Be a traveller, not a tourist, pt. 8

Mijn nieuwe kamer wordt wanneer ik toekom bevolkt door twee jongens en een meisje. Zoals de helft van de hostelpopulatie in Sydney zijn ze Frans, en ik stel hen op hun gemak dat ze geen Ingliche moeten spreken als ze niet willen. Daarna zeg ik dat ze niet te veel moeten letten op mijn kleren, aangezien ik net van een job interview kom; ik heb geen zin om uit te wijden. De jongens heten Michael en Sebastien en we grappen wat over hoe Engelstaligen onze namen verbasteren. Het meisje heet Claudy en blijkt daar niet te resideren. Ik zie haar na die dag niet meer terug. Beide jongens hebben al de Oostkust gevolgd tot helemaal in het noorden, maar hebben nog niet gewerkt. Ze zijn elkaar tegengekomen ergens aan de Whitsundays, en sindsdien doen ze ongeveer alles samen. Vijf minuten later komen twee andere kerels binnen, genaamd Sofiane en Vincent. We vormen een volledig francofone kamer, en zoals iedereen zijn ze verbaasd dat ik zo vlot spreek in een vreemde taal - en dan hebben ze me nog geen woord Engels horen spreken ook. 's Avonds wordt duidelijk dat ik bij een stel epici beland ben, wanneer ze me voorstellen aan hun beste vriend goon. Ik had geklaagd dat alcohol hier zo duur is - een bak bier kost hier in de winkels 45$ ofte 30 euro - en ze lachen eens en halen een doos wijn boven. "Benoit, nous te presentons goon" zeggen ze, en vermelden dat die doos 12$ gekost heeft, voor 4 liter wijn ! Er moet een addertje onder het gras zitten, en jawel: tussen de ingredienten staat naast wijn ook eieren, melk en visproducten. Dat moet de goorste smaak ter wereld zijn, denk je dan, maar nee hoor, smaakt gewoon naar wijn. Er zitten geen brokken in of zo, 't is precies alsof je in de Colruyt wijn van 2 euro per fles koopt. Anyway met ons vijven maken we twee goons soldaat, en gaan door de stad cruisen. Ik heb mijn zonnebril mee, hoewel het elf uur 's avonds is - so I can, so I can keep track of visions in my eyes. Een beetje verder, in een cafe waarlangs ik al een paar keer gepasseerd ben, is een reggae-optreden bezig. Het is bijzonder druk en we zijn nogal dronken, dus we raken elkaar een keer of drie kwijt. Sofiane en Vincent zijn druk bezig met vrouwen versieren - het zal me benieuwen hoe ze denken vuile manieren te doen terwijl er nog vier andere gasten in de kamer liggen - en Seba, Mica en ik doen wat lichtzinniger onnozel met een paar zwarte meisjes die bij de band horen. Uiteindelijk vangen Sofiane en Vincent blijkbaar bot, en ze zijn een beetje pissig want ze zeggen dat ze gewoon gaan slapen. Niet lang daarna komen wij ook toe op de kamer, die al stinkt naar de kater van morgen.

dinsdag 18 november

Die dinsdag komt Virginie, een vriendin van Audrey, toe in Australie, en ik heb toegestemd om haar wat te ontvangen. We hebben een afspraak voor 's avonds rond 9u in Wake Up, maar ze is te moe om veel te bewegen en we maken een nieuwe afspraak voor de dag erna - ze heeft nog geen Australisch gsmnummer en dus moeten we zoiets a l'ancienne regelen. Tegen de volgende dag heeft ze zich een maat opgedaan die Geoffrey heet, maar minder wild is dan de heer Burgess. Ik begeleid hen bij het zoeken van een telefoonnummer, het registreren bij de bank, het kopen van een YHA-kortingkaart en ik toon hen wat de stad. Virginie is een klein opdondertje met een melodieuze stem en mooie ogen, maar heeft altijd een licht gemene trek om haar mond. Ze is half-Italiaans, half-Portugees en volbloed Parisienne, en spreekt bijgevolg ongelooflijk snel. Geoffrey is een rustige maar controlefreakerige jongen, die altijd wil weten waar we heen gaan en wat er gaat gebeuren. Ik probeer hem de eerste dag duidelijk te maken dat dit geen land is voor plannen, maar hij wil daar niet van horen. 's Avonds breng ik hen beiden mee naar mijn kamer in 790, zodat ze de epici kunnen ontmoeten en ik hen niet de hele tijd moet entertainen. Ze ontdekken goon en worden heel vrolijk. 's Avonds gaan we naar Side Bar, waar een zatte Engelsman nogal brutaal in Virginies kont knijpt en ze hem door middel van een gigantische scene laat buitensmijten door de security. We stellen haar wat op haar gemak, en een kerel uit Bordeaux die ons hoort Frans spreken probeert haar on the spot te versieren - met de tranen nog in haar ogen. Ze geeft hem een klets, wat ons allemaal spontaan applaus ontlokt, maar wij moeten ook de zaal verlaten omdat Virginie zo'n stennis maakt. Daarna ga ik naar bed omdat ik geen zin meer heb in nog zulke taferelen, en omdat dat Frans spreken toch vermoeiend blijft. Later hoor ik dat ze nog wat Fransen tegengekomen zijn onderweg, en heel wat fun ermee beleefd hebben.

