Honderd uur eenzaamheid

Zoals beloofd toen ik die stad verliet, maak ik mijn voorbereidingen om voor Kerst terug te gaan naar Melbourne. Het is Jeromes verjaardag op kerstavond, en we plannen er een zeer leuk feesje van te maken. Ik ontsla mezelf van de plicht cadeautjes mee te brengen, omdat ik al 200$ uitgeef, en 24u op een trein spendeer, speciaal om daar te kunnen zijn. Ik heb ook geen idee wat ik zou kopen.

Mijn nachttrein vertrekt rond 8u 's avonds uit Sydney, en alles lijkt rustig te gaan. Ik lees en schrijf wat op m'n laptop, en probeer zoveel mogelijk gedaan te krijgen vooraleer het ding uitvalt, en ik alleen nog Nabokovs Lolita - my sin, my soul - als metgezel heb. Voor me zit een koppel Fransen, die wat zitten te smoochen. Aan de overkant van 't gangpad zit een oudere, slechtgeschoren man met een hoed. Hij zaagt een beetje tegen de mensen rondom hem, en ik probeer zijn gewauwel te negeren. Op een bepaald moment gaat hij naar de Fransen toe en begint te babbelen over de keer dat hij naar Lourdes geweest is. Heel wat miscommunicaties later zegt hij dat de Fransen die naar hier komen misschien kunnen helpen om de plaag aan suikerrietpadden te stoppen. Ze reageren verwonderd - begrijpelijk - en hij begint over de rare eetgewoonten van het Franse volk, met escargots en kikkerbillen en al. Kortom, hij is een zagevent. Ze raken hem uiteindelijk kwijt door te zeggen dat ze willen slapen, en hij gaat terug zitten. Een uur later gaat hij naar het toilet, en als hij terugkomt ziet hij dat ze niet slapen. Zijn volgende gespreksonderwerp is "do you know where this sweater comes from ?", een uiting die ik me voorneem te onthouden voor in mijn verzameling versier-openingszinnen. Hij doet hen raden, een kwartier lang, en ze zeggen hem een paar keer dat hij beter gaat zitten, maar hij weet van geen ophouden. Uiteindelijk blijkt het antwoord Italie te zijn, waw !

Als hij eindelijk gaat zitten, is daar het avondeten. Ik krijg een behoorlijk zwaar aangebrande vleesschotel, en mag als verontschuldiging later een gratis warm drankje gaan halen. Intussen zit de oude man te kijken naar mij en ik weet dat hij zoekt naar een manier om mijn aandacht vast te krijgen. Ik eet stug door en ga direct m'n drankje halen. In de cafewagon blijkt het niet om een maar om 3 drankjes te gaan, wat me behoorlijk verwondert. Ik bestel 2x warme choco en 1x thee, met het plan 2 ervan uit te delen. Wanneer ik terugkom vraag ik aan de Fransen en daarna aan de vader-met-dochter in de buurt of ze wat thee of warme choco willen, maar ze zeggen allemaal nee. Ik zie de ogen van de oude man glinsteren en weet dat ik het vlaggen heb.

Eens hij zestien keer bedankt gezegd heeft voor het genereuze aanbod, vraagt hij waar ik vandaan kom. Het enige dat hij over Belgie weet is niet, zoals andere mensen, bier en chocolade, maar de figuur koning Boudewijn. Hij is behoorlijk slecht geinformeerd over de situatie rond de abortuswet, maar zegt dat hij onze Opus Deier voor eeuwig zal bewonderen. Daarna zegt hij dat we trots mogen zijn met zo'n koning, en hij is gechoqueerd te horen dat de brave man al 15 jaar dood is. Daarna begint hij over Queen Elizabeth en dat ze een kindermoordenares is door de Engelse abortuswet te ondertekenen. Ik probeer voorzichtig te zeggen dat iedereen recht heeft op z'n eigen mening, maar hij is al in preekmodus over de straf van god die over de koningin zal komen, en dat een embryo van 2 weken al een volwaardig kind is, en dergelijke polemicalien. Ik val stil want een theologische discussie met een religieuze gek is het laatste waar ik zin in heb - daarvoor hebben we het internet, n'est-ce pas ? Na een tijdje heeft hij door dat ik een van de goddelozen ben, en schakelt hij naar 5e vitesse: bekeermodus. Ik grijns eens en herhaal mijn statement over het recht op eigen mening, waarna het gesprek goddank stilvalt.

