In de nasleep van mijn vorige entry is het mij duidelijk geworden dat ik daar wel enige aanpassingen zal moeten ondergaan: een eenzame immigrant kan wel zijn bagage meebrengen maar niet zijn hele leven. Met één van mijn gewoontes zit het al snor: tegenwoordig ga ik wegens Feesten, gethesis, halveziekte en nog enige shenanigans meestal rond 8u 's ochtends slapen, wat perfect is Down Under, want daar is 't dan een uur of elf 's avonds. Nice is dat.
De andere gewoontes gaan wat moeilijker uit m'n systeem te puren zijn. Ik neem aan dat ik daar niet vaak toegang zal hebben tot het internet, en dat wil zeggen dat ik dus daadwerkelijk zal moeten praten met mensen. Beangstigend is dat. Ook telefoneren, waar ik normaalgezien een bloedhekel aan heb wegens de stiltes en de miscommunicaties en het feit dat je bijna altijd belt met een doel en slechts zelden precies lijkt te krijgen wat je wilde, zal ik daar dagelijks moeten doen. Afstotend is dat. En het hele Ausländerbestaan van de toerist die welgeteld drie straten en twee winkels weet zijn, spreekt me ook niet bepaald aan.
Maar waarom ga ik er dan heen ? Wel, precies om die moeilijkheden nog eens mee te maken, iets op te moeten bouwen. De leap of faith van de investering van de tijd, het geld en de denkkracht in wat na de awkwardness de uitzonderlijkste episode in mijn leven wordt. Het breken met rust en roest, om er later naar terug te keren met een nieuwe soort glimlach, en op een andere manier de foetushouding van mijn geborgen leven hier terug aan te nemen.
Ik weet nu al dat ik soms zal terugverlangen naar hier, in de stille momenten voor de slaap komt, maar elke dag daar zal ik nieuw en heruitvindbaar zijn, en zo voel ik me hier niet vaak.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten