Dit huis zou in Belgie enkel gevonden kunnen worden in een studentenbuurt, in die zin dat de kamers niks meer zijn dan koten. De prijs is echter gevoelig hoger: ik betaal 175$ per week (!), dus rond de 400 euro per maand. In ruil krijg ik een kamer van 2x4 meter, die bijna volledig gevuld wordt door een smal bed, een dwergs bureautje, een kleerkast en een boekenkast - die de facto mijn provisiekast is. Ik heb een van de goedkopere kamers in het huis. Twee andere kamers hebben een gammele hoogslaper en zijn nog kleiner dan de mijne en dus iets goedkoper; drie kamers zijn van een normale kotgrootte (iets als 3x4 of 3x5) en kosten boven de 200$ per week. Die prijzen zijn heel normaal voor centraal Sydney: als je iets goedkopers vindt op internet, is de kans groot dat je een rottend hok of een matras op een balkon te zien krijgt op je inspectie, of je kamer moet delen met twee Chinezen.
Mijn kamer:
Mijn huisbazin is Chinese en heeft Julie aangenomen als Westerse naam, zoals zoveel oosterlingen hier met hun onuitspreekbare namen. De dag dat ik mijn inspectie kwam doen, was ik ietwat te laat aangezien mijn bus van aan Bondi Beach vertraging had. Ik was ook nog steeds in zwemshort (hier gekocht voor 90$) en t-shirt, en ik zag er een beetje verbrand uit. Sindsdien stelt Julie me aan iedereen voor als "Ben, a surfing and beach kind of guy", wat heel raar overkomt tegenover de ietwat serieuze mensen die hier wonen. Julie vindt zichzelf heel grappig, maar niemand van de huisgenoten heeft haar graag omdat ze alles samen heel koud is. Toen ik mijn eerste huur moest betalen, vroeg ze eerst half vriendelijk hoe het ging en zei plotseling middenin mijn eerste zin "ok and now money !!" Na het tekenen van de recu en de overhandiging van het geld, heeft ze geen woord meer gezegd en is ze gewoon weggegaan. Mijn huisgenoten hebben gezegd dat ze dat altijd zo doet, zodat we geen tijd hebben om te klagen als er iets mis is. Tja ... Ik hoop dat ik mijn waarborg van 350$ terugzie. Maar er zijn wat veiligheden als dat niet zo zou zijn: ik moet gewoon eens naar de Franse ambassade bellen, die laten een advocaat naar de huisbaas bellen en op een dag heb je je huur terug. Iedereen hier raadt me aan de Franse ambassade te gebruiken, aangezien ze door het hoge aantal Franse backpackers dat soort zaken hier heel vaak tegenkomen en precies weten wat eraan te doen. Het contract, tussen haakjes, zag er wel in orde uit aangezien het opgesteld is door de huisvestingsdienst van New South Wales.
Toen ik hier toekwam was ik de enige niet-Chinees in het huis. Intussen zijn de meesten van hen naar China vertrokken omdat het zomervakantie is voor de studenten, en zijn ze vervangen. Rodge was een Canadese Arabier die hier welgeteld een week is geweest, maar toch twee weken waarborg moest betalen om zijn sleutel te krijgen. Carlos is een Chileen die zijn land klein noemt en in vloeiend Engels zegt dat hij de taal amper spreekt. Hei is een norse, nieuw toegekomen Chinees die ik al een keer of tien heb moeten lastigvallen met betrekking tot internet - de modem staat in zijn kamer. Jack is ook een Chinees en is de enige die hier voor de zomervakantie blijft; ik kan het goed met hem vinden want hij vindt Hei ook stom. Zhang is verlegen als niemand die ik ooit gezien heb, en altijd als hij kookt brandt er iets aan. Daiki is een Japanner die veel te beleefd is en om alles minzaam glimlacht.
De hele tijd al heb ik wat problemen gehad met mijn internetkabel, die slechts signaal doorgeeft als het uiteinde en de kabel zelf in een bepaalde hoek tot elkaar stonden. Dichtere inspectie toonde dat een van de kleine connectietjes gebroken was. Op zaterdag, 11 december, is dan nog een tweede connectietje gebroken en sindsdien is het onmogelijk om de kabel te gebruiken. Ik tert op maandag naar Harvey Norman's Electro Shop met de vraag of ik die kleine kabeltjes kan strippen en er een nieuw uiteinde aan vasthangen. Dat blijkt mogelijk voor een expert, maar quasi onmogelijk voor de relatieve leek die ik ben. Ik koop dus een nieuwe kabel, van tien meter, met het plan die te installeren als ik thuiskom. Helaas moet ik wachten tot Jack thuiskomt, aangezien de enige toegang tot de zolder een mangat in zijn plafond is.
