Dat Hold'em voor weners is, zou al lang bekend moeten zijn. Hier enkele informatievideo's voor beginners vanwege PokerStars.
How to Play Pot Limit Omaha
How to Play 7 Card Stud
maandag 26 april 2010
woensdag 24 maart 2010
Sup guise !
I'm gonna play in the SCOOP Poker Tournament on PokerStars, and I get tournament tickets if I complete some assignments for them.
I'm gonna play in the SCOOP Poker Tournament on PokerStars, and I get tournament tickets if I complete some assignments for them.
vrijdag 5 maart 2010
Overland Track, de cijfers
Aantal dagen gewandeld: 6
Aantal uren gewandeld: +/- 33
Aantal km gewandeld: 90 (82 + 8)
Langste afstand op 1 dag: 27,5km (Dag 2)
Kortste afstand op 1 dag: 9km (Dag 3)
Langste wandeldag: 9u45min (Dag 2)
Kortste wandeldag: 3u15min (Dag 6)
Hoogste punt: +/- 1350m (halfweg Cradle Mountain)
Laagste punt: 737m (Lake St. Clair)
Aantal bewolkte dagen: 2 (Dag 1 en Dag 2)
Aantal regendagen: slechts 1 (Dag 2) - dit is heel uitzonderlijk
Aantal zonnige dagen: 4
Aantal slangen: 5
Aantal wallabies: rond de 20
Aantal possums: 1
Aantal Tassie devils: 0 :-(
Aantal muggenbeten: 1
Aantal insecten: platte acht
Aantal spinnen: platte acht
Aantal joden: 1
Aantal Duitsers: 10 (hier zit een mopje in)
Aantal Fransen: 2
Aantal Indiers: 2
Aantal Australiers: 20+
Aantal Tasmanen: 0
Aantal mooie vrouwen: 0
Aantal dikke veertigplussers: platte acht
Aantal foto's gemaakt: 552
Aantal filmpjes gemaakt: 11
Aantal foto's weggesmeten om plaats te hebben voor meer foto's: 91 (waarvan 50 voor Echo Point Hut)
Aantal uren gewandeld: +/- 33
Aantal km gewandeld: 90 (82 + 8)
Langste afstand op 1 dag: 27,5km (Dag 2)
Kortste afstand op 1 dag: 9km (Dag 3)
Langste wandeldag: 9u45min (Dag 2)
Kortste wandeldag: 3u15min (Dag 6)
Hoogste punt: +/- 1350m (halfweg Cradle Mountain)
Laagste punt: 737m (Lake St. Clair)
Aantal bewolkte dagen: 2 (Dag 1 en Dag 2)
Aantal regendagen: slechts 1 (Dag 2) - dit is heel uitzonderlijk
Aantal zonnige dagen: 4
Aantal slangen: 5
Aantal wallabies: rond de 20
Aantal possums: 1
Aantal Tassie devils: 0 :-(
Aantal muggenbeten: 1
Aantal insecten: platte acht
Aantal spinnen: platte acht
Aantal joden: 1
Aantal Duitsers: 10 (hier zit een mopje in)
Aantal Fransen: 2
Aantal Indiers: 2
Aantal Australiers: 20+
Aantal Tasmanen: 0
Aantal mooie vrouwen: 0
Aantal dikke veertigplussers: platte acht
Aantal foto's gemaakt: 552
Aantal filmpjes gemaakt: 11
Aantal foto's weggesmeten om plaats te hebben voor meer foto's: 91 (waarvan 50 voor Echo Point Hut)
Overland Track, dag 6
Die nacht heb ik voor de eerste keer in een week niet koud, maar we worden af en toe gewekt door beesten die aan de deur krabbelen en op het dak lopen. Rond 6u, het is nog grotendeels donker, ben ik definitief wakker. Ik zet me met mijn camera in aanslag op de jetty om de mooiste zonsopgang van mijn leven af te wachten.
