Be a traveller, not a tourist, pt. 1

dinsdag 27 oktober

De vlucht rond de helft van de wereld, Brussel Londen Singapore Sydney, eindigt in de avondschemering met een bijzonder zachte landing. Mijn klassieke gadvadammawegaancrashen-paniekaanval blijft uit (die was er wel geweest in zowel London als Singapore), en ik geeuw een paar keer om de watten uit mijn oren te krijgen. Na welgeteld 5min aan de bagageband ben ik onderweg naar de douane. Neen ik heb geen planten of beesten mee in mijn rugzak, neen ik ben niet naar de zoo geweest in de dertig dagen voor ik vertrok, neen ik heb geen modder aan mijn schoenen. De agente, een zeer donkere Indische vrouw, glimlacht me hartelijk toe alvorens de Chinees achter me genadeloos uit te foeteren omdat hij zijn douaneformulier verkeerd ingevuld heeft.

Ik kom als eerste van de drie WEP-gasten toe bij een dikke veertiger genaamd Brendan die ons komt ophalen, en samen wachten we op de anderen terwijl we wat smalltalken. Jerome komt toe, gekleed in een kaki t-shirt en een legerbroek. Hij heeft een redelijk dikke schakelketting rond zijn nek, en een arafat en een afgetrapt petje. Zijn Engels is hilarisch, en ik stel hem gerust dat hij Frans kan praten en dat ik wel zal vertalen voor Brendan. Hij zegt dat hij Audrey al ontmoet heeft, en dat ze op het vliegtuig gechat hebben met elkaar via de private entertainment centres in de stoelen. Vijf minuten later komt zij toe, behoorlijk mooi en ietwat bimbo. Haar Engels is onbestaande, maar toch slagen ze er beiden in om hun eerste maaltijd zelf te bestellen - McDonalds. Ik vast liever nog wat, en maak wat kennis met hen terwijl ze hun plastieken eten verorberen.

Brendan brengt ons naar de auto, waar ik eerst aanstalten maak om rechts vooraan in te stappen - tot ik zie dat daar het stuur zit natuurlijk. Hij brengt ons naar een heerlijk mooi uitkijkpunt over de skyline van de stad, waar we veel mislukte foto's trekken terwijl possums krijsen in de bomen. Daarna rijdt hij ons naar ons hostel, dat Wake Up heet en betrekkelijk fancy is, en toont ons onderweg een beetje hoe de stad in elkaar zit.

In het hostel ontmoet ik een van mijn kamergenotes, Lindsey uit Texas. Ze lijkt betrekkelijk goed op Tine Maes, wat haar meteen sympathiek doet overkomen maar me tegelijkertijd een kleine uitbarsting van heimwee geeft. Hoe dan ook, we babbelen wat en ik ga een verdieping lager Jerome opzoeken. Hij blijkt op een epische kamer toegekomen zijn: er is Samuel, een pokerspeler die heel stil is maar de wereld aankan als hij zat is, Jake die altijd zijn Nottinghams dialect spreekt en altijd wil gaan feesten, en een luidruchtige Canadese genaamd Brittany. Jake en Brittany kennen elkaar op dat moment welgeteld zes dagen, maar zij noemt hem haar beste vriend. Een half uur later zijn we een raar drankspelletje aan het spelen met dobbelstenen en heel veel vodka, en komt Audrey erbij. Wanneer ze gaat zitten zie ik een flits van wat eerst een kontgewei lijkt te zijn, maar later een tattoo van een duiveltje met een fopspeen en een luier blijkt. Ondanks dat ik de enige ben die de twee talen spreekt, moet ik betrekkelijk weinig vertalen want alcohol maakt alles makkelijker.

In de kelderverdieping van Wake Up is er een nachtclub die Side Bar heet. Het volkje daar is een bizarre mix van backpackers en lokale gasten. Ongeveer 70% van het publiek is mannelijk. Ik bestel een pint die naar aloude Angelsaksische traditie niet te zuipen valt, en schakel al vlug over op vodkasomethings. Jake is blijkbaar van plan zich dood te zuipen en stelt voor dat iedereen z'n glas steeds op hetzelfde moment moet leegdrinken. We hebben nauwelijks okee gezegd als hij z'n vodka-lemonade ad fundum drinkt, en ons 30 seconden tijd geeft om hetzelfde te doen. We gaan nog een drankje bestellen en weer doet hij hetzelfde. Na de 3e keer of zo zeg ik dat ik niet meer meedoe, want ik ken de klop die vodka kan uitdelen. Ik drink m'n volgende vodka-orange rustig op, en we gaan wat wild op de gruwelijk slechte mix van banale hits en oude klassiekers.

Om 1u 's nachts gaat de muziek even uit, en daarna gaan alle lichten aan en speelt de DJ New York New York. Ik besef eventjes niet wat dat te betekenen heeft, en ga nog een vodkasomething bestellen. Het barmeisje kijkt me aan alsof ik haar net om een kilo kaviaar gevraagd heb, en zegt "we're closing mate". Ik kijk even vluchtig rond - er is nog rond de 100 man - en ik zeg "you've got to be kidding me", waar ze niet meer op reageert. Daarna tikt een van de bouncers op mijn schouder en maakt me duidelijk dat ik 2min heb om de zaal te verlaten. Boven vraag ik aan Jake wat er aan de hand is, en hij zegt dat de bar gewoon sluit om 1u. Ik vertel over de Amber waar ik zo vaak pas toekom om 1u, en hij maakt een grapje over cultuurschokken. Na nog wat gebabbel op de kamer van Jerome en co ga ik naar boven, en denk aan de kater van de dag erna.

Vreemd genoeg voel ik me kiplekker als ik opsta op woensdag. Het is 7u 's ochtends en ik vraag me af waarom mensen altijd zo veel miserie maken over jetlag, aangezien ik er blijkbaar geen last van heb. Tegen een uur of 9 gaan Audrey en Jerome en ik ontbijten, en wandelen daarna over George Street naar de Central Business District (CBD), het noorden van het stadscentrum. Daar moeten we onze bankrekening opzetten, ons telefoonnummer regelen, en allemaal andere ongein uitrichten. Onderweg nemen Audrey en Jerome foto's van alles wat hen bijzonder lijkt, inclusief een bedelaar. Op een reclamepaneel aan een bushalte zie ik de boodschap die ik hen wil toeschreeuwen: "Be a traveller - not a tourist", maar ze blijven doof voor mijn bedekte opmerkingen dat ik liever met mijn ogen naar dingen kijk. In het Travellers Contact Point (TCP) wordt vanalles voor ons geregeld, en krijgen we een hele hoop kortingsbonnen, en vouchers voor waardeloze dingen. Daarna gaan we naar de bank om onze rekeningen op orde te krijgen, en begint mijn kater toch in te slaan. We krijgen te horen dat we onze bankkaarten pas de week erop zullen ontvangen, en nog later pas onze pincodes. Daarom moeten we het voorlopig met onze Europese Visakaarten stellen, wat mij niet bepaald aanstaat wegens de extra kosten als je geld wilt afhalen. Maar es muss sein, en ik haal 500$ af om de week door te komen. Daarna, rond een uur of 2 's middags, krijg ik een gigantische jetlagklop, nog versterkt door de alcohol van de dag tevoren, en kruip ik in bed voor een uur of 5.