's Avonds, het schemert al, kruip ik dan eindelijk de zolder op, die stikdonker is en behoorlijk warm. Ik vraag me af of het er ooit al gekuist is, en het antwoord lijkt nee te zijn. In het schaarse licht van mijn gsm zie ik muizenogen opglimmen en wegvluchten, en ik heb het raden naar het aantal spinnen en kakkerlakken dat hier resideert. In een hoek, onder het schuin aflopende dak, haal ik de oude kabel met enige moeite naar boven, en prop ik een uiteinde van de nieuwe kabel door het gaatje in de vloer. Het is stikdonker, en ik moet heel hard opletten waar ik loop. Ondanks mijn voorzichtigheid passeer ik toch op iets dat heel gevaarlijk kraakt maar niet breekt, en ik besef dat ik op de ventilatieschacht van Daiki's kamer gestapt heb. Ik slik eens en ben opgelucht, en trek de kabel door richting de kamer van Hei. Ik moet echter terugkeren omdat de kabel in iets verstrikt geraakt is, en als een slapstickheld zak ik met m'n rechtervoet door voornoemde ventilatieschacht. Ik schreeuw van het verschot, en Jack roept ongerust van beneden of ik gekwetst ben - hij heeft geen idee wat er gebeurd is. Ik ben ok en vertel hem dat ook, en hijs mezelf omhoog. Een kwartier later heb ik eindelijk de oude kabel naar beneden geduwd in de kamer van Hei, en de nieuwe kabel ook door het gat gekregen. Ik begin bang te worden dat de kabel niet lang genoeg zal zijn, aangezien ik niet weet waar in de kamer van Hei de modem zich bevindt.
Ik hang een briefje op de deur van Daiki, want er zit een gigantisch gat in zijn plafond, en bel naar mijn huisbazin. Ze is vreemd genoeg niet boos, maar zegt fijntjes dat ik het zelf zal mogen betalen, wat ik moeilijk kan wederspreken. De raming is rond de 400$, pijnlijk genoeg bijna precies mijn laatste geld hier.
Het gat waarvan sprake
Intussen heb ik natuurlijk ook al 30$ uitgegeven aan een kabel die niet lang genoeg is, en het lijkt erop dat ik aan beide kanten een verlengkabeltje zal moeten steken - want voor geen geld ter wereld ga ik nog eens die zolder op. Ik moet dus twee connectors kopen aan 15$ elk, en twee extra kabels van 5m aan 20$ elk. Als we eens vereenvoudigen en zeggen dat ik een kamer genomen heb voor het goedkopere internet, kom ik betrekkelijk bedrogen uit:
- notebook 500$ (maar herverkoopwaarde van 200$-300$)
- herstelling gat 400$
- kabel 10m 30$
- 2x connector 30$
- 2x kabel 5m 40$
- internetconnectie 10$ per week
800$ ENKEL EN ALLEEN VOOR TWEE MAANDEN INTERNET. Needless to say voelde ik me in 't zak gezet, maar het was onmogelijk om echt een schuldige aan te wijzen behalve mezelf. Anders ben ik altijd wel luchthartig over onnozele dingen die me overkomen en me wat meer geld kosten dan ik verwacht had, maar dit was echt niet grappig. Allez eigenlijk wel - ik zou me kriek lachen als dit pakweg Tom Van Steendam overkomen was - maar ik had op dat moment toch voorlopig geen zin om te lachen.
En o ja het toppunt. Alle connecties waren gemaakt, de lichtjes brandden enal, maar om een of andere reden weigerde de modem om mijn pc op dit moment een netwerkadres toe te wijzen, wat in het Nederlands betekende dat MIJN INTERNET NOG STEEDS NIET WERKTE. Door mijn vier dagen internetloosheid had ik geen idee of ik werkaanbiedingen kreeg, kon ik niet communiceren met jullie thuis, kon ik niet online pokeren (dat brengt de laatste tijd veel geld binnen), heeft de publicatie van mijn epische blogpost van 10000 woorden gigantische vertraging opgelopen, en heb ik een partij online schaken waarin ik er goed voorstond verloren op tijd. Voor de eerste keer in twee maand Australie was ik zo pissig dat ik keihard FFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU denk.
Uiteindelijk bleek na veel testen en Hei teisteren het probleem een van de connectoren te zijn tussen de korte kabels. Ik breng het ding terug naar de winkel waar ik 't gekocht heb, en krijg gelukkig gratis een nieuwe. Sindsdien werkt mijn internet opnieuw.
Maar ja, het is hier wel nog steeds 25 graden. Dat telt ook voor iets.
Nog enkele random dingen uit het huis
Onze hyperstrenge internetlimiet.
Orde en netheid in de keuken
Enkele huisgenoten
Hier hing er toen ik toekwam een gigantische (6cm+) spin dood te wezen. Alle kleur was er al uit getrokken, wat mij vertelt dat het ding er al een week of 2 hing. Geen van de Chinezen had erop gedacht dat ding met een borstel buiten te kuisen, wat wel iets onthult over hun gevoel voor hygiene. Ik heb echter vergeten een foto te trekken alvorens het te verwijderen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten