Be a traveller, not a tourist, pt. 5

Twee dagen na het sollicitatiegesprek bel ik naar het bedrijf, en zegt de vrouw dat ze mij net ging bellen (jaja) en dat ik op zaterdag een stagedag mag komen doen. Ik vraag of ik zeker al de job heb, en ze zegt ja. Aangezien ik geen moeite meer moet doen, kleed ik me op zaterdag niet speciaal op voor de stagedag. Dat blijkt een vergissing, want wanneer ik rond 10u toekom zie ik een twintigtal andere mensen, allemaal zo opgekleed als maar kan. Men vertelt mij en andere mensen dat het in 2 shiften zal zijn, en dat we kunnen terugkomen om 12u30. Ik overweeg om terug te gaan naar mijn nieuwe hostel - de YHA net naast Wake Up, die iets goedkoper is - om me te verkleden, maar denk "fuck it, ze moeten er maar mee leren leven" en ga me in de bibliotheek van Bondi zetten. Daar lees ik een kleine honderd pagina's in het hoogst amusante "The Adventures of Wim" van Luke Rhinehart*. Wanneer ik terugkom ben ik nog steeds schandelijk underdressed, maar 't is toch maar voor een stagedag.

* de auteur die het geniale boek The Dice Man geschreven heeft

Helaas is het geen stagedag maar de 2e ronde van de sollicitatie. Ik zie de anderen denken "ha, die raakt er zeker nooit door" maar besluit er het beste van te maken. Een Canadese kerel van twintig, die ook beweert nog professioneel hockey gespeeld te hebben, stelt zich voor als een soort recruiting manager en laat ons onszelf voorstellen in ongeveer 1 minuut. Ik ben de 5e van de 9 die moet spreken, en ben heel tevreden over mijn woorden. Een van degenen die na mij komen, herhaalt zelfs een van mijn zinnen omdat hij vindt dat ik het heel goed gezegd heb. Daarna praat de Canadees ongeveer 2 uur over zichzelf en wijdt hooguit drie minuten aan uitleg het bedrijf, en belooft op het einde om ons allemaal te bellen met een "straight yes or no". Ik vraag me af waarop hij zich zal baseren voor zijn keuze, want we hebben in al die tijd amper gesproken. Intussen hebben we ook nog steeds geen precies idee wat we allemaal gaan moeten doen, of hoeveel we exact betaald gaan worden - men laat gewoon uitschijnen dat het heel veel is.

Ik ga me in een biercafe genaamd "the local" zetten dat ik gezien heb bij een van mijn househunts van de voorbije week, en wacht een tijdje af. Niemand belt, en ik neem aan dat het underdressed zijn me zo hard genekt heeft dat ze zelfs de telefoonkosten niet willen spenderen aan me. Ik haal m'n schouders op en bestel een van de interessantere bieren op de lijst. Een uur of twee later heb ik nog altijd geen telefoon gekregen, maar dat is intussen de laatste van mijn zorgen. De nieuwe barman die zijn shift begint om 5u heet Jordan, lijkt op Glenn Danzig en is een bierencyclopedie. We babbelen een tijdje over Belgische bieren, en hij vraagt mij wat ik vind van Leffe Blond (dat ze op vat hebben). Ik antwoord naar goede gewoonte met "the McDonald's of specialty beers" en hij lacht zo luid dat een kerel verder aan de bar mij vraagt te herhalen wat ik gezegd heb. Hij is een beetje beledigd want hij vindt Leffe heel lekker, en ik trakteer hem een Rochefort 8 van 13$ om mijn punt te ondersteunen. Jordan geeft hem een shotglaasje Leffe voor ernaast, zodat hij kan vergelijken. Die kerel heet - no kidding - Geoffrey Chaucer Burgess* en is een Amerikaan uit Oregon die al tien jaar in Australie woont. Hij schrijft poezie, waaruit hij later op de avond zal reciteren, en gaat toevallig net die avond naar het toneelstuk "Happy Days" van Samuel Beckett**, samen met een vriend van hem die een kwartiertje later arriveert. Ik besluit met hen mee te gaan, want aan cultuur heeft het me hier tot nu toe een beetje ontbroken. Onderweg naar de zaal in Surry Hills, een klein kwartier stappen, vertelt Geoffrey over zijn huwelijk dat kapot aan 't lopen is, en zijn daaruit volgende drankmisbruik - al lijkt drankmisbruik me eerder de oorzaak van wat er misgaat. Hij reciteert een kort gedicht over hoe hij zijn vrouw ontmoet heeft, en zegt mistroostig "maar nu is ze niet meer zo".

* Geoffrey Chaucer is de beroemdste Engelstalige auteur uit de tijd voor Shakespeare; Anthony Burgess is de schrijver van het bijzondere boek A Clockwork Orange
** Samuel Beckett is ook de auteur van het toneelstuk En attendant Godot/Waiting for Godot

Het toneelstuk is een bevreemdend modernistisch geheel met slechts een spreekrol, een raaskallende vrouw die half begraven zit in de grond. Haar echtgenoot stommelt wat rond, en doet weinig meer dan kreunen en bloeden. Ik vind de actrice, die twee uur lang het stuk moet dragen, bijzonder sterk, vooral haar stem dan. Het stuk vind ik wat moeilijk in te schatten, aangezien het allemaal zo onrealistisch is. Ik ben zeer blij dat ik geweest ben, al was het 50$ inkom. Geoffrey flirt in de pauze een beetje met een vrouw en biedt haar champagne aan van de fles die hij voor ons gekocht heeft, waarna haar man haar ontstemd komt wegplukken. Na het stuk gaan we nog terug naar the Local, waar het vrouwvolk schoon en menigvuldig aanwezig is, maar we komen niet verder dan kijken doordat Geoffreys maat (ik ben zijn naam kwijt) veel te verlegen is en niet mee durft als we aanstalten maken om richting een groepje vrouwen te gaan. Desondanks kijkt hij heel nurks en jaloers naar andere mannen die wel aan het praten zijn met een dame. Ik voel dat ze allebei te dronken aan het worden zijn om nog echte fun te beleven, en neem afscheid. Als ik een week later een sms stuur om weer uit te gaan, antwoordt Geoffrey niet.