De hele nacht door woel ik in mijn dubbele stoel, en ik slaap geen seconde. Ik ben een wrak als ik toekom in Melbourne, maar moet nog drie kwartier stappen door een stad die ik amper ken - waar niemand me hoort, en niemand me stoort - naar de Oasis YHA. Jerome slaapt nog wanneer ik daar toekom (het is 9u), en ik crash in het tweede bed. Ook daar raak ik niet in slaap want hij snurkt, en ik beslis Lolita uit te lezen. Kort na de treffendste zin in het boek, "I was a pentapod monster, but I loved you", raak ik toch in slaap.

Naar schatting een uur of 5 later word ik gewekt, en is het tijd om ons klaar te maken voor de trip naar het feesje. Dan pas blijkt dat Virginie de enige van de tweede groep Fransen is die nog in Melbourne is, en er wordt niet duidelijk gemaakt waar de anderen (Flavien, Geoffrey, Laura en Christopher) naartoe zijn. Met ons vieren, Audrey, Jerome, Virginie en ik, vertrekken we ietwat opgekleed naar het huis van de vroeger al vernoemde Romain. Dat blijkt eigenlijk een hangar te zijn in Fitzroy, met wat allures van een kraakpand maar nog net iets netter. Het ziet er supercool uit dus, met veel graffiti en random objecten die aan het plafond hangen, en ik maak me op voor dikke fun in een leuke sfeer. We maken voorgerecht en eten het op rond een uur of 10, op welk moment een aantal andere vrienden van Romain toekomen. De helft is Frans, de andere helft Engels/Australisch, en zoals zo vaak scheidt het feesje zich ogenblikkelijk in die twee groepen. Ik ga zonder nadenken bij de Engelsen zitten, omdat dat nu eenmaal minder vermoeiend is en ik m'n hersenen zo weinig mogelijk op de proef wil stellen.

Dat blijkt de juiste keuze want ik ontmoet allemaal open en grappige mensen, terwijl de Fransen de ene na de andere joint opsteken en zonder veel onderlinge conversatie naar gebrabbelde hiphop uit Marseille luisteren. Iedereen wordt een beetje dronken en alles gaat goed tot middernacht, wanneer we de cadeautjes uitwisselen. Ik moet dus naar de Franse groep, en dat staat mij een beetje tegen want ze zijn ambetant aan het worden. Ik ontvang mijn cadeautjes, een strandhanddoek en een leuk leren armbandje, en ga alweer zonder nadenken na 5min weer weg. Om 2u komt Virginie, apestoned, op me af om te vragen of er iets mis is en waarom ik niet bij de Fransen zit. Ik zeg dat ik graag nieuwe mensen ontmoet, en dat ik nog 4 dagen rond hen zal hangen dus dat er nog genoeg tijd is. Ze gaat weer weg, ietwat ontstemd.

Om 3u 's nachts wordt eindelijk beslist om het hoofdgerecht klaar te maken. Virginie zorgt voor de scampi, Jerome voor de pasta, terwijl de rest toekijkt en ginnegapt. Jerome zegt op een bepaald moment "ik denk dat de scampi klaar zijn" waarop Virginie uitschiet en zegt dat zij dat wel zal bepalen. Jerome zegt bars dat ze haar gemak maar beter houdt, waarna ze nog meer uitschiet. We sleuren de twee, die elkaar in de haren gaan vliegen, uit elkaars buurt en proberen hen te kalmeren. Dat lukt uiteindelijk en we eten wat. Om 5u is iedereen behalve weg behalve Romain, Virginie, Audrey, Jerome en ik, en begint de discussie opnieuw. Ik ben te moe om me te mengen, en laat hen drie kwartier lang de sfeer van de avond - die zo goed begonnen was - verpesten. Rond 6u zit iedereen eindelijk met een pesthumeur in de taxi, en ik koers naar mijn bed. Jerome wil nog praten over de ruzie, maar ik zeg demain en val als een blok in slaap.