Ik word de ochtend erna wakker door een raar gepiep en een penetrante, licht aangebrande geur. Eens ik volledig bij m'n positieven ben, zie ik dat Sofiane en Vincent bezig zijn met het maken van sandwichborden die de tekst WE ARE LOOKING FOR A JOB dragen. Ze hebben elk hun CV, in schabouwelijk Engels, een vijftigtal keer afgeprint, en plannen zo de stad door te lopen als absurde reclamejongens. Ik verberg mijn scepsis - ik vermoed dat ze alleen uitgelachen gaan worden - en wens hen veel geluk, want ze zijn echt wanhopig aan het worden wegens geldgebrek. In de namiddag krijg ik in eerste instantie gelijk: ze zijn uitgelachen. Wanneer ik 's avonds thuiskom, heeft Sofiane echter een telefoontje gekregen om hem uit te nodigen voor een kelnersjob in de chique buurt The Rocks. Vincent heeft niks, en als troost voor hem, en om te vieren voor Sofiane, koop ik die avond de goon die we met degenen in de paragraaf hieronder degusteren tijdens het spelen van een drankspelletje.

Die namiddag heb ik namelijk alweer afgesproken met Geoffrey en Virginie, en het is op een vreemde manier vanzelfsprekend dat de nieuwe mensen van gisterenavond er ook bij zijn. Flavien is een rustige, ietwat nerdige jongen die een coup de foudre heeft voor Virginie; Laura een nog kleiner opdondertje dan Virginie met een roeste stem, en haar neef Christopher zou beter wat minder bodybuilden. Ze zijn echter heerlijk volk en we gaan samen naar de Botanical Gardens, waar er een verrassing voor hen hangt. In Australie wordt de status van duiven namelijk ongeveer vervuld door gigantische - maar echt knoerten van - vleermuizen. Overdag zijn ze er bijna niet, maar tegen een uur of 6-7 worden ze wakker en beginnen ze te jagen. Ik had die al gezien van de eerste dag dat ik hier was, maar ik was daar blijkbaar ongeveer de enige in. In de Botanical Gardens zijn er heel grote kolonies van die beesten, en precies daar bracht ik hen naartoe. Eens we daar waren, was ik net bezig met een verhaaltje over vampieren - de beesten - in Zuid-Amerika, toen er een wakker werd en begon te vliegen naar een andere boom. Pas toen Laura dat zag en een gilletje gaf, besefte de rest dat die rare knoesten in de bomen eigenlijk vleermuizen waren, met een spanwijdte van gemiddeld een halve meter. Ik grijnsde breder dan mijn gezicht terwijl ze allemaal ontzet keken naar die honderden en honderden beesten, die nog bijna allemaal sliepen en af en toe vochten voor een centimeter plaats op een tak. Een uur later begonnen er meer en meer vleermuizen wakker te worden, en altijd als je naar boven keek zag je wel ergens die typische vleugels met de ellebogen in. Er zijn ook normale vogels, ibissen en papegaaien en meeuwen en eksterachtigen en mussen, maar ze zijn volledig outnumbered door de flying foxes. Nog een uur later werd het donker en zag je ze niet meer zo goed, en gingen we maar terug weg. Mijn vijf Fransen waren volledig onder de indruk, en ik eerlijk gezegd ook nog steeds een beetje. Daarna volgde het bovenvermelde drankspelletje, met als resultaat een Vincent die zo dronken was dat hij nog amper op z'n benen kon staan.

Veel meer bijzondere dingen hebben wij niet gedaan met die Fransen, maar een van de voordelen is dat ik via Christopher de Engelsman Craig leren kennen heb. Craig is hier gekomen met de belofte van een job als producer bij een van de grotere radiostations van Sydney, maar uiteindelijk is dat niet doorgegaan. Hij is een bijzonder intelligente gast met een goed gevoel voor humor, en nadat de vijf Fransen allen naar Melbourne getrokken zijn, worden hij en ik een weekje lang partners in crime. Relatief snel komt daar ook Joris bij, ongeveer de derde Vlaming die ik hier ontmoet heb en de eerste die me aanstaat. Craig heeft ook een epicus genaamd Jack ontmoet en met ons vieren gaan we een paar keer uit, waar Jack vertelt over zijn job als matroos op het gigantische privejacht van een Russische miljardair. Jack blijft maar voor een paar weken in Australie, aangezien de boot in Thailand ligt en dat dicht genoeg is voor een gewone vakantie.