Rond 6u45 beginnen op de bergtoppen de eerste zonnestralen de rotsbergen oranje te schilderen, en Homerisch roze kleurt de horizon achter de lagere hellingen. In de verte zie ik mist op het meer. Ook achter me lichten de bergen topfirst op, en de dag geurt zoals steeds naar eucalyptus. Het vogelgezang vormt een minimalistische melodie boven de basso continuo van de kabbelende stroompjes die in het meer uitmonden. Rond half acht is daar dan eindelijk de eerste zonnestraal in mijn haar, en zoals elke ochtend neem ik elk foton in me op.
Zelfportret in afwachting
En daar is ze dan eindelijk
Kort daarna worden de hutgenoten wakker want de zon schijnt binnen. Na een lang durend ontbijt vertrek ik als eerste. Ik loop door honderd begonnen spinnenwebben en ragdraden, en zie twee slangen in een tijdsspanne van 15min. Rond 11u30 halen de lange benen van Max me in, en het laatste stuk wandelen we samen. We zijn dichtbij, we weten het, want het pad is hier beter onderhouden en we passeren veel kruispuntjes met daywalkpaden, maar nergens staat aangegeven HOE LANG NOG.
Na bijna een uur herken ik de brug en het pad dat ik een maand tevoren met de 4 Waalse wijvekens bewandeld heb, en zo weten we dat het nog maximum 20min is. Na 10min stapt Max nog bijna op een tigersnake die midden op het intussen autobrede pad ligt. We komen allebei ons verschot net op tijd te boven om het beest nog te fotograferen voor het in de bush verdwijnt.
Om 12u40 ronden we eindelijk de laatste bocht, en vijf minuten later doen we onze aankomstregistratie bij het Visitor Centre van Lake St. Clair. Een obligate foto later gaan we de Overland burger eten, waarin we gehakt, kaas, ei, bacon, beetroot, salade en wortel vinden - zowat alles waaraan het ons een week lang ontbroken heeft.
De laatste foto
Daarna koop ik een plaats op de bus naar Devonport en reserveer ik een tentplaats voor die nacht, want voornoemde bus vertrekt pas de namiddag daarna. Ik neem een slechte douche die me toch enorm deugd doet, want het is warm - WARM - water.
Wanneer ik terug bij de visitor centre kom, zijn het Indisch koppel toegekomen met de ferry. Zij en Max zitten een pint te drinken en babbelen relaxed en licht vermoeid, en ik voeg me bij het gezelschap. Na een paar flessen gaan we naar het strand om onze moede leden voor een paar uur te verwennen met zon en meer en zand en vooral rust. 's Avonds ontmoet ik via Max, net voor hij weggaat, een Italiaans koppel dat in de visitor centre werkt, en zij laten me heel even hun internet gebruiken zodat ik kan laten weten dat ik het boeltje overleefd heb. Daarna ga ik mijn laatste kampeernacht tegemoet.
Vertrek: 9u30
Aankomst: 12u45
Afstand: 11 (etappe 7b)
Rond 6u45 beginnen op de bergtoppen de eerste zonnestralen de rotsbergen oranje te schilderen, en Homerisch roze kleurt de horizon achter de lagere hellingen. In de verte zie ik mist op het meer. Ook achter me lichten de bergen topfirst op, en de dag geurt zoals steeds naar eucalyptus. Het vogelgezang vormt een minimalistische melodie boven de basso continuo van de kabbelende stroompjes die in het meer uitmonden. Rond half acht is daar dan eindelijk de eerste zonnestraal in mijn haar, en zoals elke ochtend neem ik elk foton in me op.
Zelfportret in afwachting
En daar is ze dan eindelijk
Kort daarna worden de hutgenoten wakker want de zon schijnt binnen. Na een lang durend ontbijt vertrek ik als eerste. Ik loop door honderd begonnen spinnenwebben en ragdraden, en zie twee slangen in een tijdsspanne van 15min. Rond 11u30 halen de lange benen van Max me in, en het laatste stuk wandelen we samen. We zijn dichtbij, we weten het, want het pad is hier beter onderhouden en we passeren veel kruispuntjes met daywalkpaden, maar nergens staat aangegeven HOE LANG NOG.
Na bijna een uur herken ik de brug en het pad dat ik een maand tevoren met de 4 Waalse wijvekens bewandeld heb, en zo weten we dat het nog maximum 20min is. Na 10min stapt Max nog bijna op een tigersnake die midden op het intussen autobrede pad ligt. We komen allebei ons verschot net op tijd te boven om het beest nog te fotograferen voor het in de bush verdwijnt.
Om 12u40 ronden we eindelijk de laatste bocht, en vijf minuten later doen we onze aankomstregistratie bij het Visitor Centre van Lake St. Clair. Een obligate foto later gaan we de Overland burger eten, waarin we gehakt, kaas, ei, bacon, beetroot, salade en wortel vinden - zowat alles waaraan het ons een week lang ontbroken heeft.
De laatste foto
Daarna koop ik een plaats op de bus naar Devonport en reserveer ik een tentplaats voor die nacht, want voornoemde bus vertrekt pas de namiddag daarna. Ik neem een slechte douche die me toch enorm deugd doet, want het is warm - WARM - water.
Wanneer ik terug bij de visitor centre kom, zijn het Indisch koppel toegekomen met de ferry. Zij en Max zitten een pint te drinken en babbelen relaxed en licht vermoeid, en ik voeg me bij het gezelschap. Na een paar flessen gaan we naar het strand om onze moede leden voor een paar uur te verwennen met zon en meer en zand en vooral rust. 's Avonds ontmoet ik via Max, net voor hij weggaat, een Italiaans koppel dat in de visitor centre werkt, en zij laten me heel even hun internet gebruiken zodat ik kan laten weten dat ik het boeltje overleefd heb. Daarna ga ik mijn laatste kampeernacht tegemoet.
Vertrek: 9u30
Aankomst: 12u45
Afstand: 11 (etappe 7b)
Overland Track, dag 5
Dag 5 wordt geen rustdag, want ik ervaar dat bewegen mijn stramheid en pijn vermindert. Ik wandel van Bert Nichols' Hut naar Narcissus Hut in een betrekkelijk eentonig landschap en een deftig tempo, over een zeer vlak traject. Ik kom bij Narcissus Hut om 12u en heb de keuze om ofwel hier te stoppen met de Overland Track en de miniferry te nemen naar het eindpunt genaamd Cynthia Bay, ofwel de 17km lange wandeling langs Lake St. Clair af te werken. Ik ben geen wener, en de ferry kost 35$, dus wandel ik.
The straight line will take you only to death (Jack Kerouac)
Een moment van reflectie bij Narcissus Hut
De laaghangende wolken worden gerekt door de strakke wind
De weg naar de halfway house (Echo Point Hut, mijn geplande slaapplaats voor die avond) is langer dan verwacht, en mijn knieen hebben er alweer maar weinig zin meer in. Ik hou de moed hoog doordat ik af en toe tussen de bomen het blauwste blauw van het meer zie. Dit deel van de wandeling wordt maar door weinig mensen gedaan; iedereen wandelt volgaarne de eerste 65km, maar de laatste 15km zijn er blijkbaar te veel aan. Het pad is daarom slecht onderhouden, en ik moet vaak mijn weg zoeken en/of over gevallen boomstammen klauteren.
De eerste glimp van Lake St. Clair
Een boomstronk die tussen drie andere bomen gevallen is en daar gekneld is geraakt
Het pad is niet bepaald in goeie staat
Wanneer ik toekom bij de Echo Point Hut, staan daar de schipper van de ferry en zijn vrouw wat te keuvelen met geldtoeristen. Zij negeren mij een beetje, maar hun springintvelddochtertje van 7 genaamd Karrie vertelt mij vanalles over haar ouders en homeschooling en enig kind zijn. Ze is werkelijk een wolk van een meisje, heel spontaan en grappig, en ik vertel haar wat over mijn gekke WWOOFingbebis Archer ("is that a name ?") en Jhetty ("that's a pontoon !").
Uitzicht op het meer
Daarna vertrekken ze met de miniferry, en ik eet mijn na-middag-voor-avondmaal. Ik denk dat ik alleen ga zijn die avond, maar rond 5u komt en Amerikaans koppel eindetwintigers toe. Will en Paula gaan naar Pine Valley, een sidetrack tussen Bert Nichols' Hut en Narcissus Hut, en komen uit Colorado. Ik vraag hen uit over de Rockies in het licht van het intussen bloeiende plan voor de roadtrip door Amerika. We hebben heel interessante gesprekken, en rond half 7 worden we verrast door een nieuwkomer, niemand minder dan Max de Beier die die ochtend in Kia Ora Hut vertrokken is. Hij heeft dus drie etappes afgelegd in 1 dag.
Uitzicht op het meer van bij Echo Point Hut
We kijken met ons vieren na het avondmaal naar de zonsondergang en de eerste sterren, en zien vogelbekdieren duikelen in het Delftblauwe meer. Wanneer we ongeveer uitgepraat zijn, gaan we terug naar de hut en vinden daar een gigantische brushtailed possum, die door Max' etensresten aan het rommelen is. We proberen hem weg te jagen maar hij is amper bang. We nemen uiteindelijk alle afval mee naar binnen en gaan slapen.
Zonsondergang en maansopgang op Lake St. Clair
Vertrek: 9u en 13u
Aankomst: 12u en 15u30
Afstand: 10 + 6 (etappe 6 en etappe 7a)
The straight line will take you only to death (Jack Kerouac)
Een moment van reflectie bij Narcissus Hut
De laaghangende wolken worden gerekt door de strakke wind
De weg naar de halfway house (Echo Point Hut, mijn geplande slaapplaats voor die avond) is langer dan verwacht, en mijn knieen hebben er alweer maar weinig zin meer in. Ik hou de moed hoog doordat ik af en toe tussen de bomen het blauwste blauw van het meer zie. Dit deel van de wandeling wordt maar door weinig mensen gedaan; iedereen wandelt volgaarne de eerste 65km, maar de laatste 15km zijn er blijkbaar te veel aan. Het pad is daarom slecht onderhouden, en ik moet vaak mijn weg zoeken en/of over gevallen boomstammen klauteren.
De eerste glimp van Lake St. Clair
Een boomstronk die tussen drie andere bomen gevallen is en daar gekneld is geraakt
Het pad is niet bepaald in goeie staat
Wanneer ik toekom bij de Echo Point Hut, staan daar de schipper van de ferry en zijn vrouw wat te keuvelen met geldtoeristen. Zij negeren mij een beetje, maar hun springintvelddochtertje van 7 genaamd Karrie vertelt mij vanalles over haar ouders en homeschooling en enig kind zijn. Ze is werkelijk een wolk van een meisje, heel spontaan en grappig, en ik vertel haar wat over mijn gekke WWOOFingbebis Archer ("is that a name ?") en Jhetty ("that's a pontoon !").
Uitzicht op het meer
Daarna vertrekken ze met de miniferry, en ik eet mijn na-middag-voor-avondmaal. Ik denk dat ik alleen ga zijn die avond, maar rond 5u komt en Amerikaans koppel eindetwintigers toe. Will en Paula gaan naar Pine Valley, een sidetrack tussen Bert Nichols' Hut en Narcissus Hut, en komen uit Colorado. Ik vraag hen uit over de Rockies in het licht van het intussen bloeiende plan voor de roadtrip door Amerika. We hebben heel interessante gesprekken, en rond half 7 worden we verrast door een nieuwkomer, niemand minder dan Max de Beier die die ochtend in Kia Ora Hut vertrokken is. Hij heeft dus drie etappes afgelegd in 1 dag.
Uitzicht op het meer van bij Echo Point Hut
We kijken met ons vieren na het avondmaal naar de zonsondergang en de eerste sterren, en zien vogelbekdieren duikelen in het Delftblauwe meer. Wanneer we ongeveer uitgepraat zijn, gaan we terug naar de hut en vinden daar een gigantische brushtailed possum, die door Max' etensresten aan het rommelen is. We proberen hem weg te jagen maar hij is amper bang. We nemen uiteindelijk alle afval mee naar binnen en gaan slapen.
Zonsondergang en maansopgang op Lake St. Clair
Vertrek: 9u en 13u
Aankomst: 12u en 15u30
Afstand: 10 + 6 (etappe 6 en etappe 7a)
Overland Track, dag 4
Zoals alle nachten krijg ik het ijskoud, al duurt het deze keer veel langer om af te koelen want ik ben voorbereid. Het grote probleem is dat ik 's nachts naar het toilet moet, en na die trip naar de outhouse door de buitenlucht warm ik niet meer op. Ik zie wel de volste sterrenhemel ooit: we zijn 30km van het dichtstbijzijnde kunstmatige nachtlicht verwijderd, en er is geen maan te zien op dit moment. Misschien voor het eerst in mijn bestaan zie ik ontegensprekelijk en overduidelijk de melkweg over de hele hemel opengespreid.
's Ochtends is het eerste nieuws dat ik hoor de mededeling dat er geen water is, nogal ambetant want het mijne is bijna op. Het tweede nieuws is de blijvend heldere hemel; de zon is het enige niet-blauwe object boven de bomen, en het belooft een mooie dag te worden. Ik warm wat op in de zon, terwijl alle anderen al vertrekken, en ga pas daarna inpakken. Ik eet de rest van mijn apenoten als ontbijt, en vertrek.
Een stukje pad door het woud
Na ongeveer een uur wandelen, mijn beide knieen doen van in het begin al pijn, kom ik bij een noodhut. Ik hoop daar water te vinden, maar word teleurgesteld. In een kreekje dichtbij vul ik mijn fles, hopend dat mijn maag resistent genoeg zal zijn, en ga verder. Er zijn twee sidetracks op de weg, die naar in totaal 3 spectaculaire watervallen op de Mersey River leiden. Bij de derde zitten vier dames die ik in de hut ontmoet heb, en zij kijken toe hoe ik op mijn blote voeten uitglijd bij het oversteken van de rivier. Vliegensvlug sta ik recht, en ik vis mijn camera uit mijn heuptas en mijn gsm uit mijn broekzak. Miraculeus genoeg werken beide speelgoedjes nog.
Waterval #1: Fergusson Falls
Waterval #2: D'Alton Falls
Ik leg me te drogen op het rotsstrandje bij de waterval, en besluit om eindelijk eens mijn kaart die zowel vandaag als op dag 2 doorweekt geraakt is uiteen te pluizen, om te zien of ik er nog iets mee aanvangen kan. De kaart valt uiteen in een tiental fragmenten, maar het deel dat ik nog nodig heb is bijna intact. Op de terugweg naar het hoofdpad zie ik een relatief grote slang opzijglijden bij het naderen van mijn voetstappen. Ik zie de kop van het beest niet, maar het zichtbare deel van het lichaam is ongeveer zo lang als mijn onderarm.
Waterval #3: Hartnett Falls
Mijn kaart. Het relevante en nog bruikbare deel is de L-vorm rechts
Ik vervolg mijn weg, steeds trager want mijn knieen houden blijkbaar nog minder van afdalen dan van klimmen. Daarenboven zijn mijn voeten de scherpe nokken van de boomwortels en de oneffen rotsen meer dan beu. Ik kom toe aan Bert Nichols' Hut in een zielig tempo, maar de dames zijn onder de indruk van mijn snelheid. Zij zijn 5min eerder toegekomen, en ik ben een half uur langer dan zij aan de waterval gebleven.
Die avond herbegin ik in On the Road, dat tegen nu goed op weg is een van m'n all time favourites te worden. Langzaamaan ontluikt een idee om in de zomer van 2011 de USA te roadtrippen. Ik overweeg daarnaast om morgen een rustdag in te lassen, om mijn arme benen te helpen genezen.
Vertrek: 9u30
Aankomst: 16u
Afstand: 10 + 1.5 + 1 (etappe 5 en twee sidetracks)
's Ochtends is het eerste nieuws dat ik hoor de mededeling dat er geen water is, nogal ambetant want het mijne is bijna op. Het tweede nieuws is de blijvend heldere hemel; de zon is het enige niet-blauwe object boven de bomen, en het belooft een mooie dag te worden. Ik warm wat op in de zon, terwijl alle anderen al vertrekken, en ga pas daarna inpakken. Ik eet de rest van mijn apenoten als ontbijt, en vertrek.
Een stukje pad door het woud
Na ongeveer een uur wandelen, mijn beide knieen doen van in het begin al pijn, kom ik bij een noodhut. Ik hoop daar water te vinden, maar word teleurgesteld. In een kreekje dichtbij vul ik mijn fles, hopend dat mijn maag resistent genoeg zal zijn, en ga verder. Er zijn twee sidetracks op de weg, die naar in totaal 3 spectaculaire watervallen op de Mersey River leiden. Bij de derde zitten vier dames die ik in de hut ontmoet heb, en zij kijken toe hoe ik op mijn blote voeten uitglijd bij het oversteken van de rivier. Vliegensvlug sta ik recht, en ik vis mijn camera uit mijn heuptas en mijn gsm uit mijn broekzak. Miraculeus genoeg werken beide speelgoedjes nog.
Waterval #1: Fergusson Falls
Waterval #2: D'Alton Falls
Ik leg me te drogen op het rotsstrandje bij de waterval, en besluit om eindelijk eens mijn kaart die zowel vandaag als op dag 2 doorweekt geraakt is uiteen te pluizen, om te zien of ik er nog iets mee aanvangen kan. De kaart valt uiteen in een tiental fragmenten, maar het deel dat ik nog nodig heb is bijna intact. Op de terugweg naar het hoofdpad zie ik een relatief grote slang opzijglijden bij het naderen van mijn voetstappen. Ik zie de kop van het beest niet, maar het zichtbare deel van het lichaam is ongeveer zo lang als mijn onderarm.
Waterval #3: Hartnett Falls
Mijn kaart. Het relevante en nog bruikbare deel is de L-vorm rechts
Ik vervolg mijn weg, steeds trager want mijn knieen houden blijkbaar nog minder van afdalen dan van klimmen. Daarenboven zijn mijn voeten de scherpe nokken van de boomwortels en de oneffen rotsen meer dan beu. Ik kom toe aan Bert Nichols' Hut in een zielig tempo, maar de dames zijn onder de indruk van mijn snelheid. Zij zijn 5min eerder toegekomen, en ik ben een half uur langer dan zij aan de waterval gebleven.
Die avond herbegin ik in On the Road, dat tegen nu goed op weg is een van m'n all time favourites te worden. Langzaamaan ontluikt een idee om in de zomer van 2011 de USA te roadtrippen. Ik overweeg daarnaast om morgen een rustdag in te lassen, om mijn arme benen te helpen genezen.
Vertrek: 9u30
Aankomst: 16u
Afstand: 10 + 1.5 + 1 (etappe 5 en twee sidetracks)
donderdag 4 maart 2010
Overland Track, dag 3
De nacht is afschuwelijk. Niks onder mijn knieen geeft ooit tekenen van opwarmen, en mijn slaapzak blijft nat en kil aan het voeteneinde. Ik probeer de lucht op te warmen door te blazen, wat vast een bizar lawaai maakt voor het koppel op de andere plank, maar dat maakt de lucht uiteindelijk alleen nog vochtiger. Ik word verward wakker met mijn hoofd aan de andere kant, en een eindelijk bijna droge maar nog steeds koude slaapzak.
Gelukkig ziet het ernaar uit dat we minstens een uur zon krijgen (op verdere voorspellingen kan je hier nooit rekenen), en ik haast me met mijn kleren te drogen hangen. Ik plan er een rustige dag van te maken, want gisteren zit nog in mijn benen. Ik praat nog wat met de oudere dames, die plannen die dag alleen wat rond te wandelen in de buurt en een tweede nacht in New Pelion Hut te spenderen, terwijl alle andere overnachters wegdruppelen. Ik krijg warme muesli (ongevraagd) van de tot dan toe nurkste van de drie, en krijg eindelijk weer wat gevoel in mijn voeten door de nog waterige ochtendzon.
De dames vertrekken rond 11u, en ik wacht nog anderhalf uur tot alles behalve de mouwen van mijn twee truien opgedroogd is. Wanneer ik eindelijk vertrek op de 'korte' wandeling van 3u, heb ik voor de eerste keer in een etmaal warm, want de dag blijft lekker zonnig.
Het bos is divers en pittoresk
Pauzeren op de brug boven een klaterend kreekje
Na een uur begint langzaamaan mijn linkerknie te steken van de peespijn, en het lijkt niet weg te zullen gaan. Ik probeer mijn gewicht bij de beklimmingen en afdalingen vooral op mijn rechterknie te zetten, maar na nog een uur begint ook die pijn te doen. Ik laat wijselijk na Mount Ossa op te klimmen, en de combinatie van de kniepijn en die in mijn voeten - want werkelijk, wat voor schoenen draag ik (zie dag 1) - zorgt ervoor dat ik toekom bij Kia Ora Hut als een kreupele.
Uitzicht aan het kruispunt dat naar Mt Ossa leidt
Een van de vele bergkammen in de buurt, The Acropolis denk ik
Voor de eerste keer krup ik warm in mijn slaapzak, en ik hoop zo te blijven tot de morgen.
Vertrek: 13u10
Aankomst: 16u35
Afstand: 9 (etappe 4)
Gelukkig ziet het ernaar uit dat we minstens een uur zon krijgen (op verdere voorspellingen kan je hier nooit rekenen), en ik haast me met mijn kleren te drogen hangen. Ik plan er een rustige dag van te maken, want gisteren zit nog in mijn benen. Ik praat nog wat met de oudere dames, die plannen die dag alleen wat rond te wandelen in de buurt en een tweede nacht in New Pelion Hut te spenderen, terwijl alle andere overnachters wegdruppelen. Ik krijg warme muesli (ongevraagd) van de tot dan toe nurkste van de drie, en krijg eindelijk weer wat gevoel in mijn voeten door de nog waterige ochtendzon.
De dames vertrekken rond 11u, en ik wacht nog anderhalf uur tot alles behalve de mouwen van mijn twee truien opgedroogd is. Wanneer ik eindelijk vertrek op de 'korte' wandeling van 3u, heb ik voor de eerste keer in een etmaal warm, want de dag blijft lekker zonnig.
Het bos is divers en pittoresk
Pauzeren op de brug boven een klaterend kreekje
Na een uur begint langzaamaan mijn linkerknie te steken van de peespijn, en het lijkt niet weg te zullen gaan. Ik probeer mijn gewicht bij de beklimmingen en afdalingen vooral op mijn rechterknie te zetten, maar na nog een uur begint ook die pijn te doen. Ik laat wijselijk na Mount Ossa op te klimmen, en de combinatie van de kniepijn en die in mijn voeten - want werkelijk, wat voor schoenen draag ik (zie dag 1) - zorgt ervoor dat ik toekom bij Kia Ora Hut als een kreupele.
Uitzicht aan het kruispunt dat naar Mt Ossa leidt
Een van de vele bergkammen in de buurt, The Acropolis denk ik
Voor de eerste keer krup ik warm in mijn slaapzak, en ik hoop zo te blijven tot de morgen.
Vertrek: 13u10
Aankomst: 16u35
Afstand: 9 (etappe 4)
Abonneren op:
Posts (Atom)