homeschooling te krijgen, want de school bezorgt hem blijkbaar heel veel angst. Geen wonder eigenlijk, 't zijn kaloten !

's Avonds bij het eten vraagt Jhetty mij "you wanna cut the cheese ?" en iedereen barst in lachen uit. De kleine heeft geen idee waarmee we lachen, maar we pesten hem wat door het niet uit te leggen. Zijn verhaaltjes over dat hij schorpioenen en krokodillen en weally big fishes en konijnen en al ziet stoppen nooit, en hij brabbelt opnieuw dat hij vissen vangt enz. Langzaamaan begint hij Uno iets minder anarchistisch te spelen, en hij wil nog steeds dat ik hem rondzwier en draag en ondersteboven houd. Onvermoeibaar is hij, en ik begrijp heel goed waarom Onno op termijn wat kribbig begint te lopen van zo'n brabbelkind. Maar voorlopig raak ik hem niet beu want hij is echt wel grappig.