Op Kerstdag is het grote feesje gepland dat Brett ons Eldoradogewijs had beloofd, met Kylie Minogue en Elton John en nog wat grapjurken. Tegen mijn verwachting in gaan we er daadwerkelijk naartoe rond een uur of 10, na enkele gratis drankjes in Shiraaz, Bretts cafe. We nemen taxi's met een man of tien, naar de suburb Richmond waar het feesje zal zijn. We gaan binnen en raken onmiddellijk aan de praat met een plaatselijke celebrity die een nachtclub gaat openen en duidelijk heel trots is op zichzelf. Na een kwartier komt Brett ons echter halen, en hij zegt follow me. Met ons treintje van tienen gaan we naar buiten, en verklaart Brett dat we buitengesmeten zijn. Het blijkt dat Brett niet gezegd had aan de eigenaar van het huis, Molly, dat hij invitees mee ging hebben, en dat invitees sowieso niet welkom waren. Tot zover ons celebrityfeesje dus. We gaan terug naar Shiraaz en drinken daar weer wat gratis vodkasomethings, en er wordt beslist naar een epische nachtclub in St Kilda's te gaan. Ik volg de groep - Virginie en Audrey blijven in het cafe want eerstgenoemde wil niet mee met Jerome - met nog een taxi, en we komen in een inderdaad nice uitziende maar bijna lege nachtclub. Ik ben niet eens zeker of er wel iets aan de gang is, want er speelt geen muziek. Die wordt echter dra opgestart omdat er volk is, en we zitten daar een tijdje.

Het blijft echter tegenvallen en met de vierde taxi van de avond gaan we naar de binnenstad. We komen opnieuw in de club waar we de vorige keer geweest waren, die met de 10$ inkom en de dure drankjes. De DJ speelt snoeiharde en niet-commerciele techno, en ik dans een tijdje, terwijl de rest buiten zit te roken. Niemand blijkt zin te hebben om binnen te blijven - waarom dan inkom betalen ? - en ik wissel mijn tijd af tussen alleen dansen op de zotte technoset en me vervelen temidden van sigarettenrook en saaie roddelgesprekken. Om alweer 6u is het genoeg geweest, en Jerome en ik nemen een aparte taxi naar het hostel, terwijl de rest van de groep nog plannen maakt voor een andere afterparty. Ik ben in een pesthumeur en zeg geen woord tot we op de kamer zijn. Daar kijken we wat That 70s Show in het Frans, een heel vreemde ervaring, tot een uur of 9 en dan gaan we slapen.

Boxing Day, 26 december, breng ik door in bed. Ik slaap en waak en doezel de hele dag, en ik voel me pas terug mens rond 11u 's avonds. Jerome en Virginie hebben geprobeerd hun ruzie uit te praten, maar zijn alweer slechts in verdere ruzie geraakt. Ik trek me er geen fluit van aan en lees Lolita uit. We kijken nog wat That 70s Show met ons tweeen, terwijl ik eindelijk vertel aan Jerome hoe leuk het is in Sydney. Ik ga een avondwandeling doen rond een uur of 1, want Melbourne is daar wel een leuke stad voor. Ik heb een appel en een potje kaneel mee uit Sydney, en degusteer die onderweg terwijl ik naar de schaarse mensen kijk. In Sydney zijn ze mooier denk ik. Ik ben in kostuum, want mijn andere set kleren zijn een beetje vuil van het feesje bij Romain. Ik loop rond tot een uur of 3, en op de terugweg zwaaien twee meisjes in een taxi naar me. Helaas rijdt de taxi uiteindelijk door, en is zo de kans verkeken om eindelijk eens wat vriendelijke mensen tegen te komen.

Ik kom terug maar raak niet in slaap, en ga rond 6u 's ochtends naar de tv-lounge. Daar is Match of the Day bezig, en ik neem aan dat voetbal wel als slaapmiddel zal werken. Helaas blijf ik wakker, en rond 9u 's ochtends begint een heruitzending van Super Bowl XLIII. Ik ken bijna elke grote play van buiten, maar kijk toch om de dag door te komen. Ik check uit om 10u, maar laat mijn bagage bij de slapende Jerome staan, en ga terug naar de Super Bowl. Na de middag neem ik Crime and Punishment van Dostojevski mee de stad in, want het is een mooie dag. Op een tiental plaatsen in parken, theehuisjes en op bankjes lees ik telkens tien pagina's getormenteerdheid, alvorens weer verder te wandelen. Rond een uur of 4 kom ik terug - ik heb intussen ook mijn ticket naar Sydney gekocht - en spendeer nog een paar uur met de Fransen die me zo'n magere kerst hebben opgeleverd. Ik praat eindelijk eens met alledrie samen over Sydney en het nieuw volk dat ik daar leren kennen heb enz, en ben blij dat ik om 6u30 moet vertrekken naar het station. De treinreis is zo saai als maar kan zijn, en dat is perfect want zo vind ik eindelijk de slaap.